# Liber monstrorum de diversis generibus

- **Verk:** Liber monstrorum de diversis generibus (verk:liber_monstrorum)
- **Datering:** 0650/0750
- **Källsamling:** Liber monstrorum (Haupt 1863, OCR ur Internet Archive)
- **Utgåva:** M. Haupt (utg.), Liber monstrorum de diversis generibus, i Index lectionum … Universitate Friderica Guilelma, Berlin 1863. OCR ur Internet Archive; den textkritiska apparaten borttagen.
- **Språk:** lat
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## bok 1, kap. 1 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.1 -->

De occulto orbis terrarum situ interrogasti et si tanta monstrorum essent genera credenda quanta in abditis mundi partibus per deserta et Oceani insulas et in ultimorum montium latebris nutrita monstrantur, et praecipue de his tribus orbis terrae generibus respondere petebas quae maximum formidinis terrorem humano generi incutiunt, ut de monstruosis hominum partubus describerem et de ferarum horribilibus numerosisque bestiarum formis et draconum dirissimis serpentiumque ac viperarum generibus, et dum sermo de his per multarum scripturarum auctoritatem velut excelsi sideris fulgore olim humano generi pene ubique refulsit, mendacia ea nemini iteranda putassem nisi me ventus tuae postulationis a puppi praecelsa pavidum inter marina praecipitasset monstra, ponto namque tenebroso hoc opus aequipero, quod probandi si sint vera an structa mendacio nullus patet accessus ea quae per orbem terrarum aurato sermone miri rumoris fama dispergebat: quorum maximam partem philosophorum et poetarum scriptura demonstrat, quae semper * mendacia nutrit, quaedam tantum in ipsis mirabilibus vera esse creduntur, et sunt innumerabilia quae si quis ad exploranda pennis volare posset, edita rurooroso sermone esse tamen ficta probaret, ut ubi nunc urbs aurea et gemmis aspersa litora dicuntur ibi lapideam aut nullam urbem et scopulosa litora cerneret, et de his primum eloquar quae sunt aliquo modo credenda, et sequentem historiam sibi quisque discernat, quod per baec antra monstrorum marinae puellae quandam formulam sirinae depingam, ut sit capite rationis quod tantae diversorum generum hispidae squamosaeque secuntur fabulae, primo namque de his ad ortum sermo prorumpit quae leviore discretu ab humano genere distant, daturus operam de singulis quae terra fovet mortalium nutrix aut condam fovisse fertur, quia nunc, humano genere multiplicato et terrarum orbe repleto, sub astris minus producuntur monstra, quae ab ipsis per plurimos terrae angulos eradicata funditus et subversa legimus et nunc revulsa litoribus prona torquentur ad undas quaeque turbine poli vertice sub arduo a totius gyri ambitu et omni loco terrarum ad hanc vastam gurgitis se voraginem vergunt.

## bok 1, kap. 2 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.2 -->

Me enim quendam hominem in primordio operis utriusque sexus cognovisse testor, qui tamen ipsa facie plus et pectore virilis quarti muliebris apparuit et vir a nescientibus putabatur, sed muliebria dilexit opera et ignaros virorum more meretricis decipiebat, set boc frequenter aput humanum genus contigisse fertur.

## bok 1, kap. 3 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.3 -->

Et fiunt monstra mirae magnitudinis, ut rex Hugilaicus, qui imperavit Getis et a Francis occisus est, quem equus a duodecimo aetatis anno portare non potuit, cuius ossa in Rheni fluminis insula, ubi in Oceanum prorumpit, reservata sunt et de longinco venientibus pro miraculo ostenduntur.

## bok 1, kap. 4 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.4 -->

Et ut Colossus, qui mole vastissima monstrorum ad instar maritimorum cunctos homines excrevit, quem unda Thybridis vulneratum cooperire non valuit, in quem se dolore marcescens moriturum iactavit, et ab ipso usque ad Tyrrheni maris terminum per xviii milia passuum aquam tanto sanguine conmixtam reddidisse fertur ut totus fluvius de vulneribus eius manare videretur, post quem Romani pene per totum orbem terrarum auditum opus erexerunt statuam procerissimae magnitudinis, quae c et viii pedes altitudinis habet et prope omnia Romae urbis opera miro rumore praecellit.

## bok 1, kap. 5 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.5 -->

Et quosdam immensa corporum magnitudine et bellicosissimos fuisse legimus qui in ambis manibus digitos sex et singulis habuerunt pedibus, mente tamen rationabiles erant et quatuor tantum augmento digitorum a ceteris discrepuerunt hominibus.

## bok 1, kap. 6 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.6 -->

Fauni enim silvicolae, qui sic a fando nuncupati sunt, a capite usque ad umbilicum hominis speciem habent, capita autem curvata naribus cornua dissimulant et inferior pars duorum pedum et femorum in caprarum forma depingitur. quos poeta Lucanus secundum opinionem Graecorum ad Orphei lyram cum innumerosis ferarum generibus cantu deductos cecinit.

## bok 1, kap. 7 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.7 -->

Sirenae sunt marinae puellae quae navigantes pulcherrima forma et cantus decipiunt dulcitudine, et a capite usque ad umbilicum sunt corpore virginali et humano generi simillimae, squamosas tamen piscium eaudas habent, quibus in gurgite semper latent.

## bok 1, kap. 8 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.8 -->

Hippocentauri equorum et hominum habent conmixtam naturam et more ferarum sunt capite setoso, set ex parte aliqua humanae normae simillimo, quo possunt incipere loqui, set insueta labia humanae loquutioni nullam in verba vocem distinguunt.

## bok 1, kap. 9 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.9 -->

Et quendam hominem in Asia natum ab humanis parentibus monstrosa conmixtione didicimus qui pedibus et ventre fuit genitori conpar, set tamen duo pectora et quatuor manus et bina capita habuit, et ad ipsius mirationem multos rumorosa contrahebat opinio.

