# Hávamál

- **Verk:** Hávamál (verk:edda:havamal)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Hávamǫ́l. heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Hávamál (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:havamal:non -->

Hávamǫ́l 
 I. 
 1. 
 Gáttir allar 
 áðr gangi framm 
 (of skoðask skyli) 
 of skyggnask skyli; 
 óvíst ’s at vita, 
 hvar óvinir 
 sitja á flęti fyrir. 
 2. 
 Gefęndr hęilir, 
 gęstr es inn kominn, 
 hvar skal sitja sjá? 
 mjǫk es bráðr 
 sás á brǫndum skal 
 síns of fręista frama. 
 3. 
 Ęlds es þǫrf 
 þęims inn es kominn 
 ok á knéi kalinn, 
 matar ok váða 
 es manni þǫrf, 
 þęims hęfr of fjall farit. 
 4. 
 Vats es þǫrf 
 þęims til verðar kømr, 
 þęrru ok þjóðlaðar, 
 góðs of œðis, 
 ef sér geta mætti, 
 orðs ok ęndrþǫgu. 
 5. 
 Vits es þǫrf 
 þęims víða ratar; 
 dælt es hęima hvat; 
 at augabragði 
 verðr sás ękki kann 
 ok með snotrum sitr. 
 6. 
 At hyggjandi sinni 
 skylit maðr hrœsinn vesa, 
 hęldr gætinn at gęði, 
 þás horskr ok þǫgull 
 kømr hęimisgarða til, 
 sjaldan verðr víti vǫrum. 
 óbrigðra vin * 
 fær aldrigi, * 
 an manvit mikit. * 
 7. 
 Hinn vari gęstr, 
 es til verðar kømr, 
 þunnu hljóði þęgir; 
 ęyrum hlýðir, 
 ęn augum skoðar, 
 svá nýsisk fróðra hvęrr fyrir. 
 8. 
 Hinn es sæll, * 
 es sér of getr * 
 lof ok líknstafi; * 
 ódælla es við þat, * 
 es ęiga skal * 
 annars brjóstum í. * 
 9. 
 Sá es sæll, * 
 es sjalfr of á * 
 lof ok vit meðan lifir; * 
 þvíat ill rǫ́ð * 
 hęfr maðr opt þęgit * 
 annars brjóstum ór. * 
 10. 
 Byrði bętri 
 berrat maðr brautu at, 
 an sé manvit mikit; 
 auði bętra 
 þykkir þat í ókunnum stað; 
 slíkt es válaðs vera. 
 11. 
 Byrði bętri 
 bęrrat maðr brautu at, 
 an sé manvit mikit; 
 vegnest verra 
 vegra vęlli at, 
 an sé ofdrykkja ǫls. 
 12. 
 Esa svá gótt, 
 sem gótt kveða, 
 ǫl alda sonum; 
 þvíat færa vęit, 
 es flęira drekkr, 
 síns til gęðs gumi. 
 13. 
 Óminnishegri hęitir, 
 sás of ǫlðrum þrumir, 
 hann stelr gęði guma; 
 þess fogls fjǫðrum 
 ek fjǫtraðr vask 
 í garði Gunnlaðar. 
 14. 
 Ǫlr ek varð, 
 varð ofrǫlvi, 
 at hins fróða Fjalars; 
 því es ǫlðr bazt, 
 at aptr of hęimtir 
 hvęrr sitt gęð gumi. 
 15. 
 Þagalt ok hugalt * 
 skyli þjóðans barn * 
 ok vígdjarft vesa; * 
 glaðr ok ręifr * 
 skyli gumna hvęrr, * 
 unz sinn bíðr bana. * 
 16. 
 Ósnjallr maðr * 
 hyggsk munu ęy lifa, * 
 ef við víg varask; * 
 ęn ęlli gefr * 
 hǫ́num ęngi frið, * 
 þótt hǫ́num gęirar gefi. * 
 17. 
 Kópir afglapi, 
 es til kynnis kømr, 
 þylsk hann umb eða þrumir; 
 alt es sęnn, 
 ef sylg of getr, 
 uppi es þá gęð guma. 
 18. 
 Sá ęinn vęit, * 
 es víða ratar * 
 ok hęfr fjǫlð of farit, * 
 hvęrju gęði * 
 stýrir gumna hvęrr, * 
 sá es vitandi es vits. * 
 19. 
 Haldit maðr á kęri, 
 drekki þó at hófi mjǫð, 
 mæli þarft eða þęgi; 
 ókynnis þess 
 váar þik ęngi maðr, 
 at gangir snimma at sofa. 
 20. 
 Grǫ́ðugr halr, 
 nema gęðs viti, 
 etr sér aldrtrega; 
 opt fær hlœgis, 
 es með horskum kømr, 
 manni hęimskum magi. 
 21. 
