# Vǫluspá hin skamma

- **Verk:** Vǫluspá hin skamma (verk:edda:voluspa_hin_skamma)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Vǫluspǫ́ hin skamma. heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Vǫluspá hin skamma (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:voluspa_hin_skamma:non -->

1.
 Vǫ́ru ęllifu
 æsir talðir,
 es Baldr of hné
 við banaþúfu;
 þess lézk Váli
 verðr at hęfna,
 síns hann bróður
 sló handbana.
 2.
 Vas Baldrs faðir
 Bors arfþęgi,
 Fręyr átti Gęrði,
 hón vas Gymis dóttir,
 jǫtna ættar
 ok Aurboðu.
 3.
 Þó vas Þjazi
 þęira frændi,
 skautgjarn jǫtunn,
 hans vas Skaði dóttir,
 Mart sęgjum þér
 ok munum flęira;
 vǫrumk at viti svá,
 vilt ęnn lęngra?
 4.
 Hęiðr ok Hrossþjófr
 Hrímnis kindar.
 5.
 Eru vǫlur allar
 frá Vittolfi
 vitkar allir
 frá Vilmęiði,
 sęiðbęrendr
 frá Svarthǫfða,
 jǫtnar allir
 frá Ymi komnir.
 6.
 Mart sęgjum þér
 ok munum flęira;
 vǫrumk at viti svá,
 vilt ęnn lęngra?
 7.
 Varð ęinn borinn
 í árdaga
 rammaukinn mjǫk
 rǫgna kindar,
 níu bǫ́ru þann
 naddgǫfgan mann
 jǫtna męyjar
 við jarðar þrǫm.
 8.
 Hann Gjǫlp of bar,
 hann Gręip of bar,
 bar hann Ęistla
 ok Ęyrgjafa,
 hann bar Ulfrún
 ok Angęyja,
 Imdr ok Atla
 ok Járnsaxa.
 9.
 Sá vas aukinn
 jarðar magni,
 svalkǫldum sæ
 ok sonardręyra.
 Mart sęgjum þér
 ok munum flęira;
 vǫrumk at viti svá,
 vilt ęnn lęngra?
 10.
 Ól ulf Loki
 við Angrboðu,
 ęn Slęipni gat
 við Svaðilfara;
 ęitt þótti skass
 allra fęiknast,
 þat vas bróður frá
 Býlęists komit.
 11.
 Loki át hjarta
 lindi bręndu
 fann halfsviðinn
 hugstęin konu;
 varð Loptr kviðugr
 af konu illri;
 þaðan ’s á foldu
 flagð hvęrt komit.
 12.
 Haf gęngr hríðum
 við himin sjalfan,
 líðr lǫnd yfir,
 ęn lopt bilar;
 þaðan koma snjóvar
 ok snarir vindar;
 þá ’s í ráði,
 at ręgin of þrjóti.
 13.
 Varð ęinn borinn
 ǫllum męiri,
 sá vas aukinn
 jarðar magni;
 þann kveða stilli
 stórúðgastan,
 sif sifjaðan
 sjǫtum gǫrvǫllum.
 14.
 Þá kemr annarr
 ęnn mátkari,
 þó þorik ęigi
 þann at nęfna;
 fáir séa nú
 framm of lęngra,
 an Óðinn mun
 ulfi mœta.