## bok 1, kap. 10 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.10 -->

Sunt enim Aethiopes toto corpore nigri, sol quos flagrans nimio ardore semper adurit, quod sub tertio zonarum ferventissimo et torrido mundi circulo demorantur, et a vapore ardentissimorum siderum terrarum defenduntur latebris. et sic e contrario prae frigore nivali genus quoddam humanum Rhipaeis montibus vicinum in hieme terris defossum legimus, ubi nives sub gelido septentrionis arcto in vii ulnas consurgunt.

## bok 1, kap. 11 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.11 -->

Onocentauri corpora hominum rationabilium habere videntur usque ad umbilicum et inferior pars corporis in onagrorum setosa turpitudine describitur: quos sic diversorum generum varia naturaliter coniungit natura.

## bok 1, kap. 12 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.12 -->

Et fuit quoddam hominum genus in Sicilia, ubi Aetnae montis incendium legitur, qui unum oculum sub asperrima fronte clipei latitudinis habuerunt et cyclopes dicebantur et procerissimarum arborum altitudinem excedebant et humano sanguine vescebantur, quorum quidam in suo antro resupinus una manu duos viros tenuisse et crudos manducasse legitur.

## bok 1, kap. 13 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.13 -->

Et puellam quandam in occiduis Europae litoribus necdum turgentibus mammis repertam didicimus, quam undae gurgitum ab Oceano terris advexerunt, cuius magnitudinem l pedibus designabant, erat enim ipsius corporis longitudo l pedum et inter humeros vu latitudinis habuit, purpureo induta pallio, virgis alligata et in caput occisa pervenerat.

## bok 1, kap. 14 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.14 -->

Scylla monstrum nautis inimicissimum in eo freto quod Italiam et Siciliam interluit fuisse perhibetur, capite quidem et pectore virginali sicut sirenae, set luporum uterum et caudas delfinorum habuit, et hoc sirenarum et Scyllae disiungit naturam quod ipsae mortifero carmine navigantes decipiunt et illa per vim fortitudinis marinis succincta canibus miserorum fertur lacerasse naufragia.

## bok 1, kap. 15 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.15 -->

Et in India iuxta Oceanum pilosum toto corpore quoddam genus hominum didicimus, qui in naturali nuditate setis tantum more ferino contecti crudis cum aqua piscibus ita vivere diountur. quos Indi ichthyophagos appel1. arborum: Perg. Aen. ni 679 quales cum vertice celso Aeriae quercus aut coniferae cyparissi lant. qui non terris tantum set fluminibus ac stagnis et iuxta amnem Epigmaridem maxime demorantur.

## bok 1, kap. 16 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.16 -->

Cynocephali quoque in India nasci perhibentur, quorum sunt canina capita, et omne verbum quod loquuntur intermixtis corrumpunt latratibus, et non homines crudam carnem manducando set ipsas imitantur bestias.

## bok 1, kap. 17 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.17 -->

Et ferunt genus esse hominum quos appellant Graeci sciapodas eo quod se ab ardore solis pedum umbra iacentes resupini defendunt, sunt enim celerrimae naturae, singula tantum in pedibus crura habent et eorum genua inflexibili durescunt conpagine.

## bok 1, kap. 18 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.18 -->

Sunt homines in Oriente in cuiusdam eremi vasta solitudine morantes qui, ut perhibent, barbam usque ad genua pertingentem habent et crudo pisce et aquarum sunt haustu viventes.

## bok 1, kap. 19 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.19 -->

Et in his incredibilibus quoddam genus utriusque sexus describitur, qui dexteram mammam virilem pro exercendis operibus et ad fetus nutriendos sinistram habent muliebrem, quos inter se vicibus coeundo ferunt alternis generare.

## bok 1, kap. 20 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.20 -->

Quidam quoque homines Brixonti Niloque fluminibus vicini corpora miri candoris habentes xn pedum altitudinem habentia facie quidem bipertita et naso longo et macilenti corpore describuntur. 1. tantum terris B. 11 ac A: et B . H iutaepigiuaridem A. a Plinio vi 28 (32) memorantur gentes Epimaranitae, mox ichthyophagi. reliqua desumpta sunt ex epistula Alexandri ad Aristotelem p . 40 ed. Pauliniy ubi haec leguntur , primo deinde aurorae diluculo in alias Indiae profecti regiones in campo patenti mulieres virosque pilosos in modum ferarum toto corpore vidimus, pedum altos novenorum, sine veste et nudos, hos Indi ichthyophagos appellant, hi assueti flnminibns magis quam

## bok 1, kap. 21 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.21 -->

Et sunt homines quos Graecorum historiae ora non habere perhibent ut ceterum genus humanam, et nullis eos cibis vesci, set per nares halitu tantummodo vivere testantur.

## bok 1, kap. 22 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.22 -->

Mulieres, ut ferunt, iuxta montem Armeniae nascuntur pellibus indutae, barbam usque ad mammas habentes prolixam, quae dum venatrices sunt sibi tigres et leopardos et rapida ferarum genera pro canibus nutriunt.

## bok 1, kap. 23 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.23 -->

Et quoddam invisum genus hominum in antris et concavis montium latebris nasci perhibetur, qui sunt statura cubitales et, ut testantur, adversum grues in tempore messis bellum coniungunt ne eorum sata diripiant, quos Graeci a cubito pygmaeos vocant.

## bok 1, kap. 24 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.24 -->

Sunt quoque homines in insula Brixontis fluvii qui absque capitibus nascuntur, quos epistigos Graeci vocant, et vn pedum altitudinis sunt et tota in pectore capitis officia gerunt, nisi quod oculos in humeris habere videntur. 25> Et quendam hominem fideli historia lunatas habuisse plantas duorum non amplius digitorum eonperimus, cuius quoque manus in huius normae mensuram editae describuntur.

