# Helreið Brynhildar

- **Verk:** Helreið Brynhildar (verk:edda:helreid_brynhildar)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Helreið. heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Helreið Brynhildar (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:helreid_brynhildar:non -->

1.
 Skalt í gǫgnum
 ganga ęigi
 grjóti studda
 garða mína,
 bętr sęmði þér
 borða at rękja
 hęldr an vitja
 vers annarrar.
 2.
 Hvat skalt vitja
 af Vallandi,
 hvarfúst hǫfuð,
 húsa minna?
 þú hęfr vǫrgum,
 ef þik vita lystir,
 męini blandin,
 manns blóð gefit.
 Br. kv. 3.
 Bregð ęigi mér,
 brúðr ór stęini,
 þótt værak fyrr
 í víkingu,
 ek mun okkur
 œðri þykkja,
 hvars ęðli męnn
 okkart kunnu.
 G. kv. 4.
 Þú vast Brynhildr
 Buðla dóttir
 hęilli verstu
 í hęim borin,
 þú hęfr Gjúka
 of glatat bǫrnum
 ok búi þęira
 brugðit góðu.
 Br. kv. 5.
 Ek mun sęgja þér
 svinn ór ręiðu
 vitlaussi mjǫk,
 ef þik vita lystir,
 hvé gęrðu mik
 Gjúka arfar
 ástalausa
 ok ęiðrofa.
 6.
 Hétu mik allir
 í Hlymdǫlum
 Hildi und hjalmi,
 hvęrr es kunni.
 7.
 Lét hami vára
 hugfullr konungr
 átta systra
 und ęik borit;
 vask vetra tolf,
 ef þik vita lystir,
 es ungum gram
 ęiða sęldak.
 8.
 Þá létk gamlan
 á Goðþjóðu
 Hjalmgunnar næst
 hęljar ganga;
 gafk ungum sigr
 Auðu bróður;
 þar varð mér Óðinn
 ofręiðr of þat.
 9.
 Lauk mik skjǫldum
 í Skatalundi
 rauðum ok hvítum,
 randir snurtusk;
 þann bað slíta
 svefni mínum,
 es hvęrgi lands
 hræðask kynni.
 10.
 Lét of sal minn
 sunnanverðan
 hóvan brinna
 hrotgarm viðar;
 þar bað ęinn þegn
 yfir at ríða,
 þanns mér fœrði goll
 þats und Fáfni lá.
 11.
 Ręið góðr Grana
 gollmiðlandi,
 þars fóstri minn
 flętjum stýrði,
 ęinn þótti hann þar
 ǫllum bętri
 víkingr Dana
 í verðungu.
 12.
 Svǫ́fum ok unðum
 í sæing ęinni,
 sęm minn bróðir
 of borinn væri;
 hvárki knátti
 hǫnd of annat
 átta nóttum
 okkart lęggja.
 13.
 Því brá mér Goðrún
 Gjúka dóttir
 at Sigurði
 svæfak á armi,
 þar varðk þess vís,
 es vildigak,
 at þau véltu mik
 í verfangi.
 14.
 Munu við ofstríð
 alls til lęngi
 konur ok karlar
 kvikvir fœðask,
 vit skulum okrum
 aldri slíta
 Sigurðr saman;
 søksk gýgjar kyn.