# Oddrúnargrátr - **Verk:** Oddrúnargrátr (verk:edda:oddrunargratr) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Oddrúnargrátr. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Oddrúnargrátr (Finnur Jónsson 1932) Oddrúnargrátr Frá Borgnýju ok Oddrúnu Heiðrekr hét konungr; dóttir hans hét Borgný. Vilmundr hét sá, er var friðill hennar. Hon mátti eigi fœða bǫrn, áðr til kom Oddrún Atlasystir; hon hafði verit unnusta Gunnars Gjúkasonar; um þessa sǫgu er hér kveðit. 1. Hęyrðak sęgja í sǫgum fornum, hvé mær of kom til Mornalands; ęngi mátti fyr jǫrð ofan Hęiðreks dóttur hjalpir vinna. 2. Þat frá Oddrún Atla systir, at mær hafði miklar sóttír; brá hón af stalli stjórnbitluðum ok á svartan sǫðul of lagði. 3. Lét mar fara moldveg sléttan, unz at hóri kom hǫll standandi; ok hón inn of gekk ęndlangan sal svipti hón sǫðli af svǫngum jó ok hón þat orða alls fyrst of kvað. 4. Hvat ’s frægst á fold — — — — eða hvat ’s hlézt Húnalandi? Ambótt: Hér liggr Borgný of borin vęrkjum, vina þín Oddrún, vitt ef hjalpir. 5. Hvęrr hęfr vífi vamms of lęitat? Hví eru Borgnýjar bráðar sóttir? Ambótt: Vilmundr hęitir, vinr haukstalda, hann varði męy varmri blæju fimm vetr alla svát sinn fǫður lęynði. 6. Þær hykk mæltu þvígit flęira, gekk mild fyr kné męyju at sitja; ríkt gól Oddrún, ramt gól Oddrún, bitra galdra at Borgnýju. 7. Knátti mær ok mǫgr moldveg sporna bǫrn þau hin blíðu við bana Hǫgna; þat nam at mæla mær fjǫrsjúka, svát ękki kvað orð hit fyrra: 8. Svá hjalpi þér hollar véttir, Frigg ok Fręyja ok flęiri goð, sęm fęldir mér fár af hǫndum. O. kv. 9. Hnékat af því til hjalpar þér, at værir þess verð aldrigi; hétk ok ęfndak, es hinig mæltak, at hvívetna hjalpa skyldak. þás ǫðlingar arfi skiptu. B. kv. 10. Œr est Oddrún ok ørvita, es mér af fári flęst orð of kvatt, ęn ek fylgðak þér á fjǫrgynju, sęm vit brœðrum tvęim bornar værim. O. kv. 11. Mank ęnn hvat þú mæltir of aptan, þás Gunnari gęrðak rękkju, slíks dœmi kvaðat síðan mundu męyju verða nema mér ęinni. 12. Þá nam at sętjask sorgmóð kona at tęlja bǫl af trega stórum. 13. Vask upp alin í jǫfra sal, flęstr fagnaði, at fira ráði; unðak aldri ok ęign fǫður fimm vetr ęina, svát minn faðir lifði. 14. Þat nam at mæla mál hit øfsta sjá móðr konungr, áðr sylti hann, mik bað gœða golli rauðu ok suðr gefa syni Grímhildar. 15. Ęn Brynhildi bað hjalm geta, hána kvað valmęy verða skyldu; kvaða hina œðri alna mundu męy í hęimi, nema mjǫtuðr spilti. 16. Brynhildr í búri borða rakði, hafði lýði ok lǫnd of sik, jǫrð dúsaði ok upphiminn, þás bani Fáfnis borg of þátti. 17. Þá vas víg vegit vǫlsku sverði ok borg brotin, sús Brynhildr átti, vasa langt af því hęldr válítit, unz þær vélar vissi allar. 18. Þess lét hón harðar hęfndir verða, svát ǫll hǫfum œrnar raunir; þat mun á hǫlða hvęrt land fara, es hón lét sveltask at Sigurði. 19. Ęn Gunnari gatk at unna, bauga dęili, sęm Brynhildr skyldi; buðu þęir Atla bauga rauða ok brœðr mínum bœtr ósmáar. 20. Bauð ęnn við mér bú fimtían, hliðfarm Grana, ef hafa vildi; ęn Atli kvazk ęigi vilja mund aldrigi at męgi Gjúka. 21. Þęygi vit mǫ́ttum við munum vinna nema ek helt hǫfði við hringbrota; mæltu margir mínir niðjar, kóðusk okr hafa orðit bæði. 22. Ęn mik Atli kvað ęigi mundu lýti ráða né lǫst gęra, ęn slíks skyli synja aldri maðr fyr annan, þars munúð dęilir. 23. Sęndi Atli ǫ́ru sina of myrkvan við mín at fręista, ok þeir kómu, þars koma né skyldut, þás bręiddum vit blæju ęina. 24. Buðum vit þegnum bauga rauða, at ęigi til Atla sęgði, ęn þęir hvatliga hęim skunduðu ok óliga Atla sǫgðu. 25. Ęn Goðrúnu gǫrla lęynðu þvís hęldr vita hǫlfu skyldi. 26. Hlymr vas at hęyra hófgollinna, þás í garð riðu Gjúka arfar, þęir ór Hǫgna hjarta skǫ́ru, ęn í ormgarð annan lǫgðu. 27. Vask ęnn farin ęinu sinni til Gęirmundar gęrva drykkju; nam horskr konungr hǫrpu svęigja, hann hugði mik til hjalpar sér. kynríkr konungr of koma mundu. 28. Namk at hęyra ór Hlésęyju, hvé þar af stríðum stręngir mæltu; baðk ambáttir búnar verða, vildak fylkis fjǫrvi bjarga. 29. Létum fljóta far sund yfir, unz alla sák Atla garða. 30. Þá kom hin arma út skævandi móðir Atla, hón morna skyli, ok Gunnari gróf til hjarta, svát máttigak mærum bjarga. 31. Opt undrumk þat, hví ęptir mák, linnvęngis Bil, lífi halda, es ógnhvǫtum unna þóttumk sverða dęili sęm sjalfri mér. 32. Satt ok hlýddir meðan sagðak þér mǫrg ill of skǫp mín ok þęira; maðr hvęrr lifir at munum sínum; nú ’s of ginginn grátr Oddrúnar.