# Guðrúnarkviða III - **Verk:** Guðrúnarkviða III (verk:edda:gudrunarkvida_iii) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Goðrúnarkviða (III). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Guðrúnarkviða III (Finnur Jónsson 1932) Goðrúnarkviða (III) Herkja hét ambótt Atla; hon hafði verit frilla hans; hon sagði Atla, at hon hefði sét Þjóðrek ok Guðrúnu bæði saman. Atli var þá allókátr. Þá kvað Guðrún: 1. Hvat ’s þér Atli æ Buðla sonr? es þér hryggt í hug, hví hlær þú æva? hitt myndi œðra jǫrlum Þykkja, at við męnn mæltir ok mik sæir. A. kv. 2. Tregr mik Goðrún Gjúka dóttir þats mér i hǫllu Hęrkja sagði, at it Þjóðrekr und þaki svæfið ok léttliga líni vęrðizk. G. kv. 3. Þér munk alls þess ęiða vinna at hinum hvíta hęlga stęini, at við Þjóðrek, þatki áttak, es vǫrð né verr vinna knættit. 4. Nema ek halsaða hęrja stilli, jǫfur ónęisinn, ęinu sinni, aðrar vǫ́rut okrar spekjur, es hǫrmug tvau hnigum at rúnum. 5. Hér kom Þjóðrekr með þría tøgu, lifa þęir né ęinir þriggja tega manna; hnǫggt mik at brœðrum ok at brynjuðum, hnǫggt mik at ǫllum haufuðniðjum. 6. Sęntu at Saxa, Sunnmanna gram, hann kann hęlga hver vellanda. — Sjau hundruð manna í sal gingu, áðr kvæn konungs í kętil tœki. — 7. Kemra nú Gunnarr, kalligak Hǫgna, sékka síðan svása brœðr, sverði myndi Hǫgni slíks harms reka, nú verðk sjǫlf fyr mik synja lýta. 8. Brá hón til botns bjǫrtum lófa, ok hón upp of tók jarknastęina — »sé nú sęggir, sykn emk orðin hęilagliga, hvé sá hverr velli.« 9. Hló þá Atla hugr í brjósti, es hęilar sá hęndr Goðrúnar — »nú skal Hęrkja til hvers ganga, sús Goðrúnu grandi vændi.« 10. Sáat maðr armligt. hverr ’s sáat þat, hvé þar á Hęrkju hęndr sviðnuðu; lęiddu þá męy í mýri fúla; svafði Goðrún sína harma.