 Hjarðir þat vitu, 
 nær hęim skulu, 
 ok ganga þá af grasi; 
 ęn ósviðr maðr 
 kann ævagi 
 síns of mál maga. 
 22. 
 Vesall maðr * 
 ok illa skapi * 
 hlær at hvívetna; * 
 hitki hann vęit, * 
 es hann vita þyrpti, * 
 at hann esa vamma vanr. * 
 23. 
 Ósviðr maðr * 
 vakir of allar nætr * 
 ok hyggr at hvívetna; * 
 þá es móðr, * 
 es at morni kømr; * 
 alt es víl sem vas. * 
 24. 
 Ósnotr maðr 
 hyggr sér alla vesa 
 viðhlæjęndr vini; 
 hitki hann fiðr, 
 þótt þęir of hann fár lesi, 
 ef með snotrum sitr. 
 25. 
 Ósnotr maðr 
 hyggr sér alla vesa 
 viðhlæjendr vini; 
 þá þat fiðr 
 es at þingi kømr, 
 at á formælęndr fáa. 
 26. 
 Ósnotr maðr 
 þykkisk alt vita, 
 ef á sér i vǫ́ veru; 
 hitki hann vęit, 
 hvat hann skal við kveða, 
 ef hans fręista firar. 
 27. 
 Ósnotr maðr, 
 es með aldir kømr, 
 þat es bazt at hann þęgi; 
 ęngi þat vęit, 
 at hann ękki kann, 
 nema hann mæli til mart. 
 vęita maðr, * 
 hinns vætki vęit, * 
 þótt hann mæli til mart. * 
 28. 
 Fróðr sá þykkisk, * 
 es fregna kann, * 
 ok sęgja hit sama, * 
 ęyvitu lęyna * 
 męgu ýta synir * 
 því es gęngr of guma. * 
 29. 
 Œrna mælir, 
 sás æva þęgir, 
 staðlausu stafi; 
 hraðmælt tunga, 
 nema haldęndr ęigi, 
 opt sér ó-gótt of gęlr. 
 30. 
 At augabragði 
 skala maðr annan hafa, 
 þótt til kynnis komi; 
 margr fróðr þykkisk, 
 ef hann freginn esat 
 ok nái hann þurrfjallr þruma. 
 31. 
 Fróðr þykkisk 
 sás flótta tękr 
 gęstr at gęst hęðinn; 
 vęita gǫrla 
 sás of verði glissir, 
 þótt með grǫmum glami. 
 32. 
 Gumnar margir 
 erusk gagnhollir, 
 ęn at virði vrekask; 
 aldar róg 
 þat mun æ vesa; 
 órir gęstr við gęst. 
 33. 
 Árliga verðar 
 skylit maðr opt fáa, 
 nema til kynnis komi; 
 sitr ok snópir, 
 lætr sem solginn sé, 
 ok kann fregna at fǫ́u. 
 34. 
 Afhvarf mikit 
 es til ills vinar, 
 þótt á brautu búi, 
 ęn til góðs vinar 
 liggja gagnvegir, 
 þótt hann sé firr farinn. 
 35. 
 Ganga skal, 
 skala gęstr vesa 
 ęy í ęinum stað; 
 ljúfr verðr lęiðr, 
 ef lęngi sitr 
 annars flętjum á. 
 36. 
 Bú es bętra, 
 an biðja sé, 
 halr es hęima hvęrr; 
 þótt tvær gęitr ęigi 
 ok taugręptan sal, 
 þat es þó bętra an bœn. 
 37. 
 Bú es bętra, 
 an biðja sé, 
 halr es hęima hvęrr; 
 blóðugt es hjarta 
 þęims biðja skal 
 sér í mál hvęrt matar. 
 38. 
 Vǫ́pnum sínum * 
 skala maðr vęlli á * 
 feti ganga framar; * 
 óvíst ’s at vita, * 
 nær verðr á vegum úti * 
 gęirs of þǫrf guma. * 
 39. 
 Fankak mildan mann 
 eða svá matar-góðan, 
 at værit þiggja þęgit; 
 eða síns féar 
 svági gløggvan, 
 at lęið sé laun, ef þiggr. 
 40. 
 Féar síns, 
 es fęngit hęfr, 
 skylit maðr þǫrf þola; 
 opt sparir lęiðum 
 þats hęfr ljúfum hugat; 
 mart gęngr verr an varir. 
 41. 
 Vǫ́pnum ok vǫ́ðum 
 skulu vinir glęðjask; 
 þat’ s á sjǫ́lfum sýnst; 
 viðrgefęndr 
 erusk vinir lęngst, 
 ef þat bíðr at verða vęl. 
 42. 
 Vin sínum * 
 skal maðr vinr vesa, * 
 ok gjalda gjǫf við gjǫf; * 
 hlátr við hlátri * 
 skyli hǫlðar taka, * 
 en lausung við lygi. * 
 43. 
