# Rígsþula - **Verk:** Rígsþula (verk:edda:rigsthula) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Rígsþula (FJ). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Rígsþula (Finnur Jónsson 1932) Rígsþula Svá segja menn í fornum sǫgum, at einnhverr af ásum, sá er Heimdallr hét, fór ferðar sinnar ok framm með sjóvarstrǫndu. nǫkkurri, kom at einum húsabœ ok nefndiz Rígr; eptir þeiri sǫgu er kvæði þetta. 1. Ár kóðu ganga grœnar brautir ǫflgan ok aldinn ǫ́s kunnigan, ramman ok rǫskvan Ríg stíganda; gekk męir at þat miðrar brautar. 2. Kom hann at húsi, hurð vas á gætti, inn nam at ganga ęldr vas á golfi; hjón sǫ́tu þar hǫ́r af árni, Ái ok Edda, aldinfalda. 3. Rígr kunni þęim rǫ́d at sęgja — — — — męir sęttisk hann miðra flętja, ęn á hlið hvára hjón salkynna. 4. Þá tók Ędda økkvinn hlęif, þungan ok þykkvan, þrunginn sǫ́ðum, bar hon męir at þat miðra skutla, soð vas í bolla, sętti á bjóð. 5. Rígr kunni þęim rǫ́ð at sęgja, ręis hann upp þaðan, rézk at sofna; męir lagðisk hann miðrar rękkju, ęn á hlið hvára hjón salkynna. 6. Þar vas hann at þat þríar nætr saman, gekk męir at þat miðrar brautar, liðu męir at þat mǫ́nuðr níu, jóð ól Ędda, jósu vatni, hǫrvi svartan, hétu þræl. 7. Vas þar á hǫndum hrokkit skinn, kropnir knúar — — — — fingr digrir, fúlligt andlit, lútr hryggr, langir hælar. 8. Hann nam at vaxa ok vęl dafna, nam hann męir at þat męgins of kosta, bast at binda, byrðar gęrva, bar hann hęim at þat hrís gęrstan dag. 9. Þar kom at garði gęngilbęina. aurr vas á iljum, armr sólbrunninn, — — — — niðrbjúgt vas nęf, nęfndisk þír. 10. Męir settisk hón miðra flętja, sat hjá hęnni sonr húss, rœddu ok rýndu, rękkju gęrðu þræll ok Þír þrungin dœgr. 11. Bǫrn ólu þau, bjoggu ok unðu; hygg at héti Hręimr ok Fjósnir, Klúrr ok Klęggi, Kęfsir, Fúlnir, Drumbr, Digraldi, Drǫttr ok Hǫsvir. 12. Lútr ok Lęggjaldi, lǫgðu garða, akra tǫddu, unnu at svínum, gęita gættu, grófu torf. 13. Dœtr vǫ́ru þær Drumba ok Kumba, Økkvinkalfa ok Arinnęfja, Ysja ok Ambǫ́tt, Ęikintjasna, Tǫtrughypja ok Trǫnubęina. (þaðan eru komnar þræla ættir). 14. Gekk Rígr at þat réttar brautir, kom hann at hǫllu, hurð vas á skíði, inn nam at ganga, ęldr vas á golfi, hjón sǫ́tu þar, heldu á sýslu. 15. Maðr tęlgði þar męið til rifjar, vas skęgg skapat, skǫr vas fyr ęnni, skyrtu þrǫngva, skokkr vas á golfi. 16. Sat þar kona, svęigði rokk, bręiddi faðm, bjó til váðar; svęigr vas á hǫfði, smokkr vas á bringu, dúkr vas á halsi, dvergar á ǫxlum. 17. Afi ok Amma ǫ́ttu hús; Rígr kunni þęim rǫ́ð at sęgja, [męir sęttisk hann miðra flętja, ęn á hlið hvára hjón salkynna]. 18. [Þá tók Amma] — — — — vas kalfr soðinn krása baztr. 19. [Rígr kunni þęim rǫ́ð at sęgja] ręis frá borði, réð at sofna, męir lagðisk hann miðrar rękkju, ęn á hlið hvára hjón salkynna. 20. Þar vas hann at þat þríar nætr saman; liðu męir at þat mǫ́nuðr níu; jóð ól Amma, jósu vatni, kǫlluðu Karl, kona svęip ripti. 21. — — — — rauðan ok rjóðan, riðuðu augu. 22. Hann nam at vaxa ok vęl dafna, øxn nam at tęmja, arðr at gęrva, hús at timbra ok hlǫður smíða, karta at gęrva ok kęyra plóg. 23. Hęim óku þá hanginluklu, gęitakyrtlu, giptu Karli; Snør hęitir sú, sęttisk und ripti, bręiddu blæjur ok bú gęrðu. 