# Skírnismál - **Verk:** Skírnismál (verk:edda:skirnismal) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Skírnismǫ́l. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Skírnismál (Finnur Jónsson 1932) Skírnismǫ́l Sk. kv. 2. Illra orða es mér ón at ykrum syni, ef ek gęng at mæla við mǫg, ok þess at fregna, hvęim hinn fróði séi ofręiði afi. 3. Sęg þat Fręyr, folkvaldi goða, ok ek vilja vita, hví þú ęinn sitr ęndlanga sali minn dróttinn of daga. Fr. kv. 4. Hví of sęgjak þér, sęggr hinn ungi, mikinn móðtrega, alfrǫðull lýsir of alla daga ok þęygi at mínum munum. Sk. kv. 5. Muni þína hykka svá mikla vesa, at mér sęggr né sęgir; ungir saman vǫ́rum í árdaga, vęl mættim tvęir trúask. Fr. kv. 6. Í Gymis gǫrðum ek ganga sá mér tíða męy; armar lýstu, ęn af þaðan alt lopt ok lǫgr. 7. Mær es mér tíðari an manna hvęim ungum í árdaga; ása ok alfa þat vill ęngi maðr, at vit samt séim. — — — — Sk. kv. 8. Mar gef mér þá, es mik of myrkvan beri vísan vafrloga, ok þat sverð, es sjalft vegisk við jǫtna ætt. Fr. kv. 9. Mar þér þann gefk, es þik of myrkvan berr vísan vafrloga, ok þat sverð, es sjalft mun vegask, ef sá ’s horskr es hęfr. Skírnir mælti við hestinn: 10. Myrkt es úti, mál kveðk okr fara úrig fjǫll yfir þursa þjóð yfir; * báðir komumk eða okr báða tękr sá hinn ámátki jǫtunn. 11. Sęg þat hirðir, es á haugi sitr ok varðar alla vega, hvé ek at andspilli komumk hins unga mans fyr gręyjum Gymis. Hirðir kvað 12. Hvárt est fęigr, eða est framm ginginn — — — — andspillis vanr þú skalt æ vesa góðrar męyjar Gymis. Sk. kv. 13. Kostir ro bętri an at kløkkva séi hvęim es fúss es fara, ęinu dœgri mér vas aldr of skapaðr ok alt líf of lagit. G. kv. 14. Hvat ’s hlym hlymja es nú hęyrik til ossum rǫnnum í? jǫrð bifask, ęn allir fyrir skjalfa garðar Gymis. Ambátt kvað 15. Maðr ’s hér úti, stiginn af mars baki, jó lætr til jarðar taka. — — — — G. kv. 16. Inn bið hann ganga í okkarn sal ok drekka hinn mæra mjǫð, þó ek hitt óumk, at hér úti séi minn bróður-bani. 17. Hvat ’s þat alfa né ása sona, né víssa vana? hví ęinn of komt ęikinn fúr yfir ór salkynni at séa. Sk. kv. 18. Emkat alfa né ása sona né víssa vana, þó ęinn of komk ęikinn fúr yfir yður salkynni at séa. 19. Ępli ęllifu hér hefk algollin, þau munk þér Gęrðr gefa, frið at kaupa, at þér Fręy kveðir ó-lęiðastan lifa. G. kv. 20. Ępli ęllifu ek þigg aldrigi at manskis munum, né vit Fręyr, meðan okkart fjǫr lifir, byggum bæði saman. Sk. kv. 21. Baug þér þá gefk, þanns bręndr of vas með ungum Óðins syni, átta ro jafnhǫfgir, es af drjúpa hina níundu hvęrja nótt. G. kv. 22. Baug þikkak, þótt bręndr séi, með ungum Óðins syni; esa mér golls vant í gǫrðum Gymis at dęila fé fǫður. Sk. kv. 23. Sér þú mæki, mær, mjóvan, málfáan, es hęfk í hendi hér, hǫfuð hǫggva munk þér halsi af, nema mér sætt sęgir. G. kv. 24. Ánauð þola vilk aldrigi at manskis munum, þó hins getk, ef it Gymir finnizk vígs ótrauðir at vegizk. Sk. kv. 25. Sér þú mæki, mær, mjóvan, málfáan, es hęfk í hęndi hér, fyr þessum ęggjum hnígr hinn aldni jǫtunn, verðr þinn fęigr faðir. 