## bok 1, kap. 26 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.26 -->

In Oriente quoque iuxta Oceanum formosum genus hominum legimus et hanc causam amoenitatis eorum esse adserunt quod crudam carnem et mei puram manducant.

## bok 1, kap. 27 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.27 -->

Est et aliud hominum genus qui angustissimam metam terminandi vitam habere dicuntur, quorum feminae quinquennes concipiunt et amplius quam ad anuum octavum vitam non producunt.

## bok 1, kap. 28 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.28 -->

Sunt mulieres, ut ferunt, speciosae rubro mari cohaerentes quarum corpora marmoreo nitore fulgent, quae xn pedes altitudinis et crines usque ad talos defluentes, caudas boum in lateribus, et camelorum pedes habent.

## bok 1, kap. 29 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.29 -->

Et dicunt esse gentem ab humana natura hoc modo discrepantem, fiunt enim integris corporibus, set plantae retro curvatae officio capitis contrariae videntur, quorum hoc ignorantes vestigia fallunt.

## bok 1, kap. 30 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.30 -->

In quodam quoque deserto montes ignei leguntur, in quibus nascuntur homines toto corpore nigri sicut Aethiopes, quorum nos quendam vidimus carbonea nigritudine, dentibus et oculis tantummodo et unguibus nitentem.

## bok 1, kap. 31 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.31 -->

Erat monstrum quoddam in Arcadia Cacus nomine in antro fluminis Tiberini, flammas de pectore evomens et toto corpore setosus, qui quatuor tauros furto et totidem vaccas abduxit armentario et eos per vim fortitudinis retrorsum, ne investigarentur, caudis traxit in antrum.

## bok 1, kap. 32 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.32 -->

Et ferunt monstrum aliut in quodam loco iuxta Oceanum fuisse, quod ut barcam adlabi undis de litore cernebat et nautas haesitantes ad terram venire visu eius territos, in medio rapiebat gurgite et navem cum hominibus in terram deposuit aridam.

## bok 1, kap. 33 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.33 -->

Hominum quoque genus inmensis corporibus Brixontis fluminis ab oriente nascitur, corpore nigri, et xvin pedes altitudinis accipiunt et, ut ferunt, homines cum conprehenderunt crudos manducant.

## bok 1, kap. 34 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.34 -->

Et dicunt monstra esse in paludibus cum tribus capitibus humanis et sub profundissimis stagnis sicut nymphas habitare fabulantur, quod credere profanum est, ut non illuc fluant gurgites quo inmane monstrum ingreditur.

## bok 1, kap. 35 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.35 -->

Proteus quoque caeruleo corpore bipedum equorum curru per aequora nudus vehi perhibetur et super omne piscium genus principatum habuisse et in omnium rerum formas se vertere potuisse describitur.

## bok 1, kap. 36 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.36 -->

Et quaedam insula in orientalibus orbis terrarum partibus esse dicitur in qua nascuntur homines rationabili statura, nisi quod eorum oculi sicut lucernae lucent

## bok 1, kap. 37 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.37 -->

Fuit quidam homo mirabilis quem Midam appellaverunt, qui, ut fabulae fingunt, omnia quae tetigerat in aurum vertebat quod nemo nisi veritatem spernens credit

## bok 1, kap. 38 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.38 -->

Gorgones quoque in monstruosa mulierum natura tres, quae dicebantur Stheno Euryale Medusa, iuxta montem Atlantem fuisse in finibus Libyae describuntur, quae suo visu homines in lapides convertebant, quarum unam Perseus scuto vitreo defensus interfecit, quae absciso capite suos oculos vertisse fertur ut viva.

## bok 1, kap. 39 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.39 -->

Argus multos numerosae oculos visionis habuisse describitur, quem nihil latere omnino potuisse dicunt, quia, ut fingitur, quibusdam oculis semper vigilavit.

## bok 1, kap. 40 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.40 -->

Est gens aliqua conmixtae naturae in rubri maris insula quam linguas omnium nationum loqui posse testantur, et ideo homines de longinco venientes eorum cognitos nominando adtonitos faciunt, ut decipiant et crudos devorent.

## bok 1, kap. 41 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.41 -->

Innumerosa quoque monstra in Circaeae fuisse terrae finibus leguntur, leones et ursi, apri quoque ac lupi, qui cetero corpore in ferarum natura manente hominum facies habuerunt.

## bok 1, kap. 42 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.42 -->

Et dicunt, quod dici nefandum est, monstrum quoddam nocturnum fuisse quod semper noctu per umbram caeli et terrae volabat homines in urbibus horribili stridore territans, et quot plumas in corpore habuit, tot oculos, totidem aures et ora. semper quoque sine requie et somno fuisse describitur.

## bok 1, kap. 43 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.43 -->

Nascuntur homines in orientalibus plagis qui, ut fabulae ferunt, xv pedes altitudinis capiunt et corpora marmorei candoris habent et vannosas aures, quibus se substernunt noctu et cooperiunt, et hominem cum viderint erectis auribus per deserta vastissima fugiunt.

## bok 1, kap. 44 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.44 -->

Legitur quod harpyiae quaedam monstra in Strophadibus insulis maris Ionii fuissent in forma volucrum, facie tamen virginali, quae hominum linguas loqui potuerunt et rabida fame semper insaturabiles erant et cibum uncis pedibus de manu manducantium traxerunt.

## bok 1, kap. 45 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.45 -->

Eumenides quoque quasdam mulieres vana historia depromit, quae vipereum crinem habuerunt sanguineis vittis innexum, quo caerulei angues per vesanam discordiam scatebant, quarum ferrei thalami aput inferos incredibilibus finguntur fabulis.

