# Grottasǫngr - **Verk:** Grottasǫngr (verk:edda:grottasongr) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Gróttasǫngr. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Grottasǫngr (Finnur Jónsson 1932) 1. Nú eru komnar til konungs húsa, frammvísar tvær, Fęnja ok Męnja, þær ro at Fróða Friðlęifssonar mǫ́tkar męyjar at mani hafðar. 2. Þær at lúðri lęiddar vǫ́ru ok grjóts gréa gangs of bęiddu; hét hvárigri hvílð né ynði, áðr hann hęyrði hljóm ambátta. 3. Þær þyt þulu — — — — þǫgnhorfinnar; »lęggjum lúðra, léttum stęinum«; bað hann ęnn męyjar, at mala skyldi. 4. Sungu ok slungu snúðga-stęini, svát Fróða man flęst sofnaði; þá kvað þat Męnja, vas til męldrs komin. 5. »Auð mǫlum Fróða, mǫlum alsælan, mǫlum fjǫlð féar á fęginslúðri; siti hann á auði, sofi hann á dúni, vaki hann at vilja; þá es vęl malit. 6. Hér skyli ęngi ǫðrum granda, til bǫls búa né til bana orka, né hǫggva því hvǫssu sverði, þótt bana bróður bundinn finni.« 7. Ęn hann kvað ękki orð hit fyrra: »sofið ęigi męir an of sal gaukar, eða lęngr an svá ljóð ęitt kveðak.« 8. Vasattu Fróði fullspakr of þik, málvinr manna, es man kęyptir; kaust þú at afli ok at álitum, ęn at ætterni ękki spurðir. 9. Harðr vas Hrungnir ok hans faðir, þó vas Þjazi þęim ǫflgari, Iði ok Aurnir, okrir niðjar, brœðr bergrisa, bornar erum þęim. 10. Kœmia Grótti ór gréa fjalli, né sá hinn harði hallr ór jǫrðu, né mœli svá mær bergrisa, ef vissim vit vætr til hęnnar. 11. Vér vetr níu vǫ́rum lęikur ǫflgar alnar fyr jǫrð neðan, stóðu męyjar at męginverkum, fœrðum sjalfar setberg ór stað. 12. Vęltum grjóti of garð risa, svát fold fyrir fór skjalfandi; svá sløngðum vit snúðgastęini, hǫfgahalli, at halir tóku. 13. En vit síðan á Svíþjóðu frammvísar tvær í folk stigum, bęiddum bjǫrnu, ęn brutum skjǫldu, gingum í gǫgnum grásęrkjat lið. 14. Stęypðum stilli, studdum annan, vęittum góðum Gotþormi lið; vasa kyrseta, áðr Knúi felli. 15. Framm heldum því þau missęri, at vit at kǫppum kęndar vǫ́rum, þar skorðum vit skǫrpum gęirum blóð ór bęnjum ok brand ruðum. 16. Nú erum komnar til konungs húsa miskunlausar ok at mani hafðar; aurr etr iljar, ęn ofan kulði; drǫgum dolgs sjǫtul, daprt ’s at Fróða. 17. Hęndr skulu hvílask, hallr standa mun, malit hęfk fyr mik; mitt of létti; nú muna hǫndum hvílð vęl gefa, áðr fullmalit Fróða þykki. 18. Hęndr skulu hǫndla harðar trjónur, vǫ́pn valdręyrug, vaki þú Fróði, vaki þú Fróði, ef vill hlýða sǫngum okrum ok sǫgum fornum. 19. Ęld sék brinna fyr austan borg, vígspjǫll vaka, þat mun viti kallaðr, mun hęrr koma hinig af bragði ok bręnna bœ fyr buðlungi. 20. Munat þú halda Hlęiðrar stóli, rauðum hringum né ręgingrjóti. Tǫkum á mǫndli mær skarpara, eruma † valmar í valdręyra. 21. Mól míns fǫður mær rammliga, þvít hon fęigð fira fjǫlmargra sá; stukku stórar steðr frá lúðri járni varðar — mǫlum ęnn framar. 22. Mǫlum ęnn framar. Mun Yrsu sonr vígs Halfdanar hęfna Fróða; sá mun hęnnar hęitinn verða burr ok bróðir — vitum báðar þat. 23. Mólu męyjar, męgins kostuðu, óru ungar í jǫtunmóði, skulfu skaptré, skauzk lúðr ofan, hraut hinn hǫfgi hallr sundr í tvau. 24. Ęn bergrisa brúðr orð of kvað: malit hǫfum Fróði, † sęm munum hætta, hafa fullstaðit fljóð at meldri.