# Guðrúnarkviða I - **Verk:** Guðrúnarkviða I (verk:edda:gudrunarkvida_i) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Goðrúnarkviða (I). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Guðrúnarkviða I (Finnur Jónsson 1932) 1. Ár vas þats Goðrún gęrðisk at dęyja, es hón sat sorgfull of Sigurði, gęrðit hjúfra né hǫndum sláa, né kvęina umb sęm konur aðrar. 2. Gingu jarlar alsnotrir framm, þęirs harðs hugar hána lǫttu; þęygi Goðrún gráta mátti, svá vas hón móðug, mundi hón springa. 3. Sǫ́tu ítrar jarla brúðir, golli búnar, fyr Goðrúnu; hvęr sagði þęira sinn oftrega, þanns bitrastan of beðit hafði. 4. Þá kvað Gjaflaug Gjúka systir: mik vęitk á moldu munarlausasta; hęfk fimm vera forspell beðit, (tvęggja dœtra, þriggja systra) átta brœðra, þó ęin lifik. 5. Þęygi Goðrún gráta mátti, svá vas hón móðug at mǫg dauðan ok harðhuguð of hrør fylkis. 6. Þá kvað þat Hęrborg, Húnalands drótning: hęfk harðara harm at sęgja, mínir sjau synir sunnan lands, verr hinn átti í val fellu. 7. Faðir ok móðir, * fjórir brœðr, * þau á vági * vindr of lék, * barði bára * við borðþili. * 8. Sjǫlf skyldak gǫfga, sjǫlf skyldak gǫtva, sjǫlf skyldak hrør hǫndla þęira; þat alt of bęiðk ęin missęri, svát mér mangi munar lęitaði. 9. Þá hlautk hapta ok hęrnuma sams missęris síðan verða, skyldak skręyta ok skúa binda hęrsis kvǫ́n hvęrjan morgin. 10. Hón œgði mér af afbrýði, ok hǫrðum mik hǫggum kęyrði; fank húsguma hvęrgi in bętra, ęn húsfręyju hvęrgi verri. 11. Þęygi Goðrún gráta mátti, svá vas hón móðug at mǫg dauðan ok harðhuguð of hrør fylkis. 12. Þá kvað þat Gollrǫnd Gjúka dóttir: »fǫ́ kant fóstra, þótt fróð séir, ungu vífi andspjǫll bera;« varaði hón at hylja of hrør fylkis. 13. Svipti blæju af Sigurði ok vatt vęngi fyr vífs knéum: »lít á ljúfan, lęgg munn við grǫn, sęm halsaðir hęilan stilli.« 14. Á lęit Goðrún ęinu sinni, sá dǫglings skǫr dręyra runna, fránar sjónir fylkis liðnar, hugborg jǫfurs hjǫrvi skorna. 15. Þá hné Goðrún hǫll við bolstri, haddr losnaði, hlýr roðnaði, ęn regns dropi rann niðr of kné. 16. Þá grét Goðrún Gjúka dóttir, svát tǫ́r flugu tresk í gǫgnum, ok gullu við gæss í túni, mærir foglar, es mær átti. 17. Þá kvað þat Gollrǫnd Gjúka dóttir Ykkar vissak ástir męstar manna allra fyr mold ofan; unðir hvárki úti né inni, systir mín nema hjá Sigurði. G. kv. 18. Svá vas minn Sigurðr hjá sonum Gjúka sęm væri gęirlaukr ór grasi vaxinn, eða væri bjartr stęinn á band dręginn jarknastęinn of ǫðlingum. 19. Ek þótta ok þjóðans rekkum hvęrri hæri Hęrjans dísi, nú emk svá lítil sęm lauf séi opt í jǫlstrum at jǫfur dauðan. 20. Saknak í sessi ok í sæingu míns málvinar, valda męgir Gjúka, valda męgir Gjúka mínu bǫlvi ok systur sinnar sǫ́rum gráti. 21. Svá ér lýðum land of ęyðið, sęm ér rufuð ęiða svarða; muna þú Gunnarr golls of njóta; þęir munu baugar þér at bana verða. es þú Sigurði * svarðir ęiða. * 22. Opt vas í túni tęiti męiri, þás minn Sigurðr sǫðlaði Grana ok þęir BrynhiIdar biðja fóru, armrar véttar, illu hęilli. 23. Þá kvað þat Brynhildr Buðla dóttir: vǫn sé sú véttr vers ok barna, es þér Goðrún gráts of bęiddi ok þér í morgun málrúnar gaf. 24. Þá kvað þat Gollrǫnd Gjúka dóttir: þęgi þú þjóðlęið þęira orða, urðr ǫðlinga hęfr þú æ verit, rekr þik alda hvęr illrar skepnu. sorg sára * sjau konunga * ok vinspell * vífa męst. * 25. Þá kvað þat Brynhildr Buðla dóttir: vęldr ęinn Atli ǫllu bǫlvi of borinn Buðla bróðir minn. 26. Þás vit í hǫll húnskrar þjóðar ęld á jǫfri ormbęðs litum, þess hęfk gangs goldit síðan; þęirar sýnar ek sǫ́umk ęy. 27. Stóð hón und stoð, stręngði ęfli; brann Brynhildi Buðla dóttur ęldr ór augum, ęitri fnœsti, es sár of lęit á Sigurði.