 Vin sínum 
 skal maðr vinr vesa, 
 þęim ok þess vin; 
 en óvinar síns 
 skyli ęngi maðr 
 vinar vinr vesa. 
 44. 
 Vęizt, ef þú vin átt, 
 þanns þú vęl trúir 
 ok vill þú af hǫ́num gótt geta, 
 gęði skalt við þann 
 ok gjǫfum skipta, 
 fara at finna opt. 
 45. 
 Ef þú átt annan, 
 þanns þú illa trúir, 
 vildu af hǫ́num þó gótt geta, 
 fagrt skalt mæla, 
 ęn flátt hyggja 
 ok gjalda lausung við lygi. 
 46. 
 Þat ’s ęnn of þann, * 
 es þú illa trúir * 
 ok þér es grunr at hans gęði, * 
 hlæja skalt við þęim * 
 ok of hug mæla; * 
 glík skulu gjǫld gjǫfum. * 
 47. 
 Ungr vask forðum, 
 fórk ęinn saman, 
 þá varðk villr vega; 
 auðigr þóttumk, 
 es ek annan fann, 
 maðr es manns gaman. 
 48. 
 Mildir frœknir * 
 męnn bazt lifa, * 
 sjaldan sút ala; * 
 ósnjallr maðr * 
 uggir hotvetna, * 
 sýtir æ gløggr við gjǫfum. * 
 49. 
 Váðir mínar * 
 gafk vęlli at * 
 tvęim trémǫnnum; * 
 rekkar þat þóttusk, * 
 es ript hǫfðu; * 
 nęiss es nǫkkviðr halr. * 
 50. 
 Hrørnar þǫll, 
 sús stęndr þorpi á, 
 hlýrat hęnni bǫrkr né barr; 
 svá es maðr, 
 sás manngi ann; 
 hvat skal hann lęngi lifa? 
 51. 
 Ęldi hęitari 
 brinnr með illum vinum 
 friðr fimm daga, 
 ęn þá sloknar, 
 es hinn sétti kømr, 
 ok versnar allr vinskapr. 
 52. 
 Mikit ęitt 
 skala manni gefa; 
 opt kaupir sér í lítlu lof, 
 með hǫlfum hlęif 
 ok með hǫllu kęri 
 fekk ek mér félaga. 
 53. 
 Brandr af brandi 
 brinnr unz brunninn es, 
 funi kvęykisk af funa; 
 maðr af manni 
 verðr at máli kuðr; 
 ęn til dœlskr af dul. 
 54. 
 Lítilla sanda, 
 lítilla sæva, 
 lítil eru gęð guma; 
 allir męnn 
 urðut jafnspakir; 
 hǫlf es ǫld hvar. 
 55. 
 Meðalsnotr 
 skyli manna hvęrr, 
 æva til snotr séi; 
 þęim es fyrða 
 fęgrst at lifa, 
 es vęl mart vitu. 
 56. 
 Meðalsnotr 
 skyli manna hvęrr, 
 æva til snotr séi; 
 snotrs manns hjarta 
 verðr sjaldan glatt, 
 ef sá ’s alsnotr es á. 
 57. 
 Meðalsnotr 
 skyli manna hvęrr, 
 æva til snotr séi; 
 ørlǫg sin 
 viti ęngi fyrir; 
 þęim es sorgalausastr sefi. 
 58. 
 Ár skal rísa, 
 sás annars vill 
 fé eða fjǫr hafa; 
 liggjandi ulfr 
 lær of getrat, 
 né sofandi maðr sigr. 
 59. 
 Ár skal rísa, 
 sás á yrkjęndr fáa, 
 ok ganga síns verka á vit; 
 mart of dvęlr 
 þanns of morgin sefr, 
 halfr es auðr und hvǫtum. 
 60. 
 Þurra skíða 
 ok þakinna næfra, 
 þess kann maðr mjǫt, 
 þess viðar, 
 es vinnask męgi 
 mál ok missęri. 
 61. 
 Þvęginn ok męttr 
 ríði maðr þingi at, 
 þótt sét væddr til vęl; 
 skúa ok bróka 
 skammisk ęngi maðr 
 né hęsts in hęldr. 
 (þótt hann hafit góðan). 
 62. 
 Snapir ok gnapir, 
 es til sævar kømr, 
 ǫrn á aldinn mar; 
 svá es maðr, 
 es með mǫrgum kømr 
 ok á formælęndr fáa. 
 63. 
 Fregna ok sęgja * 
 skal fróðra hvęrr, * 
 sás vill hęitinn horskr; * 
 ęinn vita* 
 né annarr skal, * 
 þjóð vęit ef þrír ro. * 
 64. 
 Ríki sitt 
 skyli ráðsnotra 
 hvęrr í hófi hafa; 
 þá hann þat finnr, 
 es með frœknum kømr, 
 at ęngi es ęinna hvatastr. 
