# Sigurðarkviða hin skamma - **Verk:** Sigurðarkviða hin skamma (verk:edda:sigurdarkvida_hin_skamma) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Sigurðarkviða hin skamma. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Sigurðarkviða hin skamma (Finnur Jónsson 1932) Sigurðarkviða hin skamma 1. Ár vas þats Sigurðr sótti Gjúka, vǫlsungr ungi, es vegit hafði, tók við tryggðum tvęggja brœðra, sęldusk ęiða ęljunfrœknir. 2. Męy buðu hǫ́num ok męiðma fjǫlð, Goðrúnu unga Gjúka dóttur; drukku ok dœmðu dœgr mart saman Sigurðr ungi ok synir Gjúka. 3. Unz Brynhildar biðja fóru, svát þęim Sigurðr í sinni ręið, vǫlsungr ungi, ok vega kunni; hann of átti, ef ęiga knætti. 4. Sęggr hinn suðrœni lagði sverð nøkvit, mæki málfáan, á meðal þęira, né hann konu kyssa gęrði, né húnskr konungr hęfjask at armi. męy frumunga fal hann męgi Gjúka. 5. Hón sér at lífi lǫst né vissi ok at aldrlagi ękki grand, vamm þats væri eða vesa hygði; gingu á milli grimmar urðir. 6. Ęin sat hón úti aptan dags, nam hón svá ǫrt umb at mælask: »hafa skalk Sigurð, eða svelti þó, mǫg frumungan mér á armi. 7. Orð mæltak nú, iðrumk ęptir þess; kvǫ́n ’s hans Goðrún ęn Gunnars ek; ljótar nornir skópu oss langa þrǫ́.« 8. Opt gęngr hón innan ills of fyld ísa ok jǫkla aptan hvęrjan, es þau Goðrún, ganga á bęð ok hana Sigurðr svęipr í ripti. konungr hinn húnski kvǫ́n frjá sína. 9. »Vǫn gęng ek vilja ok vers bęggja, verðk mik gœla af grimmum hug.« 10. Nam af þęim hęiptum hvętjask at vígi: »þú skalt Gunnarr gǫrst of láta mínu landi ok mér sjalfri, munka una aldri með ǫðlingi. 11. Munk aptr fara, þars áðan vask, með nábornum niðjum mínum, þar munk sitja ok sofa lífi, nema þú Sigurð svelta látir. ok jǫfur ǫðrum œðri verðir. 12. Lǫ́tum son fara fęðr í sinni, skalat ulf ala ungan lęngi; hvęim verðr hǫlða hǫnd léttari síðan til sátta at sonr lifit.« 13. Hryggr varð Gunnarr ok hnipnaði, svęip sínum hug sat of allan dag, hann vissi þat vilgi gǫrla, hvat hǫ́num væri vinna sœmst. eða hǫ́num væri vinna bęzt, alls sik vǫlsungi vissi firðan ok at Sigurð sǫknuð mikinn. 14. Ýmist hann hugði jafnlanga stund. Þat vas ęigi hǫ́num afar títt, at frá konungdóm kvánir gingi; nam hann sér Hǫgna hęita at rúnum; þar átti hann alls fulltrúa. 15. »Ęin ’s mér Brynhildr ǫllum bętri of borin Buðla, hón ’s bragr kvinna; fyrr skalk mínu fjǫrvi láta an þęirar męyjar męiðmum týna. 16. Vildu okr fylki til féar véla? gótt ’s at ráða Rínar malmi ok unandi auði stýra ok sitjandi sælu njóta.« 17. Ęinu því Hǫgni andsvǫr vęitti: »samir ęigi okr slíkt at vinna sverði rofna svarna ęiða, ęiða svarna, unnar tryggðir. 18. Vituma á moldu męnn in sælli, męðan fjórir vér folki rǫ́ðum ok sá hinn hunski hęr-Baldr lifir, né in mætri mægð á foldu. ef vér fimm sonu fœðum lęngi ǫ́ttum góða œxla knættim. 19. Ek vęit gǫrla hvaðan vegir standa, eru Brynhildar brek ofmikil.« G. kv. 20. Vit skulum Gotþorm gørva at vígi, yngra bróður ófróðara; hann vas fyr útan ęiða svarna, ęiða svarna, unnar tryggðir. 21. Dælt vas at ęggja óbilgjarnan — — — — stóð til hjarta hjǫrr Sigurði. 