24. Bǫrn ólu þau, bjoggu ok unðu, hét Halr ok Dręngr, Hǫldr, Þegn ok Smiðr, Bręiðr, Bóandi, Bundinskęggi, Búi ok Boddi, Brattskęggr ok Sęggr. Her mgl. måske vers om sönnernes virksomhed. 25. Ęnn hétu svá ǫðrum nǫfnum, Snót, Brúðr, Svanni, Svarri, Sprakki, Fljóð, Sprund ok Víf, Fęima, Ristill; þaðan eru komnar karla ættir. 26. Gekk Rígr þaðan réttar brautir, kom hann at sal, suðr horfðu dyrr, vas hurð hnigin, hringr vas í gætti, gekk hann inn at þat, golf vas stráat. 27. Sǫ́tu hjón, sǫ́usk í augu, Faðir ok Móðir fingrum léku; sat húsgumi ok snøri stręng, alm of bęndi, ǫrvar skępti. 28. Ęn húskona hugði at ǫrmum, strauk of ripti, stęrti ęrmar, kęisti fald, kinga vas á bringu, síðar slœður, sęrk bláfáan. 29. Rígr kunni þęim rǫ́ð at sęgja; męir sęttisk hann miðra flętja, ęn á hlið hvára hjón salkynna. 30. Þá tók Móðir męrkðan dúk, hvítan af hǫrvi, hulði bjóð, hón tók at þat hlęifa þunna, hvíta af hvęiti, ok hulði dúk. 31. Framm sętti hón fulla skutla, silfri varða á bjóð fáin flęski ok fogla stęikða, vín vas í kǫnnu, varðir kálkar, drukku ok dœmðu, dagr vas á sinnum. 32. Rígr kunni þęim rǫ́ð at sęgja; ręis Rígr at þat, rękkju gęrði, [męir lagðisk hann miðrar rękkju, ęn á hlið hvára, hjón salkynna]. 33. Þar vas hann at þat þríar nætr saman gekk hann męir at þat miðrar brautar liðu męir at þat mǫ́nuðr níu; svęin ól Móðir, silki vafði, jósu vatni, Jarl létu hęita. 34. Blęikt vas hár, bjartir vangar, ǫtul vǫ́ru augu sęm yrmlingi. 35. Upp óx þar Jarl á flętjum, lind nam at skęlfa, lęggja stręngi, alm at bęygja, ǫrvar skępta, flęini at flęygja, frǫkkur dýja, hęstum ríða, hundum verpa, sverðum bregða, sund at fręmja. 36. Kom þar ór runni Rígr gangandi, Rígr gangandi, rúnar kęndi, sitt gaf hęiti, son kvazk ęiga; þann bað hann ęignask óðalvǫllu. (óðalvǫllu, aldnar byggðir.) 37. Ręið hann męir þaðan myrkvan við, hélug fjǫll, unz at hǫllu kom, skapt nam at dýja, skęlfði lind, hęsti hlęypði ok hjǫrvi brá, víg nam at vękja, vǫll nam at rjóða, val nam at fęlla, vá til landa. 38. Réð ęinn at þat átján búum, auði nam skipta, ǫllum vęita męiðmar ok mǫsma, mara svangrifja; hringum hręytti. hjó sundr baug. 39. Óku ærir úrgar brautir, kómu at hǫllu, þars Hęrsir bjó, męy átti hann mjófingraða, hvita ok horska, hét sú Ęrna. 40. Bǫ́ðu hęnnar ok hęim óku, giptu Jarli, gekk hón und líni, saman bjoggu þau ok sér unðu, ættir jóku ok aldrs nutu. 41. Burr vas hinn ęlzti, ęn Barn annat, Jóð ok Aðal, Arfi, Mǫgr, Niðr ok Niðjungr, nǫ́mu lęika, Sonr ok Svęinn, sund ok tafl. 42. Kundr hét ęnn, Konr vas hinn yngsti; upp óxu þar Jarli bornir, hęsta tǫmðu, hlífar bęndu, skęyti skófu, skęlfðu aska. 43. Ęn Konr ungr kunni rúnar, ævinrúnar ok aldrrúnar, męir kunni hann mǫnnum bjarga, ęggjar dęyfa, ægi lægja. 44. Klǫk nam fogla, kyrra ęlda, sefa of svęfja, sorgir lægja — — — — afl ok ęljun átta manna. 45. Hann við Ríg jarl rúnar dęilði, brǫgðum bęitti ok bętr kunni, þá ǫðlaðisk ok ęiga gat Rígr at hęita, rúnar kunna. 46. Ręið Konr ungr kjǫrr ok skóga, kolfi flęygði, kyrði fogla. 47. Þá kvað þat kráka, sat kvisti ęin: »Hvat skalt Konr ungr kyrra fogla? hęldr mætti þér hęstum ríða, [hjǫrvi bregða] ok hęr fęlla. 48. Á Danr ok Danpr dýrar hallir, œðra óðal an ér hafið; þeir kunnu vęl kjóli at ríða, ęgg at kęnna, undir rjúfa. 49. Brún bjartari, brjóst ljósara, hals hvítari hręinni mjǫllu. 50. Bjoggu hjón, bauga dęilðu.«