 Orða þęira, * 
 es maðr ǫðrum sęgir, * 
 opt hann gjǫld of getr. * 
 65. 
 Mikilsti snimma * 
 komk í marga staði, * 
 ęn til síð í suma; * 
 ǫl vas drukkit, * 
 sumt vas ólagat; * 
 sjaldan hittir lęiðr í lið. * 
 66. 
 Hér ok hvar * 
 myndi mér hęim of boðit, * 
 ef þyrptak at mǫ́lungi mat, * 
 eða tvau lær hęngi * 
 at hins tryggva vinar, * 
 þars ek hafða ęitt etit. * 
 67. 
 Ęldr es baztr 
 með ýta sonum 
 ok sólar sýn, 
 hęilyndi sitt, 
 ef hafa náir, 
 ok án lǫ́st at lifa. 
 68. 
 Esat maðr alls vesall, 
 þótt sé illa hęill, 
 sumr es af sonum sæll, 
 sumr af frændum, 
 sumr af fé œrnu, 
 sumr af verkum vęl. 
 69. 
 Bętra es lifðum, 
 an liðnum sé, 
 ęy getr kvikr kú; 
 ęld sák brinna 
 auðgum manni fyrir, 
 ęn úti vas dauðr fyr durum. 
 70. 
 Haltr ríðr hrossi, 
 hjǫrð rekr handar vanr, 
 daufr vegr ok dugir; 
 blindr es bętri, 
 an bręndr séi; 
 nýtr mangi nás. 
 71. 
 Sonr es bętri, 
 þótt sé síð of alinn 
 ępt ginginn guma; 
 bautarstęinar 
 standat brautu nær, 
 nema ręisi niðr at nið. 
 72. 
 Tvęir ro ęins hęrjar, * 
 tunga es hǫfuðs bani; * 
 es mér í heðin hvęrn * 
 handar væni. * 
 73. 
 Nótt verðr fęginn, * 
 sás nesti trúir, * 
 skammar ro skips ráar. * 
 – – – * 
 Hverf es haustgríma, * 
 fjǫlð of viðrir * 
 á fimm dǫgum, * 
 en męir á mánaði. * 
 74. 
 Vęita hinn, * 
 es vætki vęit, * 
 margr verðr af aurum api; * 
 maðr es auðigr, * 
 annarr óauðigr, * 
 skylit þann vítka váar. * 
 75. 
 Dęyr fé, 
 dęyja frændr, 
 dęyr sjalfr hit sama; 
 ęn orðstírr 
 dęyr aldrigi 
 hvęims sér góðan getr. 
 76. 
 Dęyr fé, 
 dęyja frændr, 
 dęyr sjalfr hit sama; 
 ek vęit ęinn 
 at aldri dęyr: 
 dómr of dauðan hvęrn. 
 77. 
 Fullar grindr * 
 sák fyr Fitjungs sonum, * 
 nú bera þęir vánar vǫl; * 
 svá es auðr * 
 sęm augabragð, * 
 hann es valtastr vina. — * 
 78. 
 Ósnotr maðr, * 
 eí ęignask getr * 
 fé eða fljóðs munuð; * 
 metnaðr hǫ́num þróask, * 
 ęn manvit aldrigi; * 
 framm gęngr hann drjúgt í dul. — * 
 79. 
 Þat es þá ręynt, * 
 es þú at rúnum spyrr * 
 hinum ręginkunnum, * 
 þęims gęrðu ginnręgin * 
 ok fáði fimbulþulr; * 
 þá hęfr hann bazt, ef þęgir. — * 
 80. 
 At kveldi skal dag lęyfa, * 
 konu es bręnd es, * 
 mæki es ręyndr es, * 
 męy es gefin es, * 
 ís es yfir kømr, * 
 ǫl es drukkit es. — * 
 81. 
 Í vindi skal við hǫggva, * 
 veðri á sæ róa, * 
 myrkri við man spjalla, * 
 mǫrg eru dags augu, * 
 á skip skal skriðar orka, * 
 ęn á skjǫld til hlífar, * 
 mæki til hǫggs, * 
 ęn męy til kossa. — * 
 82. 
 Við eld skal ǫl drekka. * 
 ęn á ísi skríða, * 
 magran mar kaupa, * 
 ęn mæki saurgan, * 
 hęima hęst fęita, * 
 ęn hund á búi. * 
 II. 
 II. Kvindeelskov og Odins mislykkede elskovsæventyr. 
 83. 
 Męyjar orðum 
 skyli mangi trúa, 
 né þvís kveðr kona; 
 á hverfanda hvéli 
 vǫ́ru þęim hjǫrtu skǫpuð, 
 brigð í brjóst of lagið. 
 84. 
