# Sigrdrífumál

- **Verk:** Sigrdrífumál (verk:edda:sigrdrifumal)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Sigrdrífumǫ́l. heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Sigrdrífumál (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:sigrdrifumal:non -->

Sigrdrífumǫ́l 
 1. 
 Hęill dagr, 
 hęilir dags synir, 
 hęil nótt ok nipt; 
 óręiðum augum 
 lítið okr þinig 
 ok gefið sitjǫndum sigr.
 2. 
 Hęilir æsir, 
 hęilar ǫ́synjur, 
 hęil sjá hin fjǫlnýta fold, 
 mál ok manvit
 gefið okr mærum tvęim
 ok læknishęndr, meðan lifum.
 3. 
 Lęngi svafk, 
 lęngi sofnuð vask, 
 lǫng eru lýða læ, 
 Óðinn því vęldr, 
 es ęigi máttak 
 bregða blundstǫfum.
 19. Sigurðr settisk niðr ok spurði hana nafns. Hon tók þá horn fult mjaðar ok gaf hánum minnisveig.
 Hon nefndisk Sigrdrífa ok var valkyrja. Hon sagði, at tveir konungar bǫrðusk. Hét annarr Hjálmgunnarr; hann var þá gamall ok hinn mesti hermaðr ok hafði Óðinn hánum sigri heitit; en »annarr hét Agnarr | Auðu bróðir | er vætr engi | vildi týja.« Sigrdrífa feldi Hjálmgunnar í orrostunni, en Óðinn stakk hana svefnþorni í hefnd þess ok kvað hana aldri skyldu síðan sigr vega í orrostu ok kvað hana giptask skyldu — »en ek sagðak hánum, at ek strengðak heit þar í mót at giptask engum þeim manni, er hræðask kynni.« Hann svarar ok biðr hana kenna sér speki, ef hon vissi tíðendi ór ǫllum heimum. Sigrdrífa kvað:
 4. 
 Bjór fœrik þér, *
 brynþings apaldr, *
 magni blandinn *
 ok męgintíri, *
 fullr ’s hann ljóða *
 ok líknstafa, *
 góðra galdra *
 ok gamanrúna. *
 5. 
 Sigrúnar skalt kunna, *
 ef vilt sigr hafa, *
 ok rísta á hjalti hjǫrs, *
 sumar á véttrimum, *
 sumar á valbǫstum, *
 ok nęfna tysvar Tý. *
 6. 
 ǫlrúnar skalt kunna, *
 ef vilt annars kvæn *
 vélit þik í tryggð, ef trúir; *
 á horni skal þær rísta *
 ok á handarbaki *
 ok męrkja á nagli Nauð. *
 7. 
 Full skal signa 
 ok við fári séa
 ok verpa lauki í lǫg; 
 þá þat vęitk,
 at þér verðr aldri 
 męini blandinn mjǫðr.
 8. 
 Bjargrúnar skalt kunna, *
 ef bjarga vilt *
 ok lęysa kind frá konum, *
 á lófum þær skal rísta *
 ok of liðu spęnna *
 ok biðja þá dísir duga. *
 9. 
 Brimrúnar skalt kunna, *
 ef vilt borgit hafa *
 á sundi seglmǫrum, *
 á stafni skal rísta *
 ok á stjórnarblaði *
 ok lęggja ęld í ǫ́r. *
 (esa svá brattr breki, *
 né svá bláar unnir, *
 þó kemsk þú hęill af hafi). *
 10. 
 Limrúnar skalt kunna, *
 ef vilt læknir vesa *
 ok kunna sǫ́r at séa, *
 á bęrki skal þær rísta *
 ok á barri viðar, *
 þęims lúta austr limar. *
 11. 
 Málrúnar skalt kunna, *
 ef vilt at mangi þér *
 heiptum gjaldi harm, *
 (þær of vindr, *
 þær of vęfr, *
 þær of sętr allar saman, *
 á því þingi, *
 es þjóðir skulu *
 í fulla dóma fara). *
 12. 
 Hugrúnar skalt kunna, *
 ef vilt hvęrjum vesa *
 gęðsvinnari guma, *
 þær of réð, *
 þær of ręist, *
 þær of hugði Hroptr. *
 (af þęim lęgi, *
 es lekit hafði *
 ór hausi Hęiðdraupnis *
 ok ór horni Hoddrofnis). *
 13. 
 Á bjargi stóð *
 með Brimis ęggjar, *
 hafði sér á hǫfði hjalm, *
 þá Míms hǫfuð *
 mælti (fróðligt) hit fyrsta orð *
 ok sagði sanna stafi. *
 14. 
 Á skildi kvað ristnar *
 þęims stendr fyr skínanda goði, *
 á ęyra Árvakrs *
 ok á Alsvinns hófi, *
 á hvéli es snýsk *
 und ręið Hrungnis bana, *
 á Slęipnis tǫnnum *
 ok á sleða fjǫtrum. *
 15. 
 Á bjarnar hrammi *
 ok á Braga tungu, *
 á ulfs klóum *
 ok á arnar nęfi, *
 á blǫ́ðgum vængjum *
 ok á brúar sporði, *
 á lausnar lófa *
 ok á líknar spori. *
 16. 