## bok 1, kap. 46 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.46 -->

Item satyri et incubones silvestres homines dicuntur, quorum pars summa humano corpori simillima et inferior cum ferarum formis ut faunorum de* pingitur.

## bok 1, kap. 47 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.47 -->

Et quoddam monstrum apud inferos esse scribitur, hoc est Tityos, quem Terrae alumnum dixerunt, cuius corpus per vim iugera ibi porrectum extenditur.

## bok 1, kap. 48 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.48 -->

Aegaeon quoque monstrum aliud vastissima mole et formae incredibilis fuisse narratur, qui habuit l capita et c manus et unoquoque ore ignem vomens crepitantes eructabat flammas et ad bellorum instrumenta l clipeos et totidem gladios portavit.

## bok 1, kap. 49 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.49 -->

Ferunt fabulae Graecorum homines inmensis corporibus fuisse et in tanta mole tamen humano generi similes, nisi quod draconum caudas habuerunt, unde et Graeoe dracontopodes dicebantur.

## bok 1, kap. 50 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.50 -->

Minotaurum autem illud deforme monstrum in isdem fabulosis Graecorum • fictionibus depingam, qui taurinum caput habuit et inclusus labyrintho tam clamore quam mugitu ingemuisse describitur, quia domum illam Cretae egredi non potuit, quae mille parietibus intextum errorem habuit.

## bok 1, kap. 51 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.51 -->

Erycis quoque bellorum instrumenta omnem modum humanum excedentia leguntur, non tamen monstrum, set homo monstrosa magnitudine fuit, cuius clipeum septem coria boum ferro ac plumbo consuta tegebant.

## bok 1, kap. 52 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.52 -->

Et Tritonem capite humano, pectore semifero, et deorsum ab umbilico piscibus dixerunt similem, qui in Aegyptiorum mari Carpathio et circa oras Italiae visus fuisse describitur, et utrum a Tritone Libyae palude an palus ab illo boc nomen inditum possideat ignoratur.

## bok 1, kap. 53 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.53 -->

Ferunt et hominum genus esse sub orbe quos antipodas vocant, et secundum illam Graeci nominis interpretationem imum orbis fundum ad nostra vestigia sursum directis pedibus calcant.

## bok 1, kap. 54 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.54 -->

Gigantes enim ipsos tam enormis alebat magnitudo ut eis omnia maria pedum gressibus transmeabilia fuisse perhibeatur, quorum ossa in litoribus et in latebris terrarum ad indicium vastae quantitatis eorum conperta saepe leguntur.

## bok 1, kap. 55 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.55 -->

Scribunt et geminos Aloidas tam inmensae magnitudinis corporum fuisse ut caelum manibus adgressi essent destruere, ut Iovem prae flammea regnandi cupidine summo detruderent Olympo.

## bok 1, kap. 56 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.56 -->

Orion autem talis fuisse confingitur ut omnia maria transire posset et profundissimi quamvis gurgitis undas superare humeris, et sic ornos aut ingentia robora de montibus evulsa radicitus traxit, ferunt eum iuga peragrasse montium et capite sublimia caeli nubila pulsasse.

## bok 1, kap. 57 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:1.57 -->

Haec sunt inmania monstra de quibus me ventus tuae postulationis tundebat et ea quae de spumosis fabularum gurgitibus ad haec litora congessi, adhuc tamen innumerabilia sunt quae et in terris et in mari fuisse dixerunt. de quibus taediosum est plus scribere, velut id quod de inferis hominibus quodque de Daedalo Triptolemo Atlante Coeo Iapeto Typhoeo et ceteris quibusque turpissimis depromunt fabulis.

## bok 2, kap. 1 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.1 -->

Belua nuncupari potest quidquid in terris aut in gurgite in horrendi corporis ignota et metuenda reperitur forma, et sunt ferme innumerabilia marinarum genera beluarum, quae tam enormibus corporibus magnorum ad instar montium vastas undarum moles et deserta funditus contorquent pectoribus antipodae dicuntor eo quod contrarii esse nostris vestigiis putantur, ut quasi sub terris positi admaria, dum cursus ad dulcia fluviorum freta dirigunt et spumosos natando gurgites magno perturbant murmure, et in illo vastissimorum agmine monstrorum, turgida dum caerula trudunt, auras marmoreis diverberant spumis et ita enormi membrorum mole agitata tenus litore aequora tremebundo gurgite verrunt ut non tam spectaculum intuentibus quam borrorem praebeant, de quibus iam tibi nihil scribendum putavi, quod et innumerabilia sunt et eorum cognitio longe ab humano genere velut horrendis undarum turribus et marino disiungitur muro, set tamen, ne lucernam verbi postulantis gurges neglegentiae demergat, de his pauca tibi sermo depromet beluis et horribilibus ignotarum formis bestiarum quae in fluminibus vel stagnis paludibusque sive in desertis orbis terrarum latebris fuisse quondam poetae ac philosophi aurato in suis sermone litteraturis inaniter depingunt.

## bok 2, kap. 2 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.2 -->

Leonem, quem regem esse bestiarum ob metum eius et nimiam fortitudinem paetae et oratores cum physicis fingunt, in fronte, beluarum horribilium ponimus, qui fiunt generaliter colore fulvo, set tamen albos cum ingentibus iubis leones et in taurini corporis magnitudine Indus, habuisse fertur, et ipse vastissimae leo formae describitur quem Hercules sub rupe Nemeaei montis occidit.

## bok 2, kap. 3 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.3 -->

Elefanti autem licet sibi leones timeant, omnibus tameu cognitis maiores sunt animantibus, qui aput Gangaridas et Indos et inter Nilum fluvium et Brixontem nasci perhibentur, quorum Pyrrhus in Romam xx primus ad auxilium belli deduxit, quod turres ad bella cum interpositis iaculatoribus portant et hostes erectis promuscidibus caedunt, quorum quoque Alexander Macedo innumerabiles albo nigro et rubicundo varioque colore se in India vidisse ad Aristotelem philosophum descripsit.