 Brestanda boga, * 
 brinnanda loga, * 
 gínanda ulfi, * 
 galandi krǫ́ku, * 
 rýtanda svíni, * 
 rótlausum viði, * 
 vaxanda vági, * 
 vellanda katli, * 
 85. 
 fljúganda flęini, * 
 fallandi bǫ́ru, * 
 ísi ęinnættum, * 
 ormi hringlęgnum, * 
 brúðar bęðmǫ́lum * 
 eða brotnu sverði, * 
 bjarnar lęiki * 
 eða barni konungs, * 
 86. 
 sjúkum kalfi, * 
 sjalfráða þræli, * 
 vǫlu vilmæli, * 
 val nýfęldum. — * 
 87. 
 Akri ársǫ́num * 
 trúi ęngi maðr, * 
 né til snimma syni; * 
 veðr ræðr akri, * 
 ęn vit syni; * 
 hætt es þęira hvárt. — * 
 88. 
 Bróðurbana sínum * 
 þótt á brautu mœti, * 
 húsi halfbrunnu, * 
 hęsti alskjótum, * 
 þá es jór ónýtr, * 
 ef ęinn fótr brotnar; * 
 verðit maðr svá tryggr * 
 at þessu trúi ǫllu. — * 
 89. 
 Svá es friðr kvinna * 
 þęira’s flátt hyggja, * 
 sęm aki jó óbryddum * 
 á ísi hǫ́lum * 
 (tęitum, tvévetrum * 
 ok sé tamr illa), * 
 eða í byr óðum * 
 bęiti stjórnlausu, * 
 eða skyli haltr hęnda * 
 hręin í þáfjalli. — * 
 90. 
 Bert ek nú mæli, 
 þvíat bæði vęitk, 
 brigðr es karla hugr konum, 
 þá fęgrst mælum, 
 es flást hyggjum; 
 þat tælir horska hugi. 
 91. 
 Fagrt skal mæla * 
 ok fé bjóða, * 
 sás vill fljóðs ǫ́st fáa, * 
 líki lęyfa * 
 hins ljósa mans, * 
 sá fær, es fríar. * 
 92. 
 Ástar firna 
 skyli ęngi maðr 
 annan aldrigi; 
 opt fáa á horskan, 
 es á hęimskan né fáa, 
 lostfagrir litir. 
 93. 
 Ęyvitar firna, * 
 es maðr annan skal, * 
 þess’ s of margan gęngr guma; * 
 hęimska ór horskum * 
 gęrir hǫlða sonu * 
 sá hinn mátki munr. * 
 94. 
 Hugr ęinn þat vęit, 
 es býr hjarta nær, 
 ęinn es hann sér of sefa; 
 øng es sótt verri 
 hvęim snotrum manni 
 an sér øngu at una. 
 95. 
 Þat þá ręyndak, 
 es í ręyri satk, 
 ok vættak míns munar, 
 hold ok hjarta 
 vas mér hin horska mær, 
 þęygi hana at hęldr hęfk. 
 96. 
 Billings męy 
 ek fann bęðjum á 
 sólhvíta sofa; 
 jarls ynði 
 þótti mér ękki vesa 
 nema við þat lík at lifa. 
 97. 
 »Auk nær aptni 
 skaltu Óðinn koma, 
 ef vilt þér mæla man, 
 alt eru óskǫp, 
 nema ęin vitim 
 slikan lǫst saman.« 
 98. 
 Aptr ek hvarf 
 ok unna þóttumk 
 vísum vilja frá; 
 hitt ek hugða, 
 at hafa myndak 
 gęð hennar alt ok gaman. 
 99. 
 Svá komk næst, 
 at hin nýta vas 
 vígdrótt ǫll of vakin; 
 með brinnǫndum ljósum 
 ok bornum viði, 
 svá vas mér vílstígr of vitaðr. 
 100. 
 Auk nær morni, 
 es vask ęnn of kominn, 
 þá vas saldrótt of sofin; 
 gręy ęitt þá fank 
 hinnar góðu konu 
 bundit bęðjum á. 
 101. 
 Mǫrg es góð mær, 
 ef gǫrva kannar, 
 hugbrigð við hali; 
 þá þat ręyndak, 
 es hit ráðspaka 
 tęygðak á flærðir fljóð. 
 hǫ́ðungar hvęrrar * 
 lęitaði mér hit horska man * 
 ok hafðak þess vætki vífs. * 
 III. 
 III. Digtet er et sidestykke til det foregående og begynder, som dette, med en alml. regel eller maksime. 
 102. 
 Hęima glaðr 
 ok við gęsti ręifr, 
 sviðr skal of sik vesa; 
 minnigr ok mǫ́lugr, * 
 ef vill margfróðr vesa; * 
 opt skal góðs geta; * 
 fimbulfambi hęitir, 
 sás fátt kann sęgja; 
 þat es ósnotrs aðal. 
 103. 
 Hinn aldna jǫtun sóttak, 
 nú emk aptr of kominn; 
 fátt gatk þęgjandi þar; 
 mǫrgum orðum 
 mæltak í minn frama 
 í Suttungs sǫlum. 
