# Reginsmál

- **Verk:** Reginsmál (verk:edda:reginsmal)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Reginsmǫ́l. heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Reginsmál (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:reginsmal:non -->

A. 1.
 Hvat ’s þat fiska,
 es rinnr flóði í,
 kannat við víti varask?
 hǫfuð þitt
 lęys þú hęlju ór,
 finn mér lindar loga.
 Andv. kv. 2.
 Andvari hęitik,
 Óinn hét minn faðir,
 margan hęfk fors of farit,
 aumlig norn
 skóp oss í árdaga,
 at skyldak í vatni vaða.
 L. kv. 3.
 Sęg þat Andvari,
 ef ęiga vill
 líf í lýða sǫlum,
 hvęr gjǫld
 fáa gumna synir,
 ef ljúgask orðum á?
 A. kv. 4.
 Ofrgjǫld
 fáa gumna synir,
 þęirs Vaðgęlmi vaða,
 ósaðra orða,
 hvęrr ’s á annan lýgr,
 oflęngi lęiða limar.
 B. 5.
 Þat skal goll,
 es Gustr átti,
 brœðrum tvęim
 at bana verða
 ok ǫðlingum
 átta at rógi;
 mun míns féar
 mangi njóta.
 A. 6.
 Goll ’s þér nú ręitt
 ęn þú gjǫld of hęfr
 mikil míns hǫfuðs,
 syni þínum
 verðra sæla skǫpuð;
 þat verðr ykkarr bęggja bani.
 Hr. kv. 7.
 Gjafar þú gaft,
 gaftat ástgjafar,
 gaftat af hęilum hug;
 fjǫrvi yðru
 skylduð firðir vesa,
 ef vissak þat fár fyrir.
 L. kv. 8.
 Ęnn es verra
 þat vita þykkjumk,
 niðja stríð of nępt;
 jǫfra óborna
 hygg þá ęnn vesa,
 es þat es til hatrs hugat.
 H. kv. 9.
 Rauðu golli
 hygg mik ráða munu,
 svá lęngi sęm ek lifi;
 hót þín
 hræðumk ękki lyf,
 ok haldið hęim heðan.
 10.
 Lynghęiðr ok Lofnhęiðr,
 vitið mínu lífi farit,
 mart ’s þats þǫrf þéar.
 Lh. kv.
 Fǫ́ mun systir,
 þótt fǫður missi,
 hęfna hlýra harms.
 B. Hr. kv. 11.
 Al þú þó dóttur,
 dís ulfhuguð,
 ef getrat son
 við siklingi,
 fá męy manni
 í męginþarfar;
 þá mun þęirar sonr
 þíns harms reka.
 A. 12.
 Bróður kveðja
 skalt blíðliga
 arfs ok œðra hugar,
 esa þat hœft,
 at hjǫrvi skylir
 kvęðja Fáfni féar.
 B. 13.
 Kominn es hingat
 konr Sigmundar,
 sęggr hinn snarráði,
 til sala várra,
 móð hęfr męira
 an maðr gamall
 ok es mér fangs vǫ́n
 at frekum ulfi.
 14.
 Ek mun fœða
 folkdjarfan gram;
 nú ’s Yngva konr
 með oss kominn;
 sjá mun ræsir
 ríkstr und sólu;
 þrymr of ǫll lǫnd
 ørlǫgsímu.
 15.
 Hátt munu hlæja
 Hundings synir,
 þęirs Ęylima
 aldrs synjuðu,
 ef męir tyggja
 munar at sœkja
 hringa rauða
 an hęfnd fǫður.
 16.
 Hvęrir ríða þar
 Rævils hęstum
 hóvar unnir,
 haf glymjanda?
 seglvigg eru
 svęita stokkin,
 munat vágmarar
 vind of standask.
 R. kv. 17.
 Hér erum vér Sigurðr
 á sætréum,
 es oss byrr gefinn
 við bana sjalfan,
 fęllr brattr breki
 brǫndum hæri,
 hlunnvigg hrapa,
 hvęrr spyrr at því?
 Hn. kv. 18.
 Hnikar hétu mik,
 þás hugin gladdi
 Vǫlsungr ungi
 ok vegit hafði;
 nú mátt kalla
 karl af bergi
 Fęng eða Fjǫlni;
 far vilk þiggja.
 A. S. kv. 19.
 Sęg mér Hnikarr,
 alls hvártvęggja vęizt
 goða hęill ok guma:
 hvęr bǫzt eru,
 ef bęrjask skal,
 hęill at sverða svipun.
 Hn. kv. 20.
 Mǫrg eru góð,
 ef gumar vissi,
 hęill at sverða svipun;
 dyggva fylgju
 hygg hins døkkva vesa
 hrotta męiði hrafns.
 21.
 Þat ’s annat,
 ef est út of kominn,
 ek est á braut búinn,
 tvá þú lítr
 á tái standa
 hróðrfúsa hali.
 22.
 Þat es hit þriðja,
 ef þjóta hęyrir
 ulf und asklimum;
 hęilla auðit
 verðr þér af hjalmstǫfum,
 ef sér þá fyrri fara.
 B. 23.
 Ęngr skal gumna
 í gǫgn vega
 síð skínandi
 systur mána,
 þęir sigr hafa,
 es séa kunnu,
 hjǫrlęiks hvatir,
 eða hamalt fylkja.
 A. 24.
 Þat ’s fár mikit,
 ef fœti drepr,
 þars at vígi vęðr,
 tálar dísir,
 standa þér á tvær hliðar
 ok vilja þik sáran séa.
 25.
 Kęmbðr ok þveginn *
 skal kœnna hvęrr *
 ok at morni męttr, *
 þvít ósýnt es, *
 hvar at apni kemr; *
 ilt ’s fyr hęill at hrapa. *
 B. 26.
 Nú ’s blóðugr ǫrn
 bitrum hjǫrvi
 bana Sigmundar
 á baki ristinn,
 ęngr vas fręmri,
 sás fold ryði,
 hilmis arfi,
 ok hugin ględdi.