26. Tamsvęndi þik drepk, ęn þik tęmja munk, mær, at mínum munum, þar skalt ganga es þik gumna synir síðan æva séi. 27. Ara þúfu á skalt ár sitja, horfa hęimi ór snugga heljar til, * matr sé þér meir lęiðr an manna hvęim hinn fráni ormr með firum. 28. At undrsjónum verðir, es út of kømr, á þik Hrímnir hari á þik hotvetna stari, * víðkunnari verðir an vǫrðr með goðum, gapi þú grindum frá. 29. Tópi ok ópi, tjǫsull ok óþoli, vaxi þér tǫ́r með trega; sęzk þú niðr ęn ek mun sęgja þér sváran súsbreka. ok tvinnan trega. 30. Tramar gnęypa þik skulu gęrstan dag jǫtna gǫrðum í, til hrímþursa hallar þú skalt hvęrjan dag kranga kostalaus. kranga kostavǫn; * grát at gamni * skalt í gǫgn hafa * ok lęiða með tǫ́rum trega. * 31. Með þursi þríhǫfðuðum þú skalt æ nara eða verlaus vesa, þitt geð grípi; * þik morn morni * ves þú sem þistill, sás þrunginn vas í ofanverða ǫ́nn. 32. Til holts ek gekk ok til hrás viðar gambantęin at geta — — — — gambantęin ek gat. 33. Ręiðr ’s þér Óðinn, ręiðr ’s þér Ásabragr, þik skal Fręyr fíask, hin firinilla mær, ęn fingit hęfr gambanręiði goða. 34. Hęyri jǫtnar, * hęyri hrímþursar, * synir Suttunga, * sjalfir ásliðar, * hvé fyrir býðk, * hvé fyrir bannak * manna glaum mani, * manna nyt mani. * 35. Hrímgrímnir hęitir, es þik hafa skal fyr nágrindr neðan, þar þér vílmęgir á viðarrótum gęitahland gefi. œðri drykkju * fá þú aldrigi, * mær, af þínum munum, * mær, at mínum munum. * 36. Þurs rístk þér ok þría stafi, ęrgi ok œði ok óþola, svá ek þat af ríst sem ek þat á ręist, ef gęrvask þarfar þess. G. kv. 37. Hęill ves hęldr, svęinn, ok tak við hrímkálki fullum forns mjaðar, þó hafðak ætlat, at myndak aldrigi unna vaningja vęl. Sk. kv. 38. Ørendi mín vilk ǫll vita, áðr ríðak heim heðan, nær á þingi munt hinum þroskamikla nęnna Njarðar syni. G. kv. 39. Barri hęitir, es bæði vitum, lundr lognfara, ęn ępt nætr níu þar mun Njarðar syni Gęrðr unna gamans. þá reið Skírnir heim. Freyr stóð úti ok kvaddi hann ok spurði tíðenda: 40. Sęg mér, Skírnir, áðr verpir sǫðli af mari ok stígir feti framar, hvat þú árnaðir í Jǫtunhęima þíns eða míns munar Sk. kv. 41. Barri hęitir, es vit báðir vitum, lundr lognfara, ęn ępt nætr níu, þar mun Njarðar syni Gęrðr unna gamans. Fr. kv. 42. Lǫng es nótt, langar ro tvær, hvé of þręyjak þríar; opt mér mánaðr minni þótti an sjá hǫlf hýnótt.