 104. 
 Gunnlǫð mér of gaf 
 gollnum stóli á 
 drykk hins dýra mjaðar; 
 ill iðgjǫld 
 létk hana ęptir hafa 
 síns hins hęila hugar. 
 (síns hins svára sefa). 
 105. 
 Rata munn 
 létumk rúms of fáa 
 ok of grjót gnaga; 
 yfir ok undir 
 stóðumk jǫtna vegir, 
 svá hættak hǫfði til. 
 106. 
 Vęl kęypts hlutar 
 hęfk vęl notit; 
 fás es fróðum vant; 
 Óðrerir 
 es nú upp kominn 
 á alda vé jaðars. 
 107. 
 Ifi es mér á, 
 at værak ęnn kominn 
 jǫtna gǫrðum ór, 
 ef Gunnlaðar né nytak, 
 hinnar góðu konu, 
 es lǫgðumk arm yfir. 
 108. 
 Hins hindra dags 
 gingu hrímþursar 
 (Háva ráðs at fregna) 
 Háva hǫllu í, 
 at Bǫlverki spurðu, 
 ef væri með bǫndum kominn 
 eða hęfði hǫ́num Suttungr of sóit. 
 109. 
 Baugęið Óðinn 
 hygg at unnit hafi, 
 hvat skal hans tryggðum trúa? 
 Suttung svikvinn 
 hann lét sumbli frá 
 ok grœtta Gunnlǫðu. 
 IV. 
 110. 
 Mál ’s at þylja 
 þular stóli á, 
 Urðarbrunni at 
 sák ok þagðak, 
 sák ok hugðak, 
 hlýddak á manna mál. 
 of rúnar hęyrðak dœma, * 
 né of rǫ́ðuin þǫgðu * 
 Háva hǫllu at, * 
 Háva hǫllu í * 
 hęyrðak sęgja svá. * 
 111. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njǫta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 nótt þú rísat, 
 nema á njósn séir, 
 eða lęitir þér innan út staðar. 
 112. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 á fjalli eða firði, 
 ef þik fara tíðir, 
 fásktu at virði vęl. 
 113. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð eí getr: 
 fjǫlkunnigri konu 
 skalattu í faðmi sofa, 
 svá at hon lyki þik liðum. 
 114. 
 Hón svá gęrir, * 
 at þú gáir ęigi * 
 þings né þjóðans máls; * 
 mat þú villat * 
 né manskis gaman, * 
 fęrr þú sorgafullr at sofa. * 
 115. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 annars konu 
 tęyg þér aldrigi 
 ęyrarúnu at. 
 116. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 illan mann 
 lát aldrigi 
 óhǫpp at þér vita. 
 af illum manni * 
 fær þú aldrigi * 
 gjǫld hins góða hugar. * 
 117. 
 Ofarla bíta * 
 sák ęinum hal * 
 orð illrar konu, * 
 flárǫ́ð tunga * 
 varð hǫ́num at fjǫrlagi * 
 ok þęygi of sanna sǫk. * 
 118. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 vęizt ef vin átt, 
 þanns vel trúir, 
 far þú at finna opt. 
 þvíat hrísi vęx * 
 ok hóu grasi * 
 vegr, es vætki trøðr, * 
 119. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́d nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 vin þínum 
 ves þú aldrigi 
 fyrri at flaumslitum. 
 sorg etr hjarta, * 
 ef þú sęgja né náir * 
 ęinhvęrjum allan hug. * 
 120. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 góðan mann 
 tęyg þér at gamanrúnum 
 ok nem líknargaldr meðan lifir. 
 121. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 orðum skipta 
 þú skalt aldrigi 
 við ósvinna apa. 
 122. 
 Af illum manni * 
 mundu aldrigi * 
 góðs laun of geta, * 
 en góðr maðr * 
 mun þik gęrva męga * 
 líknfastan at lofi. * 
 123. 
 Sifjum es þá blandit * 
 hvęrr es sęgja ræðr * 
 ęinum allan hug; * 
 alt es bętra * 
 an sé brigðum at vesa: * 
 esa sá vinr es vilt ęitt sęgir. * 
 124. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 þrimr orðum sęnna 
 skalattu þér við verra mann, 
 opt hinn bętri bilar. 
 þás hinn verri vegr. * 
 125. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 skósmiðr þú verir 
 né skęptismiðr, 
 nema sjǫlfum þér séir. 
 Skór ’s skapaðr illa * 
 eða skapt sé rangt, * 
 þá ’s þér bǫls beðit. * 
 126. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 hvars þú bǫl kant, 
 kveð þér bǫlvi at 
 ok gefat þínum fjǫ́ndum frið. 
 127. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 illu fęginn 
 ves þú aldrigi, 
 ęn lát þér at góðu getit. 
