# Hárbarðsljóð

- **Verk:** Hárbarðsljóð (verk:edda:harbardsljod)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Hárbarðsljóð (FJ). heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Hárbarðsljóð (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:harbardsljod:non -->

1.
 Hvęrr es sá svęinn svęina,
 es stęndr fyr sundit handan?
 H. kv. 2.
 Hvęrr es sá karl karla,
 es kallar of váginn?
 Þ. kv. 3.
 Fęr þú mik of sundit,
 fœðik þik á morgun;
 męis hęfk á baki,
 verðra matr in bętri;
 át ek í hvílð,
 áðr hęiman fórk,
 síldr ok hafra,
 saðr emk ęnn þess.
 H. kv. 4.
 Árligum verkum
 hrósar (þú verðinum),
 vęiztat fyrir gǫrla;
 dǫpr eru þín hęimkynni,
 dauð hygg at þín móðir sé.
 Þ. kv. 5.
 Þat sęgir þú nú,
 es hvęrjum þykkir męst at vita.
 (at mín móðir dauð sé).
 H. kv. 6.
 Þęygi es sem þú
 þríu bú góð ęigir;
 bęrbęinn þú stęndr
 ok hęfr brautinga gørvi.
 (þatki at þú hafir brœkr þínar).
 Þ. kv. 7.
 Stýr hingat ęikjunni,
 ek mun þér stǫðna kęnna,
 eða hvęrr á skipit,
 es þú hęldr við landit?
 H. kv. 8.
 Hildolfr sá hęitir,
 es mik halda bað,
 rekkr hinn ráðsvinni,
 es býr í Ráðsęyjarsundi,
 baðat hann hlęnnimęnn flytja
 eða hrossaþjófa
 (góða ęina
 ok þás gǫrva kunnak)
 sęg þú til nafns þíns,
 ef þú vill of sundit fara.
 Þ. kv. 9.
 Sęgja munk til nafns míns,
 þótt sękr séak,
 ok til alls øðlis —
 ek em Óðins sonr
 Męila bróðir, *
 ęn Magna faðir, *
 Þrúðvaldr goða,
 við Þór knáttu hér dœma;
 hins vilk nú spyrja,
 hvat hęitir þú?
 H. kv. 10.
 Hárbarðr hęitik,
 hylk of nafn sjaldan.
 Þ. kv. 11.
 Hvat skalt of nafn hylja,
 nema sakar ęigir?
 H. kv. 12.
 En þótt sakar ęigak,
 þá mun ek forða
 fjǫrvi mínu fyr slíkum (sem þú ert),
 nema fęigr séak.
 Þ. kv. 13.
 Harm ljótan (mér þykkir í því) at vaða
 (of váginn til þín)
 ok væta ǫgur minn;
 skyldak launa (kǫgursvęini þínum) kanginyrði,
 ef kœmumk of sundit.
 H. kv. 14.
 Hér munk standa
 ok þín heðan bíða,
 fanta þú mann in harðara
 at Hrungni dauðan.
 Þ. kv. 15.
 Hins viltu nú geta,
 es vit Hrungnir dęildum,
 sá hinn stórúðgi jǫtunn,
 es ór stęini vas hǫfuð(it á);
 þó létk hann falla
 ok fyrir hníga.
 Hvat vant þú þá
 Hárbarðr meðan?
 H. kv. 16.
 Vask með Fjǫlvari
 fimm vetr alla
 í ęy þęiri,
 es Algrœn hęitir;
 vega vér þar knǫ́ttum
 ok val fęlla,
 margs at fręista,
 mans at kosta.
 Þ. kv. 17.
 Hversu snúnuðu yðr konur yðrar? *
 H. kv. 18.
 Sparkar ǫ́ttum konur, *
 ef oss at spǫkum yrði; *
 horskar ǫ́ttum konur, *
 ef oss hollar væri; *
 þær ór sandi *
 síma undu, *
 ok ór dali djúpum *
 grund of grófu; *
 varðk þeim einn ǫllum *
 øfri at rǫ́ðum; *
 hvíldak hjá þeim systrum sjau, *
 ok hafðak gęð þeira alt ok gaman. *
 Hvat vantu þá meðan Þórr? *
 Þ. kv. 19.
 Ek drap Þjaza,
 hinn þrúðmóðga jǫtun;
 upp varpk augum
 Alvalda sonar
 á þann hinn hęiða himin,
 þau eru męrki męst
 minna verka,
 þaus allir menn síðan of sé.
 Hvat vant þú þá
 Hárbarðr meðan?
 H. kv. 20.
 Miklar manvélar
 hafðak við myrkriður,
 þás ek vélta þær frá verum;
 harðan jǫtun
 hugðak Hlébarð vesa;
 gaf hann mér gambantęin,
 ęn ek vélta hann ór viti.
 Þ. kv. 21.
 Illum huga launaðir þú þá góðar gjafar. *
 H. kv. 22.
 Þat hęfr ęik, es af annarri skęfr, *
 of sik es hvęrr í slíku. *
 Hvat vantu meðan Þórr? *
 Þ. kv. 23.
 Ek vas austr
 ok jǫtna barðak
 brúðir bǫlvísar,
 es til bjargs gingu;
 mikil myndi ætt jǫtna,
 ef allir lifði
 (vætr myndi manna
 und Miðgarði).
 Hvat vant þú þá
 Hárbarðr meðan?
 H. kv. 24.
 Vask á Vallandi
 ok vígum fylgðak,
 attak jǫfrum,
 ęn aldri sættak;
 (Óðinn á jarla,
 þás í val falla,
 ęn Þórr á þrælakyn).
 Þ. kv. 25.
