# Hymiskviða - **Verk:** Hymiskviða (verk:edda:hymiskvida) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Hymiskviða (FJ). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Hymiskviða (Finnur Jónsson 1932) 1. Ár valtívar vęiðar nǫ́mu, ok sumblsamir áðr saðir yrði, hristu tęina ok á hlaut sǫ́u, fundu at Ægis ǫrkost hvera. 2. Sat bergbúi barntęitr fyrir mjǫk glíkr męgi Miskorblinda; lęit í augu Yggs barn í þrá, »þú skalt ǫ́sum opt sumbl gęra.« 3. Ǫnn fekk jǫtni orðbægnum halr, hugði at hęfnðum hann næst við goð; bað Sifjar ver sér fœra hver, »þanns ǫllum ǫl yðr of hęitak.« 4. Né þat mǫ́ttu mærir tívar ok ginnręgin of geta hvęrgi, unz af tryggðum Týr Hlórriða ástráð mikit ęinum sagði. 5. »Býr fyrir austan Élivága hundvíss Hymir at himins ęnda; á minn afi móðugr kętil, rúmbrugðinn hver, rastar djúpan.« 6. »Vęizt ef þiggjum * þann lǫgvęlli?« * »Ef vinr vélar * vit gørvum til.« * 7. Fóru drjúgum dag þann framan Ásgarði frá, unz til Ęgils kómu, hirði hafra horngǫfgasta; hurfu at hǫllu, es Hymir átti. 8. Mǫgr fann ǫmmu mjǫk lęiða sér, hafði hǫfða hundruð níu, ęn ǫnnur gekk algollin framm brúnhvít bera bjórvęig syni. 9. »Áttniðr jǫtna, ek viljak ykr hugfulla tvá und hvera sętja; es minn faðir mǫrgu sinni gløggr við gęsti, gǫrr ills hugar.« 10. Ęn váskapaðr varð síðbúinn harðráðr Hymir hęim af vęiðum, gekk inn í sal, glumðu jǫklar, vas karls, es kom, kinnskógr frørinn. 11. »Ves heill Hymir í hugum góðum, nú ’s sonr kominn til sala þinna, (sás vit vættum af vegi lǫngum) fylgir hǫ́num hróðrs andskoti, vinr verliða; Véurr hęitir sá. 12. Sé þú hvar sitja und salar gafli, svá forða sér, stęndr súl fyrir.« Sundr stǫkk súla fyr sjón jǫtuns, ęn allr í tvau áss brotnaði. 13. Stukku átta, ęn ęinn af þęim hverr harðslęginn hęill af þolli; framm gingu þęir, ęn forn jǫtunn sjónum lęiddi sinn andskota. 14. Sagðit hǫ́num hugr vęl þás sá gýgjar grœti á golf kominn, þar vǫ́ru þjórar þrír of tęknir, bað sęnn jǫtunn sjóða ganga. 15. Hvęrn létu þęir hǫfði skęmra ok á sęyði síðan bǫ́ru, át Sifjar verr áðr sofa gingi, ęinn með ǫllu øxn tvá Hymis. 16. þótti hǫ́rum Hrungnis spjalla verðr Hlórriða vęl fullmikill, »munum at aptni ǫðrum verða við vęiðimat vér þrír lifa.« 17. Véurr kvazk vilja á vág róa, ef ballr jǫtunn bęitur gæfi. »Hverf þú til hjarðar, ef hug trúir, brjótr berg-Dana, bęitur sœkja. 18. Þess væntir mik, at þér myni ǫgn of oxa auðfeng vesa.« Svęinn sýsliga svęif til skógar, þars oxi stóð alsvartr fyrir. 19. Braut af þjóri þurs ráðbani hótún ofan horna tvęggja. »Verk þykkja þín verri miklu kjóla valdi, an kyrr sitir.« 20. Bað hlunngota hafra dróttinn áttrunn apa útar fœra, ęn sá jǫtunn sína talði lítla fýsi lęngra at róa. 21. Dró mærr Hymir móðugr hvala ęinn á ǫngli upp sęnn tváa, ęn aptr í skut Óðni sifjaðr Véurr við vélar vað gęrði sér. 22. Ęgnði á ǫngul sás ǫldum bergr, orms ęinbani oxa hǫfði; gęin við ǫngli, sús goð fía, umbgjǫrð neðan allra landa. 23. Dró djarfliga dáðrakkr Þórr orm ęitrfáan upp at borði; hamri kníði hófjall skarar ofljótt ofan ulfs hnitbróður. 24. Hraungǫlkn hrutu, ęn hǫlkn þutu, fór hin forna fold ǫll saman; søkðisk síðan sá fiskr í mar. 25. Ótęitr jǫtunn, es aptr røru, — — — — svát ár Hymir ękki mælti, vęifði rœði veðrs annars til. 26. »Mundu of vinna verk halft við mik, at hęim hvala haf til bœjar eða flotbrúsa fęstir okkarn. 27. Gekk Hlórriði, gręip á stafni vatt með austri upp lǫgfáki, ęinn með ǫ́rum ok með austskotu bar til bœjar brimsvín jǫtuns, (ok holtriða hver í gegnum). 28. Ok ęnn jǫtunn of afręndi, þrágirni vanr, við Þór sęnti, kvaðat mann ramman, þótt róa kynni, krǫpturligan, nema kálk bryti. 29. Ęn Hlórriði, es at hǫndum kom, brátt lét bresta brattstęin glęri, sló sitjandi súlur í gǫgnum; bǫ́ru þó hęilan fyr Hymi síðan. 30. Unz þat hin fríða friðla kęndi ástráð mikit, ęitt es vissi, »drep við haus Hymis, hann ’s harðari, kostmóðs jǫtuns, kálki hvęrjum.« 31. Harðr ręis á kné hafra dróttinn, fœrðisk allra í ásmęgin; hęill vas karli hjalmstofn ofan, ęn vínfęrill valr rifnaði. 32. »Mǫrg vęitk mæti mér gingin frá, es kálki sék ór knéum hrundit,« — karl orð of kvað: »knákat sęgja aptr ævagi: þú est ǫldr of hęitt. 33. Þat ’s til kostar, ef koma mættið út ýr óru ǫlkjól hofi.« Týr lęitaði tysvar hrœra; stóð at hvǫ́ru hverr kyrr fyrir. 34. Faðir Móða fekk á þręmi ok í gǫgnum sté golf niðr í sal; hóf sér á hǫfuð upp hver Sifjar verr, ęn á hælum hringar skullu. 35. Fórut lęngi, áðr líta nam aptr Óðins sonr ęinu sinni; sá hann ór hręysum með Hymi austan folkdrótt fara fjǫlhǫfðaða. 36. Hóf sér af hęrðum hver standandi, vęifði Mjǫlni morðgjǫrnum framm, ok hraunhvala hann alla drap. 37. Fórut lęngi, áðr liggja nam hafr Hlórriða halfdauðr fyrir, vas skær skǫkuls skakkr á bęini, ęn því hinn lævísi Loki of olli. 38. Ęn ér hęyrt hafið, hvęrr kann of þat goðmǫ́lugra gørr at skilja, hvęr af hraunbúa hann laun of fekk, es bæði galt bǫrn sín fyrir. 39. Þróttǫflugr kom á þing goða ok hafði hver, þanns Hymir átti; ęn véar hvęrjan vęl skulu drekka ǫldr at Ægis † ęitt hǫrmęitit.