22. Réð til hęfnda hęrgjarn í sal ok ęptir varp óbilgjǫrnum, fló til Gotþorms Gramr ramliga, kynbirt éarn, ór konungs hęndi. 23. Hné hans of dolgr til hluta tvęggja, hęndr ok hǫfuð hné á annan veg, ęn fótahlutr fęll aptr í stað. 24. Sofnuð vas Goðrún í sæingu sorgalaus hjá Sigurði, ęn hón vaknaði vilja firð, es hón Fręys vinar flaut í dręyra. 25. Svá sló hón sváran sínar hęndr, at rammhugaðr ręis upp við bęð: »gráta þú Goðrún svá grimmliga brúðr frumunga, þér brœðr lifa. 26. Ák til ungan ęrfinytja, kannat firrask ór fjandgarði, þęir sér hafa svárt ok dátt ęnn nær numit nýlig rǫ́ð. 27. Ríðra þęim síðan þótt sjau alir systursonr slíkr at þingi; ek vęit gǫrla, hví gęgnir nú, ęin vęldr Brynhildr ǫllu bǫlvi. 28. Mér unni mær fyr mann hvęrjan, ęn við Gunnar grand ękki vank; þyrmðak sifjum, svǫrnum ęiðum, síðr værak hęitinn hans kvánar vinr.« 29. Kona varp ǫndu ęn konungr fjǫrvi, svá sló hón sváran sínar hęndr, at kvǫ́ðu við kálkar í vǫ́ ok gullu við gæss í túni. 30. Hló þá Brynhildr Buðla dóttir ęinu sinni af ǫllum hug, es hón til hvílu hęyra knátti gjallan grát Gjúka dóttur. 31. Hitt kvað þá Gunnarr, gramr haukstalda. Hlæra þú af því, hęiptgjǫrn kona, á golfi glǫð, at þér góðs viti; hví hafnar þú hinum hvíta lit, fęikna fœðir? hygg at fęig séir. 32. Þú værir þess verðust kvinna, at fyr augum þér Atla hjøggim, bróður þínum sæir blóðugt sár, undir dręyrgar knættir yfir binda. Br. kv. 33. Frýra þér Gunnarr hęfr þú fullvegit; lítt sésk Atli ófu þína; hann mun ykkar láta ǫnd síðari ok æ bera afl hit męira. 34. Sęgja munk þér Gunnarr, sjalfr vęizt gǫrla, hve ér yðr snimma til saka réðuð; varðka til ǫngð né ofþrungin fullgœdd féi á flęti bróður. 35. Né vildak þat, at mik verr ætti, áðr ér Gjúkungar at garði riðuð, þrír á hęstum þjóðkonungar, ęn þęira fǫr þǫrfgi væri. 36. Ok mér Atli þat ęinni sagði, at hvárki lézk hǫfn of dęila, goll né jarðir, nema gefask létak, ok ęngi hlut auðins féar. 37. Þás mér jóðungri ęiga sęldi ok mér jóðungri aura talði. 38. Þá vas á hvǫrfun hugr minn of þat, hvárt skyldak ver ęiga eða val fęlla bǫll í brynju of bróður sǫk; þat myndi þá þjóðkunt vesa mǫrgum manni at munar stríði. 39. Létum síga sáttmǫ́l okkur; lék mér męir í mun męiðmar þiggja, bauga rauða burar Sigmundar; né annars manns aura vildak. 40. Þęim hétumk þá þjóðkonungi, es með golli sat á Grana bógum, vasat hann í augu yðr of glíkr né á ęngi hlut at álitum. þó þykkizk ér þjóðkonungar. 41. Unnak ęinum né ýmissum, bjóat of hverfan hug męn-Skǫgul; alt mun þat Atli ęptir finna, es mína spyrr morðfǫr gǫrva. 42. At þvígi skal þunngęð kona annarrar ver aldri lęiða; þat mun at hęfndum harma minna. 43. Upp ręis Gunnarr, gramr verðungar, ok of hals konu hęndr of lagði, gingu allir ok þó ýmissir af hęilum hug hána at lętja. 44. Hratt af halsi hvęim þar sér, léta sik lętja langrar gǫngu. 45. Nam sér Hǫgna hvętja at rúnum »Sęggi vilk alla í sal ganga, þína með mínum nú ’s þǫrf mikil vita ef męini morðfǫr konu, unz af méli ęnn męin komi, þá lǫ́tum því þarfar ráða.« 46. Ęinu því Hǫgni andsvǫr vęitti: Lętia hána langrar gǫngu, þars aptrborin aldri verði; hón krǫng of komsk fyr kné móður hón ’s æ borin óvilja til mǫrgum manni at móðtrega. 