 128. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 upp líta 
 skalattu í orrostu 
 gjalti glíkir * 
 verða gumna synir * 
 síðr þitt of hęilli halir. 
 129. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, * 
 ęn þú rǫ́ð nemir, * 
 njóta munt ef nemr, * 
 þér munu góð ef getr: * 
 Ef vilt þér góða konu * 
 kvęðja at gamanrúnum * 
 ok fá fǫgnuð af, * 
 fǫgru skaldu heita * 
 ok láta fast vesa; * 
 lęiðisk mangi gótt ef getr. * 
 130. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 varan biðk þik vesa 
 ok ęigi ofvaran, 
 ves þú við ǫl varastr. 
 ok við annars konu * 
 ok við þat hit þriðja, * 
 at þjófar né lęiki. * 
 131. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 at háði né hlátri 
 haf þú aldrigi 
 gęst né ganganda. 
 132. 
 Opt vitu ógǫrla, * 
 þęirs sitja inni fyrir, * 
 hvęrs þęir ro kyns es koma; * 
 esat maðr svá góðr * 
 at galli né fylgi, * 
 né svá illr at ęinugi dugi. * 
 133. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 at hǫ́rum þul 
 hlæ þú aldrigi, 
 opt es gótt þats gamlir kveða, 
 opt ór skǫrpum bęlg * 
 skilin orð koma * 
 þęims hangir með hǫ́m * 
 ok skollir með skrǫ́m, * 
 ok váfir með vilmǫgum. * 
 134. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, * 
 ęn þú rǫ́ð nemir, * 
 njóta munt ef nemr, * 
 þér munu góð ef getr: * 
 gęst né gęyja * 
 né á grind hrękir; * 
 get þú vǫ́luðum vel. * 
 135. 
 Ramt es þat tré, * 
 es ríða skal * 
 ǫllum at upploki; * 
 baug þú gef * 
 eða þat biðja mun * 
 þér læs hvęrs á liðu. * 
 136. 
 Rǫ́ðum þér Loddfáfnir, 
 ęn þú rǫ́ð nemir, 
 njóta munt ef nemr, 
 þér munu góð ef getr: 
 hvars ǫl drekkir 
 kjós þér jarðar męgin, 
 þvíat jǫrð tękr við ǫldri, * 
 ęn ęldr við sóttum, * 
 ęik við abbindi, * 
 ax við fjǫlkyngi, * 
 hǫll við hýrógi; * 
 hęiptum skal mána kvęðja, * 
 bęiti við bitsóttum, * 
 ęn við bǫlvi rúnar; * 
 fold skal við flóði taka. 
 V. 
 V. Disse vers om runerne (137–44) danner ikke et smhængende hele, men er en samling af vers om runer, uensartede i form og indhold. Samleren har ikke kunnet finde nogen bedre udvej end at sammenstille dem således; han er gået ud fra, at Odin var den talende i dem alle. V. 137, 138 og 140 hører dog åbenbart sammen. 
 137. 
 Vęitk at ek hekk 
 vindgamęiði á 
 nætr allar níu, 
 gęiri undaðr 
 ok gefinn Óðni, 
 sjalfr sjǫlfum mér, 
 á þęim męiði, * 
 es mangi vęit, * 
 hvęrs af rótum rinnr. * 
 138. 
 Við hlęifi mik sældu 
 né við hornigi; 
 nýstak niðr, 
 namk upp rúnar, 
 œpandi nam, 
 fellk aptr þaðan. 
 139. 
 Fimbulljóð níu * 
 namk af hinum frægja syni * 
 Bǫlþorns, Bęstlu fǫður, * 
 ok ek drykk of gat * 
 hins dýra mjaðar * 
 ausinn Óðreri. * 
 140. 
 Þá namk frævask 
 ok fróðr vesa 
 ok vaxa ok vęl hafask; 
 orð mér af orði 
 orðs lęitaði 
 verk mér af verki verks (lęitaði). — 
 141. 
 Rúnar munt þú finna 
 ok ráðna stafi, 
 mjǫk stóra stafi, 
 mjǫk stinna stafi, 
 es fáði fimbulþulr 
 ok gęrðu ginnręgin 
 ok ręist hroptr rǫgna. — 
 142. 
 Óðinn með ǫ́sum, 
 ęn fyr ǫlfum Dáinn, 
 Dvalinn dvergum fyrir, 
 Ásviðr jǫtnum fyrir, 
 ek ręist sjalfr sumar. — 
 143. 
 Vęiztu, hvé rísta skal? 
 vęiztu, hvé ráða skal? 
 vęiztu, hvé fáa skal? 
 vęiztu, hvé fręista skal? 
 vęiztu, hvé biðja skal? 
 vęiztu, hvé blóta skal? 
 vęiztu, hvé sęnda skal? 
 vęiztu, hvé sóa skal? — 
 144. 
 Bętra ’s óbeðit 
 an sé ofblótit, 
 ęy sér til gildis gjǫf; 
 bętra ’s ósęnt 
 an sé ofsóit. 