 Á glęri ok á golli *
 ok á gumna hęillum, *
 í víni ok virtri *
 ok vilisessi, *
 á Gungnis oddi *
 ok á Grana brjósti, *
 á nornar nagli *
 ok nęfi uglu. *
 17. 
 Allar vǫ́ru af skafnar, *
 þærs vǫ́ru á ristnar *
 ok hvęrfðar við hinn hęlga mjǫð, *
 ok sęndar á víða vega; *
 þær ro með ǫ́sum, *
 þær ro með ǫlfum, *
 sumar með vísum vǫnum, *
 sumar hafa męnskir męnn. *
 18. 
 Þat eru bókrúnar, *
 þat eru bjargrúnar *
 ok allar ǫlrúnar *
 ok mætar męginrúnar, *
 hvęims kná óviltar *
 ok óspiltar *
 sér at hęillum hafa, *
 njóttu ef namt, *
 unz rjúfask ręgin. *
 19. 
 Nú skalt kjósa,
 alls þér ’s kostr of boðinn, 
 hvassa vápna hlynr, 
 sǫgn eða þǫgn 
 haf þér sjalfr í hug;
 ǫll eru męin of metin.
 S. kv. 20. 
 Munkak flœja, 
 þótt mik fęigan vitir, 
 emkak með blęyði borinn, 
 ástrǫ́ð þín
 vilk ǫll hafa,
 svá lęngi sęm ek lifi.
 Sdr. kv. 21. 
 Þat ræðk þér hit fyrsta, 
 at þú við frændr þína 
 vammalaust verir, 
 síðr þú hefnir, 
 þótt þeir sakar gęri; 
 þat kveða dauðum duga.
 22. 
 Þat ræðk þér annat, 
 at ęið né svęrir, 
 nema þann ’s saðr séi, 
 grimmar limar 
 ganga at tryggðrofi; 
 armr es vára vargr.
 23. 
 Þat ræðk þér þriðja, 
 at þú þingi á
 dęilit við hęimska hali; 
 ósviðr maðr
 lætr opt kveðin 
 verri orð an viti.
 24. 
 Alt es vant, *
 ef við þęgir, *
 þá þykkir þú með bleyði borinn, *
 (eða sǫnnu sagðr, *
 hættr es hęimis kviðr, *
 nema sér góðan geti); *
 annars dags *
 lát hans ǫndu farit, *
 ok launa svá lýðum lygi. *
 25. 
 Þat ræðk þér fjórða, 
 ef býr fordæða 
 vammafull á vegi, 
 ganga es bętra
 an gista séi,
 þótt þik nótt of nemi.
 26. 
 Fornjósnar augu *
 þurfu fira synir, *
 hvars skulu vręiðir vega, *
 opt bǫlvísar konur *
 sitja brautu nær, *
 þærs dęyfa sverð ok seva. *
 27. 
 Þat ræðk þér fimta, 
 þótt fagrar séir 
 brúðir bękkjum á,
 Sifjar silfrs
 láta þínum svefni ráða; 
 tęygjat þér at kossi konur.
 28. 
 Þat ræðk þér sétta, 
 þótt með sęggjum fari 
 ǫlðrmǫ́l til ǫfug, 
 drukna dęila
 skalat við dolgviðu, 
 margan stelr vín viti.
 29. 
 Sęnnur ok ǫl *
 hęfr sęggjum verit *
 mǫrgum at móðtrega, *
 sumum at bana, *
 sumum at bǫlstǫfum, *
 fjǫlð ’s þats fira tregr. *
 30. 
 Þat ræðk þér sjaunda, 
 ef sakar dęilir
 vid hugfulla hali, 
 bęrjask es bętra 
 an brinna sé 
 inni auðstǫfum.
 31. 
 Þat ræðk þér átta, 
 at skalt við illu séa 
 ok firrask flærðarstafi, 
 męy þú tęygjat
 né manns konu, 
 né ęggja ofgamans.
 32. 
 Þat ræðk þér niunda, 
 at nǫ́um bjargir,
 hvars á foldu finnr, 
 hvárz eru sóttdauðir 
 eða eru sædauðir 
 eða eru vápndauðir verar.
 33. 
 Laug skal gęra *
 þęims liðnir ro *
 þváa hęndr ok hǫfuð, *
 kęmba ok þęrra, *
 áðr í kistu fari, *
 ok biðja sælan sofa. *
 34. 
 Þat ræðk þér tíunda, 
 at trúir aldrigi 
 vǫ́rum vargdropa, 
 hvárz est bróðurbani, *
 eða hafir fęldan fǫður, *
 opt es ulfr
 í ungum syni,
 þótt hann sé golli gladdr.
 35. 
 Sakar ok hęiptir *
 hyggjat svefngar vesa *
 né harm in hęldr; *
 vits ok vápna *
 vant ’s jǫfri at fáa, *
 þęims skal fręmstr með firum. *
 36. 
 Þat ræðk þér ellipta, 
 at við illu séir
 hvęrn veg at vinum, 
 langt líf
 þykkjumka lofðungs vita; 
 rǫmm eru róg of risin.