# Helgakviða Hundingsbana I - **Verk:** Helgakviða Hundingsbana I (verk:edda:helgakvida_hundingsbana_i) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Vǫlsungakviða. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Helgakviða Hundingsbana I (Finnur Jónsson 1932) Vǫlsungakviða Hér hefr upp kvæði frá Helga Hundingsbana ok þeira Hǫðbrodds. 1. Ár vas alda þats arar gullu, hnigu hęilǫg vǫtn af himinfjǫllum, þá hafði Hęlga hinn hugumstóra Borghildr borit í Brálundi. 2. Nótt varð í bœ, nornir kómu, þærs ǫðlingi aldr of skópu, þann bǫ́ðu fylki frægstan verða ok buðlunga baztan þykkja. 3. Snøru af afli ørlǫgþǫ́ttu, þás borgir braut í Brálundi; þær of gręiddu gollin símu ok und mánasal miðjan fęstu. 4. Þær austr ok vestr ęnda fǫ́lu, þar átti lofðungr land á milli, brá nipt Nera á norðrvega ęinni fęsti, ęy bað hon halda. 5. Ęitt vas at angri Ylfinga nið ok þęiri męyju, es munúð fœddi, hrafn kvað at hrafni, sat á hóum męiði andvanr ǫ́tu: »ek vęit nǫkkut. 6. Stęndr í brynju burr Sigmundar dœgrs ęins gamall; nú ’s dagr kominn, hvęssir augu sęm hildingar, sá ’s varga vinr vit skulum tęitir.« 7. Drótt þótti sá dǫglingr vesa, kóðu með gumnum góð ǫ́r komin; sjalfr gekk vísi ór vígþrimu ungum fœra ítrlauk grami. 8. Gaf hann Hęlga nafn ok Hringstaði, Sólfjǫll, Snæfjǫll ok Sigarsvǫllu, Hringstǫð, Hótún ok Himinvanga, blóðorm búinn brœðr Sinfjǫtla. 9. Þá nam at vaxa fyr vina brjósti alms ǫ́rr borinn ynðis ljóma; hann galt ok gaf goll verðungu, sparðit hilmir hodd blóðrekin. 10. Skamt lét vísi vígs at bíða, þás fimtán vas fylkir vetra, ok harðan lét Hunding veginn, þanns lęngi réð lǫndum ok þegnum. 11. Kvǫddu síðan Sigmundar bur auðs ok hringa Hundings synir, þvít þęir ǫ́ttu jǫfri at gjalda féarnám mikit ok fǫður dauða. 12. Létat buðlungr bótir uppi né niðja in hęldr nefgjǫld fáa; vǫ́n kvað hann mundu veðrs hins mikla grára gęira ok gręmi Óðins. 13. Fara hildingar hjǫrstęfnu til, þęirars lǫgðu at Logafjǫllum; slęit fróðafrið fjánda á milli; fara Viðris gręy valgjǫrn of ęy. 14. Sęttisk vísi, þás vegit hafði Alf ok Ęyjolf, und arastęini, Hjǫrvarð ok Hóvarð Hundings sonu; farit hafði hann allri ætt gęirmímis. 15. Þá brá ljóma af Logafjǫllum, ęn af þęim ljóma lęiptrir kómu. 16. — — — — hóvar und hjǫlmum á himinvanga, brynjur vǫ́ru þęira blóði stoknar, ęn af gęirum gęislar stóðu. 17. Frá árliga ór ulfíði dǫglingr at því dís suðrœna, ef vildi hęim með hildingum þá nótt fara; þrymr vas alma. 18. Ęn af hęsti Hǫgna dóttir, líddi randa rym, ræsi sagði: »hygg at vér ęigim aðrar sýslur an með baugbrota bjór at drekka. 