## bok 2, kap. 4 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.4 -->

Onagri animalia sunt, non bestiae: set ingenti animo et saepe elata exultantes fortitudine saxa de montibus evellunt, sed ipsi in desertis Persarum esse cum incredibilibus quibusdam prodigiis boum habentes cornua et magnis describuntur corporibus. ' 5 5. Tigres sunt ferae horrendae animositatis quae in India et aput Hyrcanos et in Armenia nascuntur, et sunt valde rapaces et mirae velocitatis: unde et Tigris Assyriorum fluvius eo quod rapidissimo cursu ad instar istius bestiae a monte Caucaso prorumpit ab ea nomen accepisse describitur.

## bok 2, kap. 6 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.6 -->

Lynces bestiae maculosis corporibus sunt, quae et nimiam ferocitatem habent et pantheris vario sunt colore consimiles, quae et in Syria et in India et ceteris quibusque regionibus nascuntur.

## bok 2, kap. 7 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.7 -->

Pardus est fera rapax et toto corpore discolor. qui Alexandro et Macedonibus cum ceteris nocuerunt bestiis paulo post quam Aornim petram expugnavit in India, a qua prius Hercules terrae motu fugatus recessit, et Indorum rex quodam tempore, quia ibi maxime nascuntur, ad regem Romae Anastasium duos pardulos misit in camelo et elefanto, quem Plautus poeta ludens lucam bovem nominavit

## bok 2, kap. 8 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.8 -->

Pantheras autem quidam mites, quidam horribiles esse describunt, quas poeta Lucanus ad lyram Orphei cum ceteris animantibus et bestiis a deserto Thraciae per carmen miserabile provocatas cecinit, dum ipse tristis et maerens ad undam Strymonis raptam Eurydicen lacrimabili deflevit carmine.

## bok 2, kap. 9 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.9 -->

Ferunt fabulae Graecorum plurima in libris antiquitatum suae philosophiae quondam fuisse quae nunc incredibilia videntur tam de monstris quam etiam beluis et serpentibus, de quibus partem replicaturi sumus, inter quae belua Lernae describitur, quam nunc apud inferos esse, tam horrendam stridore quam forma terribilem, Graeci cum quibusdam fingunt Romanis.

## bok 2, kap. 10 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.10 -->

Hippopotami beluae in India esse perbibentur maiores elefantorum corporibus, quos dicunt in quodam fluvio aquae inpotabilis demorari, qui condam cc homines una hora in rapaces gurgitum vortices traxisse et crudelem in modum devorasse narrantur.

## bok 2, kap. 11 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.11 -->

Quasdam enim bestias prope ad mare rubrum nasci ipsa fabulositas perhibet, et quod vui pedes duplicibus membris et capita bina habent cum oculis fingunt Gorgoneis.

## bok 2, kap. 12 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.12 -->

Chimaeram Graeci scribunt quandam fuisse bestiam triplicis monstruosa corporis foeditate terribilem, quam flammis dicunt armatam eo quod tria capita ignem habuisset vomentia.

## bok 2, kap. 13 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.13 -->

Et sunt quoque, ut ferunt, in India beluae quas aeternas ob vividam virtutem vocant, quae in suis verticibus ossa serrata velut gladios gestant, quibus arietino dum adversus incurrunt impetu obpositi transverberantur clipei.

## bok 2, kap. 14 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.14 -->

Et in Perside fingunt esse bestias quas cynopenos appellant, quibus sub caninis capitibus equina dependet per cervices iuba et ore naribusque ignem flammasque expirant

## bok 2, kap. 15 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.15 -->

Cerberus autem tria capita habuisse describitur, quem poetae et philosophi ab ianua inferni mortales proturbare trino arbitrantur latratu: set tamen eum trementem ab Orci regis inferni solio famosissimum Alciden in vinculis traxisse turpi depromunt mendacio et quod eum inritatum ille contumax insanis provocavit latratibus.

## bok 2, kap. 16 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.16 -->

Et inter ipsa quae dicunt inania ferunt formicas in quadam esse insula, et quod sex pedes et atrum colorem et miram habeant celeritatem depromunt. cum quibus incredibilis auri abundantia describitur, quod ipsae sua servant industria.

## bok 2, kap. 17 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.17 -->

Fuit praeterea quaedam in Indorum bestia finibus maior, ut ferunt, elefanto, colore nigro, quam Indi dentem tyrannum vocaverunt, quae in medio torvae frontis tria cornua gessit et tantae animositatis erat ut illi conspectis hominibus non tela neque ignes nec ulla vitaret pericula, quam ferunt Alexandrum mortuis xxvi militibus tandem confixam occidisse venabulis.

## bok 2, kap. 18 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.18 -->

Et cum his incredibilibus fingunt execrandae formae hippopotamos, quos ferunt triplicem habere colorem, qui oris latitudine vanno conparantur. sunt autem tam fugaces ut si quis insequitur fugiant quousque sanguine sudant.

## bok 2, kap. 19 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.19 -->

Leopardi feri ac terribiles sunt, quod atrocissimarum binae formae fera* ruro permixtam habent horrendi corporis formam, quod ex leonibus et pardis generantur, quos ferunt iuxta rubrum mare et in quibusdam aliis regionibus nasci.

## bok 2, kap. 20 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.20 -->

Fingunt quoque poetae in mari Tyrrheno caeruleos esse canes qui posteriorem corporis partem cum* piscibus habent communem, ipsis quoque Scylla ratem Vlixis lacerans marinis succincta canibus describitur.