47. Hvarf sér óhróðigr andspilli frá, þars mǫrk męnja męiðmum dęilði; lęit hón of alla ęigu sína, soltnar þýjar, ok salkonur. 48. Gollbrynju smó, vasa gótt í hug, áðr sik miðlaði mækis ęggjum; hné við bolstri hón á annan veg ok hjǫrunduð hugði at rǫ́ðum. Br. kv. 49. Nu skulu ganga þærs goll vili ok minni því at mér þiggja; ek gef hvęrri of hroðit sigli, bók ok blæju, bjartar váðir. 50. Þǫgðu allar við því ráði, ok allar sęnn andsvǫr vęittu: »œrnar ro soltnar, munum ęnn lifa, verða salkonur sœmð at vinna.« 51. Unz af hyggjandi hǫrskrýdd kona, ung at aldri, orð viðr of kvað: vilkat trauðan né torbœnan of óra sǫk aldri týna. 52. Þó mun á bęinum brinna yðrum færi ęyrir, þás framm komið, † nęit menju góð, mín at vitja. 53. Sęzk niðr Gunnarr, munk sęgja þér lífs ørvæna ljósa brúði, muna yðvart far alt í sundi, þótt ek hafa ǫndu látit. 54. Sǫ́tt munuð it Goðrún snemr an hyggir; hęfr kunn kona við konungi daprar minjar at dauðan ver. 55. — — — — Þar ’s mær borin, móðir fœðir, sú mun hvítari an hinn hęiði dagr Svanhildr vesa sólar gęisla. 56. Gefa munt Goðrúnu góðra nøkkurum skęyti skæða skatna męngi; munat at vilja versæl gefin; hána mun Atli ęiga ganga of borinn Buðla, bróðir minn. 57. Margs ák minnask, hvé við mik fóru. — — — — þás mik sára svikna hǫfðuð; vaðin at vilja vask meðan lifðak. 58. Munt Oddrúnu ęiga vilja, ęn þik Atli mun ęigi láta; it munuð lúta á laun saman, hón mun þér unna sem ek skyldak. ef okr góð of skǫp gęrði verða. 59. Þik mun Atli illu bęita, munt í ǫngan ormgarð lagiðr. 60. Þat mun ok verða þvígit lęngra, at Atli mun ǫndu týna, sælu sinni, ok sona lífi, þvít hǫ́num Goðrún grýmir á bęð snǫrpum ęggjum af sǫ́rum hug. 61. Sœmri væri Goðrún systir ykkur frumver sínum at fylgja dauðum; ef hęnni gæfi góðra hvęrr ráð, eða ætti hón hug ossum glíkan. 62. Ǫrt mælik nú, ęn hón ęigi mun of óra sǫk aldri týna; hána munu hęfja hóvar bǫ́rur til Jónakrs óðaltorfu. 63. [Ala mun sér jóð, ęrfivǫrðu], ęrfivǫrðu, Jónakrs sonu, mun hón Svanhildi sęnda af landi sína męy ok Sigurðar. 64. Hána munu bíta Bikka ráð, þvít Jǫrmunrekkr óþarft lifir; þá ’s ǫll farin ætt Sigurðar; eru Goðrúnar grœti at flęiri. 65. Biðja munk þik bœnar ęinnar, sú mun í hęimi hinzt bœn vesa; lát svá bręiða borg á vęlli, at und oss ǫllum jafnrúmt séi. þęim es sultu með Sigurði. 66. Tjaldi of þá borg tjǫ́ldum ok skjǫldum, valaript vęl fǫ́uð ok vala męngi; bręnni mér hinn húnska á hlið aðra. 67. Bręnni hinum húnska á hlið aðra mína þjóna, męnjum gǫfga, tvá at hǫfðum ok tvęir haukar; þá ’s ǫllu skipt til jafnaðar. 68. Liggi okkar ęnn í milli ęgghvast éarn, sęm ęndr lagit, þás vit bæði bęð ęinn stigum ok hétum þá hjóna nafni. 69. Hrynja hǫ́num á hæl þęygi hlunnblik hallar hringa litkuð, ef hǫ́num fylgir fęrð mín heðan; þęygi mun ór fǫr aumlig vesa. 70. Þvít hǫ́num fylgja fimm ambóttir, átta þjónar, ęðlum góðir, fóstrman mitt ok faðęrni, þats Buðli gaf barni sínu. 71. Mart sagðak þér, myndak flęira, ef mér męir mjǫtuðr málrúm gæfi; ómun þverr, undir svella, satt ęitt sagðak, svá munk láta.