19. Hęfr minn faðir męyju sinni grimmum hęitit Granmars syni, ęn ek hęf Hęlgi Hǫðbrodd kveðinn, konung ónęisan, sęm kattar son. 20. Þó kemr fylkir fára nátta, nema hǫ́num vísir valstęfnu til eða męy nemir frá mildingi.« 21. H. kv. Uggi ęigi þú Ísungs bana, fyrr mun dolga dynr, nema dauðr séak. 22. Sęndi ǫ́ru allvaldr þaðan of láð ok of lǫg lęiðar at biðja, ok iðgnógan Ógnar ljóma brǫgnum bjóða ok burum þęira. 23. H. kv. Biðið skjótliga til skipa ganga ok ór Brandęyju búna verða. Þaðan bęið þęngill, unz þinig kómu halir hundmargir ór Heðinsęyju. 24. Ok þar af stundu ór Stafnsnęsi bęit út skriðu, ok búin golli; spurði Hęlgi Hjǫrlęif at því: »hęfr þú kannaða koni ónęisa?« 25. Ęn ungr konungr ǫðrum sagði, sęint kvað at tęlja af Trǫnuęyri langhǫfðuð skip und líðǫndum, þaus í Ǫrvasund útan fóru. 26. — — — — »tolf hundruð tryggra manna, þó ’s í Hótúnum hǫlfu flęira víglið konungs; vǫ́n erum rómu.« 27. Svá brá stýrir stafntjǫldum af, at mildinga męngi vakði (ok dǫglingar * dagsbrún séa) * ok siklingar snøru upp við tré vefnistingum á Varinsfirði. 28. Varð ára ymr ok járna glymr, brast rǫnd við rǫnd, røru víkingar; ęisandi gekk und ǫðlingum lofðungs floti lǫndum fjarri. 29. Svá vas at hęyra, es saman kómu kolgu systir ok kilir langir — — — — sęm bjǫrg eða brim brotna myndi. 30. Draga bað Hęlgi hó segl ofar, varðat hrǫnnum hǫfn þingloga, þás ógurlig ægis dóttir stagstjórnmǫrum stęypa vildi. 31. Ęn þęim sjǫlfum Sigrún ofan folkdjǫrf of barg ok fari þęira, snørisk ramliga Rǫ́n ór hendi gjalfrdýr konungs at Gnipalundi. 32. Samt þar of aptan í Unavǫ́gum flaust fagrbúin fljóta knǫ́ttu, ęn þęir sjalfir frá Svarinshaugi með hęrmðar hug hęr kǫnnuðu. 33. Frá góðborinn Goðmundr at því: »hvęrr ’s landreki sás liði stýrir ok fęiknalið fœrir at landi?« 34. Sinfjǫtli kvað — slǫng upp við rǫ́ rauðum skildi, rǫnd vas ór golli; þar vas sundvǫrðr, sás svara kunni ok við ǫðlinga orðum skipta: 35. Sęg þat í aptan, es svínum gefr ok tíkr yðrar tęygir at solli, at sé Ylfingar austan komnir, gunnar gjarnir at Gnipalundi. 36. Þar mun Hǫðbroddr Hęlga finna flugtrauðan gram í flota miðjum, sás opt of hęfr ǫrnu sadda, meðan þú á kvernum kystir þýjar. 37. G. kv. Fátt mant fylkir fornra spjalla, es ǫðlingum ósǫnnu bregðr; þú hęfr etnar ulfa krásir ok brœðr þínum at bana orðit. 38. — — — — Opt sǫ́r sogin með svǫlum munni, hęfr í hręysi hvarlęiðr skriðit. 39. Sfj. kv. Þú vast vǫlva í Varinsęyju. skollvís kona, bart skrǫk saman, kvazk ęngi mann ęiga vilja, sęgg brynjaðan, nema Sinfjǫtla. 40. Þú vast, et skœða * skass, valkyrja * ǫtul, ámátlig * at Alfǫður; * mundu ęinhęrjar * allir bęrjask, * svęipvís kona, * of sakar þínar. * 41. Níu ǫ́ttum vit á nęsi Sǫ́gu ulfa alna, vask ęinn faðir (þęira). 