# Guðrúnarkviða II - **Verk:** Guðrúnarkviða II (verk:edda:gudrunarkvida_ii) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Goðrúnarkviða hin forna (II). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Guðrúnarkviða II (Finnur Jónsson 1932) Goðrúnarkviða hin forna (II) Dráp Niflunga Gunnarr ok Hǫgni tóku þá gullit alt, Fáfnis arf. Ófriðr var þá milli Gjúkunga ok Atla. Kendi hann Gjúkungum vǫld um andlát Brynhildar. Þat var til sætta, at þeir skyldu gipta hánum Guðrúnu, ok gáfu henni óminnisveig at drekka, áðr hon játti at giptask Atla. Synir Atla váru þeir Erpr ok Eitill, en Svanhildr var Sigurðar dóttir ok Guðrúnar. Atli konungr bauð heim Gunnari ok Hǫgna ok sendi Vinga eða Knéfrøð. Guðrún vissi vélar ok sendi með rúnum orð, at þeir skyldu eigi koma, ok til jartegna sendi hon Hǫgna hringinn Andvaranaut ok knýtti i vargshár. Gunnarr hafði beðit Oddrúnar, systur Atla, ok gat eigi. Þá fekk hann Glaumvarar, en Hǫgni átti Kostberu. Þeira synir váru þeir Sólarr ok Snævarr ok Gjúki. En er Gjúkungar kómu til Atla, þá bað Guðrún sonu sína, at þeir bæði Gjúkungum lífs, en þeir vildu eigi. Hjarta var skorit ór Hǫgna, en Gunnarr settr í ormgarð. Hann sló hǫrpu ok svæfði ormana, en naðra stakk hann til lifrar. Þjóðrekr konungr var með Atla ok hafði þar látit flesta alla menn sína. Þjóðrekr ok Guðrún kærðu harma sín á milli. Hon sagði hánum ok kvað: 1. Mær vask męyja, móðir mik fœddi, bjǫrt í búri, unnak brœðrum vęl, unz mik Gjúki golli ręifði, golli ręifði, gaf Sigurði. 2. Svá vas Sigurðr of sonum Gjúka sęm væri grœnn laukr ór grasi vaxinn, eða hjǫrtr hóbęinn of hǫsum dýrum eða goll glóðrautt af grǫ́u silfri. 3. Unz mér fyrmunðu mínir brœðr, at ættak ver ǫllum fręmra, sofa né mǫ́ttut né of sakar dœma, áðr þęir Sigurð svelta létu. 4. Grani rann af þingi, gnýr vas at hęyra, ęn þá Sigurðr sjalfr ęigi kom; ǫll vǫ́ru sǫðuldýr svęita stokkin, of vanið vási, und vegǫndum. 5. Gekk ek grátandi við Grana rœða, úrughlýra jó frák spjalla, hnipnaði Grani, drap í gras hǫfði, jór þat vissi, ęigęndr né lifðut. 6. Lęngi hvarfaðak, lęngi hugir dęilðusk, áðr of frægak folkvǫrð at gram. 7. Hnipnaði Gunnarr, Hǫgni mér sagði frá Sigurðar sǫ́rum dauða: »liggr of hǫggvinn fyr handan ver Gotþorms bani of gefinn ulfum. 8. Lít þar Sigurð á suðrvegi; þar hęyrir þú hrafna gjalla, ǫrnu gjalla æzli fęgna, varga þjóta of veri þínum.« 9. Hví mér Hǫgni harma slíka viljalaussi vill of sęgja? þitt skyli hjarta hrafnar slíta víð lǫnd yfir, an vitir manna. 10. Svaraði Hǫgni sinni ęinu, trauðr góðs hugar, af trega stórum: »þess átt Goðrún grœti at flęiri, at hjarta mitt hrafnar slíti.« 11. Hvarfk ęin þaðan andspilli frá á við lesa varga lęifar; gęrðigat hjúfra né hǫndum sláa né kvęina umb sęm konur aðrar. (þás sat soltin of Sigurði). 12. Nótt þótti mér niðmyrk vesa, es sárla satk of Sigurði, ulfar þóttumk ǫllu bętra ef léti mik lífi týna. (eða bręndi mik sęm birkinn við). 13. Fórk af fjalli fimm dœgr talið, unz hǫll Halfs hóva þękðak. 14. Satk með Þóru sjau missęri dœtr Hákonar i Danmǫrku, hón mér at gamni gollbókaði sali suðrœna ok svani danska. 15. Hǫfðum á skriptum þats skatar léku, ok á hannyrðum hilmis þegna, randir rauðar, rekka búna, hjǫrdrótt, hjalmdrótt, hilmis fylgju. 16. Skip Sigmundar skriðu frá landi, gyldar grímur, grafnir stafnar, byrðum á borða þats bǫrðusk þęir Sigarr ok Siggęirr suðr á Fjóni. 17. Þá frá Grímhildr, gotnesk kona, hvar værak komin hyggju þrungin; hón brá borða ok buri hęimti þrágjarnliga þess at spyrja: 18. Hvęrr vildi son systur bœta eða ver veginn vildi gjalda; gǫrr lézk Gunnarr goll at bjóða, sakar at bœta, ok hit sama Hǫgni. 