## bok 2, kap. 21 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.21 -->

Et dicunt bestias esse nocturnas, et non tam bestias quam dira prodigia, quod nequaquam in luce set in umbris cernuntur nocturnis, quas ferunt in omnium bestiarum formas se vertere posse dum insequendum timore perturbantur.

## bok 2, kap. 22 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.22 -->

Fluvias autem Nilus, qui in septem ostia discurrens mari* Tyrrheno absumitur, omnia monstra ferarum similia gignit eo gurgite quo se ad ortum dirigit et quo item flexus a mari rubro ad occasura refunditur.

## bok 2, kap. 23 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.23 -->

Ferunt et in India beluam fuisse quae habuit bina capita, alterum lunae bicornis ut puta imaginem, alterum corcodrilli gerebat, et tergo serrato et saevis armata dentibus quondam in Alexandri milites prosiliens duos occidisse describitur, bestia autem illa inter omnes beluas dirissima fertur, in qua tantam copiam veneni adfirmant ut eam sibi leones quamvis invalidioris feram eorporis timeant, et tantam vim eius venenum habere arbitrantur ut eo licet ferri acies intincta liquescat.

## bok 2, kap. 24 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.24 -->

Et iuxta Eufraten flumen scribunt esse animal quod nuncupatur antolbp§, quod longis cornibus quae serrae figuram habent ingentia robora praecidens ad terram deponit.

## bok 2, kap. 25 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.25 -->

In Nilo autem flumine ferunt esse corcodrillos, beluas non modicae staturae, quae ad solis aestum per litora se sternunt et humani generis sunt rapaces si quos a somno excitati sibi vicinos persenserunt, quae bestiae maxime in aquis et in oris litorum demorantur.

## bok 2, kap. 26 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.26 -->

Balaena quoque fera intolerabilis in India nascitur, ubi plurima prope totius orbis prodigia leguntur, de quarum pellibus beluarum sibi gens quaedam aput Indos vestimentorum tegmina conponit. '

## bok 2, kap. 27 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.27 -->

Fluvius Indiae Ganges, qui aurum cum lapidibus profert pretiosis, mira monstruosae feritatis genera gignit, quarum scriptores beluarum de bis tacuisse pro incredibilibus testantur formatis figuris.

## bok 2, kap. 28 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.28 -->

Et scribunt Romani cum Graecis per ipsas poeticas incredibilium rerum fabulas bipedes equos- in mari esse Tyrrheno, quod maiore parte corporis priore equorum figuras et posteriore piscium habeant.

## bok 2, kap. 29 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.29 -->

Alexander Macedo se in India mures vulpium statura vidisse ad Aristotelem descripsit, qui morsibus pestiferis homines et iumenta lacerabant.

## bok 2, kap. 30 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.30 -->

Et in vicino Armeniae loco, ubi margaritae nasci perhibentur, leones et tigres, lynces et leopardos et cuncta genera ferarum horribilium mons quidam altissimus gignit. 31. fn Brixonte quoque bestiae quaedam, non magnae, set prope omnibus nationibus ignotae gigni perhibentur, quas celestices vocant, quem fluvium, in quo nascuntur, Nilo vicinum descripsimus, cuius secundum plurimos ignoratur initium, qui aput Aegyptios Archoboleta, quod est aqua magna, vocatur.

## bok 2, kap. 32 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.32 -->

Fingunt enim fabulae Graecorum bestias omnes et terrena animalia cum variis monstrorum et beluarum generibus in mari esse Tyrrheno, cum binis tantum pedibus, eo quod a pectore usque ad caudas squamosa corpora habent, et per quandam picturam Graeci operis didicimus quod homines quos caerulei canes prima laceratione non devoraverunt in dorso supra dicti generis beluarum vecti sine laesione fuissent, postquam Scylla eisdem circumdata monstris ratem Vlixis spoliaverat nautis, et ita cum marinis leonibus tigribus pantheris onagris lyncibus et leopardis et omni genere ferarum atque animalium per proprias sui maris regiones transierint et fingunt ideo his non nocuisse hominibus quod 1 . monstrate B. II 2 . pro AB: prae? H Alexandri epistula p . 57 sed et in Gange flamine erant admirabilia portenta: de quibas, ne tibi fabulosas viderer, scribendam non potavi. R 3. xxviii De bipedes A 9 xxvii Bipedes equi in mari Tyrrheno B? bipedes equi sumpti sunt ex Vergilii georg . iv 389, ubi Servius haec adscripsit , equi enim marini prima parte equi snnt, postrema resolvantur seminis humani conmixtionem quaerebant, et inde natum genus formae triplicis perbibent, et in eiusdem modi fictis cernebam vanitatibus quod infantes ab his hominibus ac feris in mari progenitos lactis mulgendi gratia cum conchis natare per undas putabant ut a suis sibi cibum exciperent parentibus.

## bok 2, kap. 33 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.33 -->

Fuit rex Aeeta, qui regnavit in Colchide, quem scribunt tauros ignem flantes habuisse et pellem auream, propter quam Iason Thessalus ad Colchos navigavit cui rex tauros flammantes domare ut pellem mereretur tribuit

## bok 2, kap. 34 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:2.34 -->

Et cum beluis Indorum quoddam genus duplicibus fertur fuisse caudis, quae duplicatae ad sex pedum mensuram in latitudine cum binis patebant unguibus, quibus homines verberavit pungens. 0

## bok 3, kap. 1 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.1 -->

Lernaeum autem anguem poetarum fabulae fingunt dirum fuisse spiramine et Tartareo nocivum veneno et linguis triplicibus terribilem, cui de media fronte turba ingens monstrorum ac serpentium pullulabat generisque velut viperei eumenidum crines circa eiusdem anguis faciem globorum innumerabilibus nodis horrenda scatebant prodigia, qui condam fertur Herculem hac turba serpentium et sibilantibus circumstetisse capitibus atque in eo sibi proditus nihil profecisse perhibetur.

