# Vǫlundarkviða - **Verk:** Vǫlundarkviða (verk:edda:volundarkvida) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Vǫlundarkviða. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Vǫlundarkviða (Finnur Jónsson 1932) Vǫlundarkviða Frá Vǫlundi Níðuðr hét konungr í Svíþjǫ́ð. Hann átti tvá sonu ok eina dǫ́ttur; han hét Bǫðvildr. Brœðr váru þrír, synir Finna-konungs. Hét einn Slagfiðr, annarr Egill, þriði Vǫlundr. Þeir skriðu ok veiddu dýr. þeir kómu í Úlfdali ok gerðu sér þar hús. Þar er vatn, er heitir Úlfsjár. Snemma of morgin fundu þeir á vazstrǫndu konur þrjár ok spunnu lín. Þar váru hjá þeim álptarhamir þeira. Þat váru valkyrjur. Þar váru tvær dœtr Hlǫðvés konungs, Hlaðguðr svanhvít ok Hervǫr alvitr, en þriðja var Ǫlrún Kjársdóttir af Vallandi. Þeir hǫ́fðu þær heim til skála með sér. Fekk Egíll Ǫlrúnar, en Slagfiðr Svanhvítar, en Vǫlundr Alvitrar. Þau bjoggu sjau vetr. Þá flugu þær at vitja víga ok kómu eigi aptr. Þá skreið Egill at leita Ǫlrúnar, en Slagfiðr leitaði Svanhvítar, en Vǫlundr sat í Úlfdǫlum. Hann var hagastr maðr, svá at menn viti í fornum sǫgum. Níðuðr konungr lét hann hǫndum taka, svá sem hjer er um kveðit. Frá Vǫlundi ok Níðaði 1. Męyjar flugu sunnan Myrkvið í gǫgnum alvitr ungar, ørlǫg drýgja; þær á sævarstrǫnd sęttusk at hvílask drósir suðrœnar, dýrt lín spunnu. 2. Ęin nam þęira Ęgil at vęrja fǫgr mær fira faðmi ljósum. 3. Ǫnnur vas Svanhvít, svanfjaðrar dró, — — — — ęn hin þriðja þęira systir varði hvítan hals Vǫlundar. 4. Sǫ́tu síðan sjau vetr at þat, ęn hinn átta allan þrǫ́ðu, ęn hinn níunda nauðr of skilði, męyjar fýstusk á myrkvan við. Alvitr unga * ørlǫg drýgja. * 5. Kom þar af vęiði veðręygr skyti [Vǫlundr líðandi of langan veg], Slagfiðr ok Ęgill, sali fundu auða, gingu út ok inn ok umb sǫ́usk. 6. Austr skręið Ęgill at Ǫlrúnu, ęn suðr Slagfiðr at Svanhvítu, ęn ęinn Vǫlundr sat í Ulfdǫlum. 7. Hann sló goll rautt við gim fastan, lukði hann alla lind baugum vęl; svá bęið hann sinnar ljóssar kvánar, ef hǫ́num of koma gęrði. 8. Þat spyrr Níðuðr, Níara dróttinn, at ęinn Vǫlundr sat í Ulfdǫlum; nóttum fóru sęggir, nęglðar vǫ́ru brynjur, skildir bliku þęira við hinn skarða mána. 9. Stigu ór sǫðlum at salar gafli, gingu inn þaðan ęndlangan sal, sǫ́u þęir á bast bauga dręgna, sjau hundruð allra, es sá sęggr átti. 10. Ok þęir af tóku ok þęir á létu fyr ęinn útan, es af létu; kom þar af vęiði veðręygr skyti Vǫlundr líðandi of langan veg. 11. Gekk brátt inni beru hold stęikja, ár brann hrísi allþurru fúrr, viðr hinn vindþurri, fyr Vǫlundi. 12. Sat á berfjalli, bauga talði alfa ljóði, ęins saknaði. hugði at hęfði * Hlǫðvés dóttir, * Alvitr unga, * væri aptr komin. * 13. Sat hann svá lęngi, at hann sofnaði, ok hann viljalauss of vaknaði; vissi sér á hǫndum hǫfgar nauðir, ęn á fótum fjǫtur of spęntan. 14. Hvęrir ro jǫfrar þęirs á lǫgðu bęstisíma ok bundu mik? 15. (Kallaði Níðuðr, Níara dróttinn): Hvar gazt Vǫlundr, vísi alfa, óra aura, í Ulfdǫlum? Goll vas þar ęigi á Grana lęiðu, fjarri hugðak várt land fjǫllum Rínar. V. kv. 16. Mank at męiri mæti ǫ́ttum, es vér hęil hjú hęima vǫ́rum. Hlaðguðr ok Hervǫr * borin vas Hlǫðvé, * kunn vas Ǫlrún * Kíars dóttir. * 17. [Úti stóð kunnig kvǫ́n Níðaðar], hón inn of gekk ęndlangan sal, stóð á golfi, stilti rǫddu: esa sá nú hýrr, es ór holti fęrr. 18. Ǫ́mun eru augu ormi hinum frána, tęnn hǫ́num tęygjask, es tét es sverð ok hann Bǫðvildar * baug of þękkir, * sníðið hann sina sinna