# Hamðismál - **Verk:** Hamðismál (verk:edda:hamdismal) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Hamðismǫ́l. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Hamðismál (Finnur Jónsson 1932) Hamðismǫ́l I R er her åbenbart to digte, det ene i málaháttr (hovedkvadet), det andet i fornyrðislag, kombinerede med hinanden. De er her adskilte ved A og B (jfr. Reginsmǫ́l). Det er åbenbart málaháttsdigtet, der er det »gamle« kvad. B. 1. Spruttu á tái tregnar íðir, grœti alfa hin glýstǫmu, ár of morgin manna bǫlva sútir hvęrjar sorg of kvęykva. B. 2. Vasa þat nú né í gær, þat hęfr langt liðit síðan, es hvatti Goðrún Gjúka borin sonu sína unga at hęfna Svanhildar. A. 3. Es fátt fornara, fręmr vas þat hǫlfu. — — — — A. G. kv. 4. Systir vas ykkur Svanhildr of hęitin, sús Jǫrmunrekkr jóum of traddi hvítum ok svǫrtum á hęrvegi, grǫ́um gangtǫmum Gotna hrossum. 5. Ęptir es ykr þrungit þjóðkonunga; lifið ęinir ér þátta ættar minnar. 6. Ęinstœð emk orðin sęm ǫsp í holti, fallin at frændum sęm fura at kvisti, vaðin at vilja sęm viðr at laufi, þás hin kvistskœða kemr of dag varman. 7. Hitt kvað þá Hamðir hinn hugumstóri: lítt myndir þá Goðrún lęyfa dǫ́ð Hǫgna, es þęir Sigurð svefni ór vǫkðu, sazt þú á bęði, ęn banar hlógu. 8. Bœkr vǫ́ru þínar hinar bláhvítu ofnar vǫlundum, flutu í vers dręyra; svalt þá Sigurðr, sazt þú of dauðum, glýja né gáðir, Gunnarr þér svá vildi. 9. Atla þóttisk stríða at Ęitils morði ok at Erps aldrlagi, þat vas þér ęnn verra, svá skyldi hvęrr ǫðrum vęrja til aldrlaga sverði sárbęitu, at sér né stríddit. 10. Hitt kvað þá Sǫrli, svinna hafði hyggju: vilkat við móður mǫ́lum of skipta, orðs þykkir ęnn vant ykr hvǫ́ru tvęggja; hvęrs biðr þú nú Goðrún, es fyr gráti né færat? 11. Brœðr grætr þú þína ok buri svása, niðja náborna, lęidda nær rógi; skalt þú ok Goðrún okr gráta báða; sitjum fęigir á mǫrum, fjarri munum dęyja. 12. Gingu ór garði, gǫrvir at ęiskra; liðu þá yfir ungir úrig fjǫll mǫrum húnlenzkum morðs at hęfna. B. 13. Fundu á stræti stórbrǫgðóttan — — — — »hvé mun jarpskamr okr fultingja?« 14. Svaraði hinn sundrmœðri, svá kvazk vęita mundu fulting frændum sęm fótr ǫðrum. »Hvat męgi fótr fœti vęita, né holdgróin hǫnd annarri?« 15. Þá kvað þat Erpr ęinu sinni, mærr of lék á mars baki: »ilt ’s blauðum hal brautir kęnna«; kóðu harðan mjǫk hornung vesa. 16. Drógu ór skíði skíði-éarn, mækis ęggjar at mun flagði, þvęrðu þrótt sinn at þriðjungi, létu mǫg ungan til moldar hníga. 17. Skóku loða, skalmir fęstu, góðbornir smugu í goðvefi. 18. Framm lǫ́gu brautir, fundu vástígu ok systurson sáran á męiði, vargtré vindkǫld vestan bœjar, trýtti æ trǫnu hvǫt, títt vasat bíða. A. 19. Glaumr vas í hǫllu, halir ǫlręifir, ok til gota ękki gęrðu at hęyra, áðr halr hugfullr í horn of þaut. 20. Sęgja fóru jarlar Jǫrmunrekki, at sénir vǫ́ru sęggir und hjǫlmum, »rœðið ér of ráð, ríkir eru komnir, fyr mǫ́tkum hafið mǫnnum męy jóum tradda.« 21. Hló þá jǫrmunrekkr, hęndi drap á kanpa, bęiddisk at brǫngu, bǫðvaðisk at víni, skók hann skǫr jarpa, sá á skjǫld hvítan, lét sér í hęndi hvarfa kęr gollit. J. kv. 22. Sæll ek þá þœttumk, ef séa knættak Hamði ok Sǫrla í hǫllu minni, buri myndak þá binda með boga stręngjum, góð bǫrn Gjúka dóttur á galga fęsta. 23. Hitt kvað þá hróðrglǫð, stóð of hléðum, mæfingr mælti við mǫg þęnna. 24. »Þvíat þat hęita, at hlýðigi myni; męgut tvęir męnn ęinir tíu hundruð Gotna binda eða bęrja í borg hinni hóu.« 25. Styrr varð í ranni, stukku ǫlskálir, í blóði bragnar lǫ́gu ór brjósti Gotna. 26. (Hitt kvað þá Hamðir hinn hugumstóri:) Æstir Jǫrmunrekkr okkarrar kvǫ́mu, brœðra sammœðra, innan borgar þinnar; fótum sér þú þínum, hǫndum sér þú þínum Jǫrmunrekkr orpit í ęld hęitan. 27. Þá hraut við ræsir hinn ręginkungi, ballr í brynju, sęm bjǫrn hryti: »grýtið ér gumna, alls gęirar né bíta, ęggjar né éarn, Jónakrs sonu.« 28. Hitt kvað þá Hamðir * hinn hugumstǫ́ri: * S. kv. Bǫl vant þú bróðir, es þann bęlg lęystir; opt ór þęim bęlg bǫll rǫ́ð kómu; hug hęfr þú Hamðir, ef hęfðir hyggjandi, mikils es á mann hvęrn vant es manvits es. 29. Af væri nú hǫfuð, ef Erpr lifði, bróðir hinn bǫðfrœkni, es á braut vǫ́gum, hvárr hinn vígfrœkni, hvǫttumk at dísir, guma hins gunnhvata gęrðumk at vígi. S. kv. 30. Ękki hygg ek okr * vesa ulfa dœmi, * at mynim sjalfir of sakask * sęm gręy norna, * þaus grǫ́ðug eru * í auðn of alin. * 31. Vęl hǫfum vegit, stǫndum á val Gotna ofan ęggmóðum sęm ęrnir á kvisti, góðs fingum tírar þótt nú eða i gær dęyim, kveld lifir ękki maðr ępt kvið norna. B. 32. Þar fell Sǫrli at salar gafli, ęn Hamðir hné at húsbaki. Þetta eru kǫlluð Hamðismǫ́l hin fornu.