## bok 3, kap. 2 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.2 -->

Serpentes quoque Assyriorum in desertis nasci perhibentur qui habent capita bina et inmensa corporis volumina torquent quatuorque per umbras nocturnas oculis in modum lucernae lucent.

## bok 3, kap. 3 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.3 -->

Hydra anguis armatus fuisse describitur, quae Eurydicen coniugem Orphei in ripa fluminis capite truncavit et demersit in gurgitem et sicut Scylla monstris ita et haec serpentibus praecincta fuisse fingitur, cuius tale signum Hercules in suo clipeo cum aliis c gerebat anguibus.

## bok 3, kap. 4 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.4 -->

Stares namque in India dicuntur gigni inmensi corpore, vario colore terribiles, qui in quibusdam squamis auri fulgore radiabant et in quibusdam candidis ac purpureis coloribus et nigris cernebantur distincti, cum quibus quondam Alexander Macedo bellum contulisse perhibetur.

## bok 3, kap. 5 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.5 -->

In Calabris quoque saltibus anguis mirae magnitudinis in tempore Caesaris Augusti fuit, qui in vere stagna paludesque colens ranis ac piscibus rapidam replevit ingluviem, et postquam solis ardore paludes dehiscebant adustae, tunc pestis irata cibo potuque carens agros scintillantibus peragravit oculis et nimiam dedit mortalibus plagam.

## bok 3, kap. 6 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.6 -->

In confinio rubri maris et Arabiae serpentes esse perhibentur cum quibus nascitur piper album, quod incenso loco sub terram fugientibus homines nigrum flammis labentibus deripiunt, qui serpentes corsia nuncupantur et cornua habent arietina et ab eis percussus cito moritur tumens.

## bok 3, kap. 7 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.7 -->

Et in India gigni serpentes huius describuntur modi, qui, ut perhibent, columnarum crassitudinem et bina trinaque habebant crispata capita et proselyti de montium latebris ad aquam erectis pergebant pectoribus et ita sinuosis motibus ac squamis terram reddiderunt adtritam et oculis horrendo 2. alis .c. gerebat signibus A: Vergilius Aen. vn 655 post hos insignem palma per gramina curram Victoresque ostentat equos satus Hercule pulchro Pulcher Aventinus clipeoque insigne paterno Centum angues cinctamque gerit serpentibus hydram. II 3. xxxvm De serpentes stares A, II SlMttsA: usus est scriptor depravato exemplari epistulae Alexandri 9 in qua haec leguntur p. 31, haeo prodigia insecuta est immensa vis cerastarum hnmidorumque serpentium variis distinctorum coloribus, nam quidam rubentibus squamis erant, quidam nigri et candidi coloris, qnidam auri fulgore consimiles inspiciebantur, sibilabat tota regio, non parvum nobis inferens metum, sed frontem castrorum densaveramus clipeis etc . II inmensis A. II 4. que A. II scamis A. II radiebant A . II 5. cernebant distincte A . II 7. xxxviiii De anguibus mire magnitudinis^. II In lubris^; emendavit Trossius memor versuum Vergilii georg, iii 425 ss . est etiam ille malus Calabris in saltibus anguis, Squamea convolvens sublato pectore terga Atque notis longam maculosus grandibus alvum, Qui, dum amnes ulli rumpuntur fontibns et dum Vere madent udo terrae ac pluvialibus austris, Stagna colit ripisque habitans hic piscibus atram Inprobus ingluviem ranisque loquacibus explet; Postquam exusta palus, terraeque ardore dehiscunt. Exi lit in sicscintillantibus veneno linguis ora vibrabant trisulcis et mortiferos exalabant alitus.

## bok 3, kap. 8 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.8 -->

Fertur et in Sicilia visus fuisse serpens qui lubrico laterum sinuamine labens septena volumina globoso corpore traxit et caeruleam fulgore speciem aureo per omnes miscebat squamas.

## bok 3, kap. 9 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.9 -->

Quidam quoque serpens horrendae magnitudinis a Romano exercitu in Africa iuxta flumen Bagradam repertus describitur, et pro ultione militum quos primo devoravit impetu eum cunctis cuncti Romani circumdederunt iaculis, et tandem ballistis infixo molari lapide iactus in spinam crepuit, qui prius cuncta squamis tela velut obliqua scutorum testudine repulit cuius corium trans mare Tyrrhenum ad Romam usque deductum est, quod cxx pedes longitudinis habuisse perhibetur.

## bok 3, kap. 10 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.10 -->

Et in excidio Troiae gemini serpentes a Tenedo insula omni populo tuente fretum sinuosis verberabant magno murmure motibus et ad terrae litus erectis natabant pectoribus. qui, ut Maro praecipuus poeta cecinit, iubas habebant sanguineas et oculi eorum igni horrebant et cruore. duos quoque primo impetu parvulos et tertium ipsis subeuntem venenosis diripuerunt morsibus.

## bok 3, kap. 11 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.11 -->

Dicuntur et in India serpentes gigni in valle quae vocatur Iordia, per eorum colla lapides pretiosi valde nascuntur, nitores eorum zmaragdi nuncupantur. lasere quoque et albo pipere pascuntur, quorum Alexander Macedo non paucos de valle pyramidibus quingentorum et quinque pedum habentibus longitudinem clausa lapidum extulit. 1. ni probant A, H mortiferis A. II 2. saltibus A. II Alexandri epistula p. 32 binorum ternorumque capitum cristati serpentes advenerunt, columnarum crassitudine aliquanto proceriores, qui ad potandam aquam ex vicinis montium speluncis processerunt, oribus (orbibus?) squamisque suis humum atterentes, quorum pectora erecta cum trisulcis linguis fauces exertabant, scintillantibus veneno oculis, quorum

## bok 3, kap. 12 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.12 -->

Est insula quaedam in mari Tyrrheno quam ante homines omnia prope serpentium inhabitabant genera, cum quibus erat dominator serpens setosus et tam vasta corporis mole ut hi qui videre ipsius speluncam in qua latuit bovem ingredi posse perhiberent.