magni, sętið hann síðan í Sævarstǫð. Svá var gǫrt, at skornar váru sinar í knésfótum ok settr í holm einn, er þar var fyrir landi, er hét Sævarstaðr. Þar smíðaði hann konungi allskyns gǫrsimar; engi maðr þorði at fara til hans, nema konungr einn. Vǫlundr kvað: 19. Sék Níðaði sverð á linda, þats ek hvęsta sęm hagast kunnak ok ek hęrðak sęm hœgst þótti; sá ’s mér fránn mækir æ fjarri borinn. sékka þann Vǫlundi * til smiðju borinn. * 20. Nú berr Bǫðvildr * brúðar minnar, * bíðka þess bót, * bauga rauða. * 21. Sat hann né svaf ávalt ok sló hamri; vél gęrði hęldr hvatt Níðaðí; drifu ungir tvęir á dýr séa synir Níðaðar í Sævarstǫð. 22. Kómu til kistu, krǫfðu lukla, opin vas illúð, es í sǫ́u, fjǫlð vas þar męina, es mǫgum sýndisk at væri goll rautt ok gǫrsimar. V. kv. 23. Komið ęinir tvęir, komið annars dags; ykr lætk þat goll of gefit verða; sęgiða męyjum né salþjóðum, manni ęngum, at mik fyndið. 24. Snimma kallaði sęggr á annan, bróðir á bróður: gǫngum baug séa. Kómu til kistu, krǫfðu lukla, opin vas illúð es í litu. 25. Snęið af hǫfuð húna þęira ok und fęn fjǫturs fœtr of lagði, ęn þær skálar, es und skǫrum vǫ́ru, svęip útan silfri, sęldi Níðaði. 26. Ęn ór augum jarknastęina sęndi kunnigri kvǫ́n Níðaðar; ęn ór tǫnnum tvęggja þęira sló brjóstkringlur, sęndi Bǫðvildi. 27. Þá nam Bǫðvildr baugi at hrósa — — — — es brotit hafði, »þorigak sęgja, nema þér ęinum.« V. kv. 28. Ek bœti svá brest á golli, at fęðr þínum fęgri þykkir, ok mœðr þinni miklu bętri, ok sjalfri þér at sama hófi.« 29. Bar hann hána bjóri, þvíat hann bętr kunni, svát hón í sessi of sofnaði. »Nú hęfk hęfnt harma minna allra nema ęinna íviðgjǫrnum. 30. Vęl ek, kvað Vǫlundr, verðak á fitjum, þęims mik Níðaðar nǫ́mu rekkar.« Hlæjandi Vǫlundr hófsk at lopti, grátandi Bǫðvildr gekk ór ęyju. tregði fǫr friðils * ok fǫður reiði. * 31. Úti stóð kunnig kvǫ́n Níðaðar, ok hón inn of gekk ęndlangan sal, — ęn hann á salgarð sęttisk at hvílask —, »Vakir þú Níðuðr, Níara dróttinn?« N. kv. 32. Vakik ávalt viljalauss, sofnak minst, síz sonu dauða, kęll mik í hǫfuð, kǫld erumk rǫ́ð þín, vilnumk þess nú, at við Vǫlund dœmak. 33. Sęg mér þat Vǫlundr, vísi alfa, af hęilum hvat varð húnum mínum? V. kv. 34. Ęiða skalt mér áðr alla vinna, at skips borði ok at skjaldar rǫnd, at mars bœgi ok at mækis ęgg at þú kvęljat kvǫ́n Vǫlundar, — — — (34 b) né brúði minni at bana verðir, þótt kvǫ́n ęigim, þás ér kunnið, eða jóð ęigim innan hallar. 35. Gakk til smiðju, es gęrðir þú, þar fiðr þú bęlgi blóði stokna, snęiðk af hǫfuð húna þinna ok und fęn fjǫturs fœtr of lagðak. 36. Ęn þær skálar, es und skǫrum vǫ́ru, svęipk útan silfri, sęldak Níðaði, ęn ór augum jarknastęina, sęndak kunnigri kvǫ́n Níðaðar. 37. Ęn ór tǫnnum tvęggja þęira slók brjóstkringlur, sęndak Bǫðvildi; nú gęngr Bǫðvildr barni aukin, ęingadóttir ykkur bęggja. N. kv. 38. Mæltira þú þat mál, es mik męir tregi, né þik viljak Vǫlundr verr of níta; esat svá maðr hór, at þik af hęsti taki, né svá ǫflugr, at þik neðan skjóti. þars þú skollir * við ský uppi. * 39. Hlæjandi Vǫlundr hófsk at lopti, ęn ókátr Níðuðr þá ęptir sat. N. kv. 40. Upp rís þakkráðr, þræll minn bazti, bið Bǫðvildi, męy hina bráhvítu, gangi fagrvarið við fǫður rœða. 41. Es þat satt Bǫðvildr, es sǫgðu mér, sǫ́tuð it Vǫlundr saman í holmi? B. kv. 42. (Satt ’s þat Níðuðr es sagði þér). Sǫ́tum vit Vǫlundr saman í holmi ęina ǫgurstund, æva skyldi; ek vætr hǫ́num vinna kunnak, ek vætr hǫ́num vinna máttak.