 — — — — 
 145. 
 Svá þundr of ręist 
 fyr þjóða rǫk 
 þars upp of ręis, 
 es aptr of kom. 
 VI. 
 146. 
 Ljóð þau kank, 
 es kannat þjóðans kona 
 ok manskis mǫgr. 
 Hjǫlp hęitir ęitt, 
 þat þér hjalpa mun 
 við sorgum ok sǫkum. 
 ok sútum gǫrvǫllum. * 
 147. 
 Þat kank annat, 
 es þurfu ýta synir, 
 þęirs vilja læknar lifa. 
 — — — — 
 148. 
 Þat kank þriðja, 
 ef mér verðr þǫrf mikil 
 hapts við mina hęiptmǫgu, 
 ęggjar dęyfik 
 minna andskota, 
 bítat þeim vǫ́pn né vęlir. 
 149. 
 Þat kank fjórða, 
 ef mér fyrðar bera 
 bǫnd at boglimum, 
 svá ek gęl, 
 at ganga mák, 
 sprettr mér af fótum fjǫturr. 
 ęn af hǫndum hapt. * 
 150. 
 Þat kank fimta, 
 ef sék af fári skotinn 
 flęin í folki vaða, 
 flýgra svá stint, 
 at stǫðvigak, 
 ef hann sjónum of sék. 
 151. 
 Þat kank sétta, 
 ef mik særir þegn 
 á vrótum hrás viðar. 
 þann hal, 
 es mik hęipta kvęðr, 
 þann eta męin hęldr an mik. 
 152. 
 Þat kank sjaunda, 
 ef sék hóvan loga 
 sal of sessmǫgum, 
 brinnrat svá bręitt, 
 at hǫ́num bjargigak; 
 þann kank galdr at gala. 
 153. 
 Þat kank átta, 
 es ǫ́llum es 
 nytsamligt at nema, 
 hvars hatr vęx 
 með hildings sonum, 
 þat mák bœta brátt. 
 154. 
 Þat kank níunda, 
 ef mik nauðr of stęndr 
 at bjarga fari á floti, 
 vind ek kyrri 
 vági á 
 ok svæfik allan sæ. 
 155. 
 Þat kank tíunda, 
 ef sék túnriður 
 lęika lopti á, 
 ek svá vink, 
 at þær villar fara 
 sinna hęim-hama 
 sinna hęim-huga. * 
 156. 
 Þat kank ęllipta, 
 ef skalk til orrostu 
 lęiða langvini, 
 und randir gęlk, 
 ęn þęir með ríki fara, 
 hęilir hildar til, * 
 hęilir hildi frá, * 
 koma þęir hęilir hvaðan. 
 157. 
 Þat kank tolpta, 
 ef sék á tré uppi 
 váfa virgilná, 
 svá ek ríst 
 ok í rúnum fák, 
 at sá gęngr gumi. 
 ok mælir við mik. * 
 158. 
 Þat kank þrettánda 
 ef skalk þegn ungan 
 verpa vatni á, 
 munat hann falla, 
 þótt í folk komi, 
 hnígra sá halr fyr hjǫrum. 
 159. 
 Þat kank fjogurtánda, 
 ef skalk fyrða liði 
 tęlja tíva fyrir, 
 ása ok alfa 
 ek kann allra skil, 
 fár kann ó-snotr svá. 
 160. 
 Þat kank fimtánda, 
 es gól Þjóðrørir 
 dvergr fyr Dęllings durum, 
 afl gól ǫ́sum, 
 ęn ǫlfum frama, 
 hyggju Hroptatý. 
 161. 
 Þat kank sextánda, 
 ef vilk hins svinna mans 
 hafa gęð alt ok gaman, 
 hugi hvęrfik 
 hvitarmri konu 
 ok snýk hennar ǫllum sefa. 
 162. 
 Þat kank sjautjánda 
 — — — — 
 at mik sęint mun firrask 
 hit manunga man. 
 163. 
 Ljóða þessa * 
 mun þú Loddfáfnir * 
 lęngi vanr vesa, * 
 þó sé þér góð, ef þú getr, * 
 nýt, ef þú nemr, * 
 þǫrf, ef þú þiggr. * 
 164. 
 Þat kank átjánda, 
 es æva kęnnik 
 męy né manns konu, 
 alt ’s bętra * 
 es ęinn of kann, * 
 þat fylgir ljóða lokum, * 
 nema þęiri ęinni, 
 es mik armi vęrr, 
 eða mín systir sé. 
 VII. 
 165. 
 Nú eru Háva mál 
 kveðin Háva hǫllu í 
 allþǫrf ýta sonum, 
 óþǫrf jǫtna sonum; 
 hęill sás kvað, 
 hęill sás kann, 
 njóti sás nam, 
 hęilir þęirs hlýddu.