19. Hón frétti at því, hvęrr fara vildi vigg at sǫðla, vagn at bęita. hęsti ríða, hauki flęygja, ǫrum at skjóta af ýboga. 20. Valdarr Dǫnum með Jarizlęifi, Ęymóðr þriði með Jarizkári. 21. Inn gingu þá jǫfrum glíkir langbarðs liðar, hǫfðu loða rauða, stuttar brynjur, stęypða hjalma, skǫlmum gyrðir, hǫfðu skarar jarpar. 22. Hvęrr vildi mér hnossir vęlja, hnossir vęlja ok hugat mæla, ef mætti mér margra súta tryggðir vinna, né trúa gęrðak. 23. Fœrði mér Grímhildr full at drekka svalt ok sárligt, né sakar munðak; þat vas of aukit jarðar magni, svalkǫldum sæ ok sonar dręyra. 24. Vǫ́ru í horni hvęrs kyns stafir ristnir ok roðnir, ráða né máttak; lyngfiskr lagar, lands Haddingja ax óskorit, innlęið dyra. 25. Vǫ́ru þęim bjóri bǫl mǫrg saman, urt alls viðar ok akarn brunnin, umbdǫgg arins, iðrar blótnar, svíns lifr soðin; því hón sakar dęyfði. 26. Ęn þá glęymðak, es getit hafðak, alls jǫfurs bǫls, bjórvęig í sal; kómu konungar fyr kné þrennir, áðr hón sjalfa mik sótti at máli. 27. »Gefk þér Goðrún goll at þiggja, fjǫlð alls féar, at þinn fǫður dauðan, hringa rauða, Hlǫðvés sali, ársal allan at jǫfur fallinn. 28. Húnskar męyjar, þærs hlaða spjǫldum ok gęra goll fagrt, svát þér gaman þykki; ęin skalt ráða auði Buðla, golli gǫfguð, ok gefin Atla.« 29. Vilk ęigi ek með veri ganga, né Brynhildar bróður ęiga; samir ęigi mér við son Buðla ætt at auka né una lífi. 30. »Hirða hǫlðum hęiptir gjalda, þvít vér hǫfum valdit fyrri; svá skalt láta sęm lifi báðir Sigurðr ok Sigmundr, ef sonu fœðir.« 31. Mákak, Grímhildr, glaumi bęlla, né vígrisnum vánir tęlja, síz Sigurðar sárla drukku hrægífr huginn hjartblóð saman. 32. »Þann hęfk allra ættgǫfgastan fylki fundit ok framast nøkkvi; hann skalt ęiga, unz aldr þik viðr, verlaus vesa, nema vilir þenna.« 33. Hirða bjóða bǫlvafullar þrágjarnliga þær kindir mér; hann mun Gunnar grandi bęita ok ór Hǫgna hjarta slíta. 34. Munkak létta, áðr lífs hvatan ęgglęiks hvǫtuð aldri næmik. 35. Grátandi Grímhildr gręip við orði, es burum sínum bǫlva vætti ok mǫgum sínum męina stórra. 36. »Lǫnd gefk ęnn þér, lýða sinni, Vinbjǫrg, Valbjǫrg, ef vill þiggja; ęig of aldr þat ok uni dóttir.« 37. Þann munk kjósa af konungum ok þó af niðjum nauðig hafa; verðr ęigi mér verr at ynði, né bǫl brœðra at bura skjóli. 38. Sęnn vas á hęsti hvęrr dręngr litinn, ęn víf valnesk í vágn hafin; vér sjau daga svalt land riðum, ęn aðra sjau unnir kníðum ęn hina þriðju sjau þurt land stigum. 39. Þar hliðvęrðir hórar borgar grind upp luku, áðr í garð riðum. 40. Vakði mik Atli, ęn vesa þóttumk full ills hugar at frændr dauða. 41. »Svá mik nýla nornir vękja vílsinnis spǫ́; vildigat réðisk; hugðak þik Goðrún Gjúka dóttir læblǫndnum hjǫr leggja mik gǫgnum." 42. Þat ’s fyr ęldi, es éarn dręyma, fyr dul ok vil drósar ręiði; munk þik við bǫlvi bręnna ganga, líkna ok lækna, þótt mér lęiðr séir. 43. »Hugðak hér í túni tęina fallna, þás vilda ek vaxna láta, rifnir með rótum, roðnir í blóði, bornir á bękki, beðit mik at tyggva. 44. Hugðak mér af hęndi hauka fljúga bráðalausa bǫlranna til; hjǫrtu hugðak þęira við hunang tuggin, sorgmóðs sefa, sollin blóði. 45. Hugðak mér af hęndi hvelpa losna, glaums andvana, gylli báðir, hold hugðak þęira at hræum orðit, nauðigr nái nýta skyldak.« 46. Þar munu sęggir of sœing dœma ok hvítinga hǫfði næma; þęir munu fęigir fára nátta fyrir dag lítlu, drótt of bęrgja. 47. Lágak síðan, né sofa vildak þrágjǫrn í kǫr, þat mank gǫrva.