## bok 3, kap. 13 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.13 -->

Et atram aput inferos Stygem rumorosae sermone gentes, anguem totius mundi maxirtium, describunt, quae novem vicibus, ut fingunt, per Stygiam paludem Tartara ululantium animarum atris ingens orbibus modo lacrimabili cingit, et ita vipereo muro Styx ipsa et palus putidae undae, quam nullus audet terribilem adtingere metam, animas, ut putant, rugientes in aeternis fletibus eludunt.

## bok 3, kap. 14 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.14 -->

Salamandra quoque tantae atrocitatis esse describitur ut eam nulla vis flammarum laedere possit, set in ignibus velut pisces in aqua vivere posse perhibentur.

## bok 3, kap. 15 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.15 -->

Cerastes autem cornuti serpentes fiunt, sed non tam cornibus quam ore nocent et linguis, quae nimiam atrocitatem habere dicuntur, et in multis regionibus nascuntur.

## bok 3, kap. 16 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.16 -->

Chelydri sunt nigri coloris serpentes, qui in algidis et lapidosis nascuntur terris et claria rura pro latebris et tophos sectantur pro cibo, et rex Aeeta, quem superius descripsimus, pater Medeae virginis, more serpentis tales habuisse dentes describitur, ut siquis eos simul conprensos sevisset, inde armati prosilirent homines ad interfectionem saevientes, sed quidam draconis dentes fuisse arbitrantur.

## bok 3, kap. 17 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.17 -->

Coluber genus est diri valde ac venenosi serpentis, qui umbris et tecto succedere solet et ita et inprovisus et venenosis morsibus nocet, quem Octavianus grammaticus feminini generis colubram nominavit.

## bok 3, kap. 18 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.18 -->

Vipera autem eo quod vi pariat ita nuncupatur., de qua scribunt physici quod ignotum genus quoddam humanae formae simillimum usque ad umbilicum habeat et semen ore concipiat et fracto latere moriens pariat.

## bok 3, kap. 19 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.19 -->

Et in India cum ceteris quibusque prodigiis oditae serpentes atrocissiml nascuntur generis, quas omnium prope colorum varietatibus distinctas esse perhibent.

## bok 3, kap. 20 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.20 -->

Hercules namque geminos angues secundum quod poeta cecinit in manu premens eliserat, quos ille novi et ignoti generis cum quibusdam, prostravit monstris. 10 21» Hydri serpentes sunt aquatici qui fluvios ac stagna colunt, sicut de aliquibus Indorum vermibus describitur, quos ibi genus quoddam Oceano propinquum ab amne Ocduba sibi victum humano femore crassiores traxisse et cocco rubriores perhibetur.

## bok 3, kap. 22 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.22 -->

Aspis non catulos set ova fovens gignit et minus viva quam mortua nocet. est caput eius sicut turturis rostrumque. siquem os eiusdem pupugit serpentis, pro tactu vipereo tumet.

## bok 3, kap. 23 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.23 -->

In his enim poetarum fictionibus describitur quod angues gemini cum monstris et nubes ex aere latrantes Cleopatram ad Nilum fugassent exterritam, 1. lii De uipera A. II pereat A: lsidorus orig. xn 4 10. 11 vipera dicta quod vi pariat nam eam venter eius ad partam intumuerit, catuli non expectantes mataram naturae solutionem, sed corrosis eius lateribus erumpunt vi cum matris interitu. — fertur autem qaod masculus ore inserto viperae aemen exspuat, illa autem ex voluptate libidinis in rabiem versa caput maris ore receptum praecidit, ita fit ut parens uterque pereat, masculus duin coit, femina dum parit fl phjrsiologus in codice Guelferbytano p. 10 i b physiologus monet de vipera, quae faciem habet viri, feminae mulieris usque ad umbilicum, et usque ad caudam corcodrilli habet figuram, vadum feminae non habent in sinu suo, sed ut foramen acus habent, et si masculus fiat cum femina, effundit semen in os feminae, et bibit semen femina, praecidit necessaria masculi ut moriatur masculus statim. cum creverint autem filii, comedunt ventrem matris et sic exeunt patrueles et matrueles: quae emendavimus ope partim codicis Faticani quem Maius class. auct. t. vii p. 595 edidit . is in Jine habet et sic foris exquae cum Antonio contra Caesarem navale proelium gessit, et sicut huic mendacium a tergo reginae monstra et angues nnexit aethereps, ita et fallaces poetarum fabulae sibi plurima quae non (lunt voluntarie fingunt. • 24. Dicunt (juofjiie Tisiphonem aput inferos sanguinea palla succinctam et mimabus vipereo flagello qocentem urbis servare vestibulum, quam triplici muro circumdatam et flammeo flumine Pyriphlegethontis Tartarei mentiuntur, qui rapidis, ut putant, ignibus saxa murmurantia torquet, et fingunt hydram interius urbis ipsius vestibulum servare, quae ibi, ut arbitrantur, cum l capitibus Tartaream habitat sedem.

## bok 3, kap. 25 (Haupt 1863)

<!-- passage: liber_monstrorum:3.25 -->

Iu his namque serpentibus quos superius descripsimus quaedam vera, quaedam namque omni veritate, carentia reperiuntur. sunt quoque plurimi adhuc serpentini generis angues, ut dipsades reguli haemorrhoides spelagi natrices, de quibus iam nihil singulare et admiratione dignum repperi. ferro tristesque ex aethere Dirae, nubes latrantes ex latratore Anubi stultitia Jecit non librarii i