42. G. kv. Faðir vasattu fęnrisulfa ǫllum ęllri, svát ek muna, síz þik gęldu fyr Gnipalundi þursa męyjar á Þórsnęsi. 43. Stjúpr vast Siggęirs, látt und stoðum hęima, varghljóðum vanr á viðum úti; kómu þér ógǫgn ǫll at hęndi, þás brœðr þínum brjóst raufaðir. (gęrðir þik frægjan at firinverkum). 44. Sfj kv. Þú vast brúðr Grana á Brávęlli, gollbitluð vast, gǫr til rásar, hafðak þér móðri mart skęið riðit svangri und sǫðli, simul, forbergis. 45. Svęinn þóttir þú siðlauss vesa, þás þú Gullnis gęitr molkaðir, ęn í annat sinn Imðar dóttir tǫtrughypja; vill þú tǫlu lęngri. 46. G. kv. Fyrr vilda ek at Frekastęini hrafna sęðja á hræum þínum, an tíkr yðrar tęygja at solli eða gefa gǫltum; dęili grǫm við þik. 47. H. kv. Væri ykr Sinfjǫtli sœmra miklu gunni at hęyja ok glaða ǫrnu, an sé ónýtum orðum at bregðask, þótt hringbrotar hęiptir dęili. 48. Þykkjat mér góðir Granmars synir, þó dugir siklingum satt at mæla; þęir hafa markat á Móinshęimum, at hug hafa hjǫrum at bregða. 49. Þęir af ríki rinna létu Svipuð ok Svęggjuð Sólheima til dala dǫggótta døkkvar hlíðir, skalf Mistar mœrr hvars męgir fóru. 50. Mœttu tyggja í túnhliði, (sǫgðu stríðliga * stilli kómu); * úti stóð Hǫðbroddr hjalmi faldinn, hugði jóręið ættar sinnar; »hví ’s hęrmðar litr á Hniflungum?« 51. G. kv. Snúask hér at sandi snævgir kjólar, rakka hirtir ok ráar langar, skildir margir, skafnar árar, gǫfugt lið gylfa, glaðir Ylfingar. 52. Ganga fimtán folk upp á land, þó ’s í Sogn út sjau þúsundir, liggja í grindum fyr Gnipalundi brimdýr blásvǫrt ok búin golli. 53. Þar ’s miklu męst męngi þęira; muna nú Hęlgi hjǫrþing dvala. 54. Hbr. kv. Rinni raukn bitluð til Ręginþinga, ęn Sporvitnir at Sparinshęiði, (Mélnir ok Mýlnir * til Myrkviðar) * látið ęngi mann ęptir sitja þęira ’s bęnlogum bregða kunni. 55. Bjóðið Hǫgna ok Hrings sonum, Atla ok Yngva, Alfi hinum gamla, þeir ro gjarnir gunni at hęyja, lǫ́tum Vǫlsunga viðrnám fáa. 56. Svipr ęinn vas þat, es saman kómu fǫlvir oddar at Frekastęini; ęy vas Hęlgi, Hundings bani, fyrstr í folki, þars firar bǫrðusk. 57. Œstr á ímu, alltrauðr flugar, sá hafði hilmir hart móðakarn. 58. Kómu ór himni hjalmvitr ofan, óx gęira gnýr, þærs grami hlífðu; þá kvað þat Sigrún, sárvitr flugu, át hǫ́lu skær af hugins barri: 59. Hęill skalt vísi virða njóta, áttstafr Yngva, ok una lífi, es fęlt of hęfr hinn flugartrauða jǫfur þanns olli œgis dauða. 60. Ok þér buðlungr samir bæði vęl rauðir baugar ok hin ríkja mær; hęill skalt buðlungr bæði njóta Hǫgna dóttur ok Hringstaða. (sigrs ok landa. * þá ’s sókn lokit). *