# Þrymskviða - **Verk:** Þrymskviða (verk:edda:thrymskvida) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Þrymskviða (FJ). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Þrymskviða (Finnur Jónsson 1932) 1. Ręiðr vas þá Vingþórr, es hann vaknaði ok síns hamars of saknaði, skęgg nam at hrista, skǫr nam at dýja, réð Jarðar burr umb at þręifask. 2. Ok hann þat orða alls fyrst of kvað: hęyr þú nú Loki, hvat nú mælik, es ęigi vęit jarðar hvęrgi né upphimins: ǫ́ss es stolinn hamri. 3. Gingu fagra Fręyju tuna, ok hann þat orða alls fyrst of kvað: munt mér Fręyja fjaðrhams léa, ef minn hamar mættak hitta. Fr. kv. 4. Þó mundak gefa þér, þótt ór golli væri, ok þó sęlja, at ór silfri væri. 5. Fló þá Loki, fjaðrhamr dunði, unz fyr útan kom ása garða, ok fyr innan kom jǫtna hęima. 6. Þrymr sat á haugi, þursa dróttinn, gręyjum sínum gollbǫnd snøri (ok mǫrum sínum mǫn jafnaði.) Þr. kv. 7. Hvat ’s með ǫ́sum? hvat ’s með ǫlfum? Hví ’st ęinn kominn í Jǫtunhęima? Lo. kv. Ilt ’s með ǫ́sum, ilt ’s með ǫlfum; hęfr þú Hlórriða hamar of folginn? Þr. kv. 8. Ek hęf Hlórriða hamar of folginn átta rǫstum fyr jǫrð neðan, hann ęngi maðr aptr of hęimtir, nema fœri mér Fręyju at kvæn. 9. Fló þá Loki, fjaðrhamr dunði, unz fyr útan kom jǫtna hęima ok fyr innan kom ása garða; mœtti hann Þór miðra garða, ok hann þat orða alls fyrst of kvað: 10. Hęfr þú ęręndi sęm ęrfiði? seg þú á lopti lǫng tíðęndi; opt sitjanda sǫgur of fallask ok liggjandi lygi of bęllir. Lo. kv. 11. Hęfk ęrfiði ok ęręndi; Þrymr hęfr þinn hamar þursa dróttinn; hann ęngi maðr aptr of hęimtir, nema hǫ́num fœri Fręyju at kvæn. 12. Ganga fagra Fręyju at hitta, ok hann þat orða alls fyrst of kvað: bitt þik Fręyja brúðar líni, vit skulum aka tvau í Jǫtunhęima. 13. Ręið varð þá Fręyja ok fnasaði, allr ása salr undir bifðisk, stǫkk þat hit mikla męn Brísinga: mik vęizt verða vergjarnasta, ef ek ęk með þér í Jǫtunhęima. 14. Sęnn vǫ́ru æsir allir á þingi ok ǫ́synjur allar á máli ok of þat réðu ríkir tívar, hvé Hlórriða hamar of sœtti. 15. Þá kvað þat Hęimdallr, hvítastr ása, vissi vęl framm sem vanir aðrir: bindum Þór þá brúðar líni, hafi hann hit mikla męn Brísinga. 16. Lǫ́tum und hǫ́num hrynja lukla ok kvenváðir of kné falla, ęn á brjósti bręiða stęina ok hagliga of hǫfuð typpum. 17. Þá kvað þat Þórr, þrúðugr ǫ́ss: mik munu æsir argan kalla, ef bindask lætk brúðar líni. 18. Þá kvað þat Loki Laufęyjar sonr: þęgi þú Þórr þęira orða; þegar munu jǫtnar Ásgarð búa, nema þinn hamar þér of hęimtir. 19. Bundu Þór þá brúðar líni ok hinu mikla męni Brísinga. 20. Létu und hǫ́num hrynja lukla ok kvenváðir of kné falla, en á brjósti bręiða stęina, ok hagliga of hǫfuð typðu. 21. Þá kvað þat Loki Laufęyjar sonr: mun ek ok með þér ambótt vesa, vit skulum aka tvær í Jǫtunhęima. 22. Sęnn vǫ́ru hafrar hęim of reknir, skyndir at skǫklum, skyldu vęl rinna; bjǫrg brotnuðu, brann jǫrð loga, ók Óðins sonr í Jǫtunhęima. 23. Þá kvað þat Þrymr, þursa dróttinn: standið upp jǫtnar ok stráið bękki, nú fœra mér Fręyju at kvæn Njarðar dóttur ór Nóatúnum. 24. Ganga at garði gollhyrnðar kýr, øxn alsvartir jǫtni at gamni, fjǫlð ák męiðma, fjǫlð ák męnja, ęinnar mér Fręyju ávant þykkir. 25. Vas þar at kveldi of komit snimma ok fyr jǫtna ǫl framm borit; — — — — 26. Ęinn át oxa, átta laxa, krásir allar þærs konur skyldu, drakk Sifjar verr sǫ́ld þríu mjaðar. 27. Þá kvað þat Þrymr, þursa dróttinn: hvar sáttu brúðir bíta hvassara? Sáka brúðir bíta bręiðara, né in męira mjǫð męy of drekka. 28. Sat hin alsnotra ambótt fyrir, es orð of fann við jǫtuns máli: át vætr Fręyja átta nóttum, svá vas hón óðfús í Jǫtunhęima. 29. Laut und línu, lysti at kyssa, ęn hann útan stǫkk ęndlangan sal: hví eru ǫndótt augu Fręyju? þykki mér ór augum ęldr of brinna. 30. Sat hin alsnotra ambótt fyrir, es orð of fann við jǫtuns máli: svaf vætr Fręyja átta nóttum, svá vas hón óðfús í Jǫtunhęima. 31. Inn kom hin arma jǫtna systir, hin ’s brúðféar biðja þorði: lát þér af hǫndum hringa rauða, ef ǫðlask vill ástir mínar, ástir mínar, alla hylli. 32. Þá kvað þat Þrymr, þursa dróttinn: berið inn hamar brúði at vígja, lęggið Mjǫlni í męyjar kné, vígið okr saman Várar hendi. 33. Hló Hlórriða hugr í brjósti, es harðhugaðr hamar of þękði; Þrym drap hann fyrstan þursa dróttin, ok ætt jǫtuns alla lamði. 34. Drap hann hina ǫldnu jǫtna systur, hin ’s brúðféar of beðit hafði; hón skęll of hlaut fyr skillinga, ęn hǫgg hamars fyr hringa fjǫlð. Svá kom Óðins sonr * ęndr at hamri. *