# Guðrúnarhvǫt - **Verk:** Guðrúnarhvǫt (verk:edda:gudrunarhvot) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Goðrúnarhvǫt. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Guðrúnarhvǫt (Finnur Jónsson 1932) Goðrúnarhvǫt Frá Goðrúnu Guðrún gekk þá til sævar, er hon hafði drepit Atla, gekk út á sæinn ok vildi fara sér. Hon mátti eigi søkkva. Rak hana yfir fjǫrðinn á land Jónakrs konungs. Hann fekk hennar. Þeira synir váru þeir Sǫrli ok Erpr ok Hamðir. Þar fœddisk upp Svanhildr Sigurðardóttir. Hon var gipt Jǫrmunrekk hinum ríkja. Með hánum var Bikki. Hann réð þat, at Randvér konungsson skyldi taka hana. Þat sagði Bikki konungi. Konungr lét hengja Randvé, en troða Svanhildi undir hrossa fótum. En er þat spurði Guðrún, þá kvaddi hon sonu sína. I. 1. Þá frák sęnnu slíðrfęngligsta, trauð mǫ́l talið af trega stórum, es harðhuguð hvatti at vígi grimmum orðum Goðrún sonu. 2. Hví sitið ér? hví sofið lífi? hví tregrat ykr tęiti at mæla, es Jǫrmunrekkr yðra systur unga at aldri jóum of traddi. hvítum ok svǫrtum * á hęrvegi * grǫ́um gangtǫmum * Gotna hrossum. * 3. Urðua it glíkir þęim Gunnari, né in hęldr hugðir sęm Hǫgni vas; hęnnar munduð hęfna lęita, ef móð ættið minna brœðra. eða harðan hug * Húnkonunga. * 4. Þá kvað þat Hamðir hinn hugumstóri: Lítt myndir þú * lęyfa dǫ́ð Hǫgna, * þás Sigurð vǫkðu * svefni ór, * bœkr vǫ́ru þínar * hinar bláhvítu * roðnar í vers dręyra * folgnar í valblóði. * 5. Urðu þér ballra brœðra hęfndir slíðrar ok sárar, es sonu myrðir; knættim allir Jǫrmunrekki samhyggjęndr systur hęfna. 6. Berið hnossir framm Húnkonunga; hęfr þú okr hvatta at hjǫrþingi. 7. Hlæjandi Goðrún hvarf til skęmmu, kumbl konunga ór kęrum valði, síðar brynjur, ok sonum fœrði; hlóðusk móðgir á mara bógu. 8. (Þá kvað þat Hamðir hinn hugumstóri): Svá kemsk męir aptr móður at vitja gęir-Njǫrðr hniginn á Gotþjóðu, at þú ęrfi at ǫll oss drekkir, at Svanhildi ok sonu þína. 9. Goðrún grátandi Gjúka dóttir gekk tregliga á tái sitja ok at tęlja tǫ́rughlýra móðug spjǫll á margan veg. 10. Þría vissak ęlda, þría vissak arna, vask þrimr verum vegin at húsi; ęinn vas mér Sigurðr ǫllum bętri, es brœðr mínir at bana urðu. 11. Svárra sára sák at né kunnu — — — — męir þóttusk þęir mér of stríða, es mik ǫðlingar Atla gǫ́fu. 12. — — — — húna hvassa hétk mér at rúnum, máttigak bǫlva bœtr of vinna, áðr hnófk hǫfuð af Hniflungum. 13. Gekk ek til strandar, grǫm vask nornum, vildak hrinda † stríð grið þęira, hófu mik, né drękðu, hóvar bǫ́rur, því land of sték, at lifa skyldak. 14. Gekk ek á bęð, hugðak mér fyr bętra, þriðja sinni þjóðkonungi; ólk mér jóð, ęrfivǫrðu, ęrfivǫrðu, Jónakrs sonu. 15. Ęn of Svanhildi sǫ́tu þýjar, es minna barna bazt fullhugðak, svá vas Svanhildr í sal mínum sem væri sœmleitr sólar gęisli. 16. Gœddak golli ok goðvęfjum, áðr ek gæfak Gotþjóðar til; þat ’s mér harðast harma minna of þann hinn hvíta hadd Svanhildar. auri trǫddu * und jóa fótum. * 17. Ęn sá sárastr, es Sigurð minn sigri ræntan í sæing vǫ́gu, ęn sá grimmastr, es Gunnari fránir ormar til fjǫrs skriðu. 18. Ęn sá hvassastr, es hjarta til konung óblauðan kvikvan skǫ́ru; II. 19(1). Bęit þú Sigurðr hinn blakka mar, hęst hinn hraðfœra lát hinig rinna; sitr ęigi hér snør né dóttir, sús Goðrúnu gæfi hnossir. 20(2). Minzk þú Sigurðr, hvat mæltum vit, þás vit á bęð bæði sǫ́tum, at myndir mín móðugr vitja halr ór hęlju, ęn ek ór hęimi þín. 21(3). Hlaðit ér jarlar ęikikǫstu, látið þann und hilmi hæstan verða, męgi bręnna brjóst bǫlvafult ęldr, þrungit of hjarta þiðni sorgir. 22. Jǫrlum ǫllum * óðal batni, * snótum ǫllum * sorg at minni, * at þetta tregróf * of talit væri. *