 Ójafnt skipta *
 es þú myndir með ǫ́sum liði, *
 ef ættir vilgi mikils vald. *
 H. kv. 26.
 Þórr á afl œrit, *
 ęn ękki hjarta; *
 af hræzlu ok hugblęyði *
 þér vas í hanzka troðit *
 (ok þóttiska þú þá Þórr vesa); *
 hvárki þú þá þorðir *
 fyr hræzlu þinni *
 hnjósa né físa, *
 svát Fjalarr hęyrði. *
 Þ. kv. 27.
 Hárbarðr hinn ragi, *
 ek mynda þik í hęl drepa, *
 ef mættak sęilask of sund. *
 H. kv. 28.
 Hvat skyldir of sund sęilask, *
 es sakar ro alls ęngar. *
 Hvat vantu þá Þórr? *
 Þ. kv. 29.
 Ek vas austr
 ok ǫ́na varðak,
 þás mik sóttu
 þeir Svárangs synir,
 grjóti mik bǫrðu,
 gagni urðu þó lítt fęgnir.
 (þó urðu þęir mik fyrri
 friðar at biðja).
 Hvat vant þú þá
 Hárbarðr meðan?
 H. kv. 30.
 Ek vas austr
 ok við Ęinhęrju dœmðak,
 lék ek við hina línhvítu
 ok launþing háðak;
 gladdak hina gollbjǫrtu,
 gamni mær unði.
 Þ. kv. 31.
 Góð átt þú þér mankynni þar þá. *
 H. kv. 32.
 Liðs þíns væra ek þá þurfi Þórr, *
 at ek hęlda þęiri hinni línhvítu męy. *
 Þ. kv. 33.
 Ek munda þér þá þat veita, *
 ef ek viðr of kœmumk. *
 H. kv. 34.
 Ek munda þér þá trúa *
 nema mik í tryggð véltir. *
 Þ. kv. 35.
 Emkat ek sá hælbítr *
 sem húðskǫ́r forn á vár. *
 Hv. kv. 36.
 Hvat vantu meðan Þórr? *
 Þ. kv. 37.
 Brúðir bersęrkja
 barðak í Hlésęyju,
 þær hǫfðu verst unnit,
 vélta þjóð alla.
 H. kv. 38.
 Klæki vantu þá Þórr, *
 es þú á konum barðir. *
 Þ. kv. 39.
 Vargynjur vǫ́ru,
 ęn varla konur;
 skęldu skip mitt,
 es skorðat hafðak,
 œgðu mér járnlurki
 ęn ęltu Þjalfa.
 Hvat vant þú
 Hárbarðr meðan?
 H. kv. 40.
 Ek vask í hernum,
 es hingat gęrðisk
 — — — —
 gnæfa gunnfana,
 gęir at rjóða.
 Þ. kv. 41.
 Þess vilt þú nú geta, *
 es þú fórt oss óljúfan at bjóða. *
 H. kv. 42.
 Bœta skal þér þat þá *
 baugi munda,*
 — — — —
 sem jafnęndr unnu, *
 þeirs okr vilja sætta. *
 Þ. kv. 43.
 Hvar namtu þessi hin hnœfiligu *
 orð, es hęyrðak aldri in hnœfiligri? *
 H. kv. 44.
 Namk at mǫnum þęim hinum *
 aldrœnum, es búa í hęimishaugum. *
 Þ. kv. 45.
 Þó gefr þú gótt nafn dysjum, es þú *
 kallar þær hęimishauga. *
 H.kv. 46.
 Svá dœmik of slíkt far. *
 Þ. kv. 47.
 Orðkringi þín *
 mun þér illa koma, *
 ef ræðk á vág at vaða, *
 ulfi hæra *
 hygg at œpa mynir, *
 ef þú hlýtr af hamri hǫgg. *
 H. kv. 48.
 Sif á hó hęima,
 hans munt fund vilja,
 þann munt þręk drýgja,
 þat ’s þér skyldara.
 Þ. kv. 49.
 Mælir þú at munns ráði,
 svát mér skyldi verst þykkja,
 halr hinn hugblauði,
 hygg ek at þú ljúgir.
 H. kv. 50.
 Satt hygg mik sęgja,
 sęinn est at fǫr þinni,
 langt myndir nú kominn (Þórr)
 ef þú litum fœrir.
 Þ. kv. 51.
 Hárbarðr hinn ragi, *
 hęldr hęfr þú mik dvalðan. *
 H. kv. 52.
 Ásaþórs *
 hugðak aldri mundu *
 glępja féhirði farar. *
 Þ. kv. 53.
 Ráð munk þér nú ráða,
 ró hingat bátinum,
 hættum hœtingi,
 hitt þú fǫður Magna.
 H. kv. 54.
 Far þú firr sundi,
 þér skal fars synja.
 Þ. kv. 55.
 Vísa þú mér nú lęiðina,
 alls vill mik ęigi of váginn fęrja.
 H. kv. 56.
 Lítit ’s at synja,
 langt ’s at fara,
 stund es til stoks,
 til stęins ǫnnur,
 halt svá til vinstra vegs,
 unz Verland hittir;
 þar mun Fjǫrgyn
 hitta Þór son sinn.
 (ok mun hon kenna hǫ́num ǫ́ttunga brautir
 til Óðins landa).
 Þ. kv. 57.
 Munk taka þangat í dag? *
 H. kv. 58.
 Taka við víl ok ęrfiði, *
 at uppvesandi sólu es ek get þána. *
 Þ. kv. 59.
 Skamt mun nú mál okkat,
 alls mér skœtingu ęinni svarar;
 launa munk þér farsynjun,
 ef finnumk í sinn annat.
 H. kv. 60.
 Far þú nú þars þik hafi allan gramir. *