# Grógaldr - **Verk:** Grógaldr (verk:edda:grogaldr) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Grógaldr (FJ). heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Grógaldr (Finnur Jónsson 1932) Svipd. kv. 1. Vaki þú Gróa, vaki góð kona, vękk þik dauðra dura, ef þat mant, at þinn mǫg bæðir til kumbldysjar koma. Gróa kv. 2. Hvat ’s nú ant mínum ęingasyni, hvęrju ’st bǫlvi borinn? es móður kallar, es til moldar es komin ok ór ljóðhęimum liðin. Sv. kv. 3. Ljótu lęikborði skaut fyr mik lævís kona, sús faðmaði minn fǫður; þar bað mik koma, es kvæmtki vęit, móti męnglǫðum. G. kv. 4. Lǫng es fǫr, langir ro farvegar, langir ro manna munir, ef þat verðr, at þinn vilja bíðr, skęikar þá skuld at skǫpum. Sv. kv. 5. Galdra mér gal, þás góðir ro, bjarg þú móðir męgi, á vegum allr hykk at verða mynak, þykkjumk til ungr afi. G. kv. 6. Þann gęlk þér fyrstan, es kveða fjǫlnýtan, þann gól Rindi Rani, at of øxl skjótir, þvís þér atalt þykkir; sjalfr lęið sjalfan þik. 7. Þann gęlk þér annan, ef árna skalt viljalauss á vegum, urðar lokur haldi þér ǫllum megum, es þú á sinnum sér. 8. Þann gęlk þér þriðja, ef þér þjóðáar falla at fjǫrlotum, Horn ok Ruðr snúisk til hęljar meðan, ęn þvęrri æ fyr þér. 9. Þann gęlk þér fjórða, ef þik fjándr standa gǫrvir á galgvegi, hugr þeim hverfi til handa þér, ok snúisk til sátta sevi. 10. Þann gęlk þér fimta, ef þér fjǫturr verðr borinn at boglimum, lęysigaldr lætk þér fyr lęgg of kveðinn ok støkkr þá láss af limum. (ęn af fótum fjǫturr). 11. Þann gęlk þér sétta, ef á sæ kemr męira an męnn viti, logn ok lǫgr gangi þér í lúðr saman, ok léi þér æ friðdrjúgrar farar. 12. Þann gęlk þér sjaunda, ef þik sœkja kemr frost á fjalli hóu, hræva kulði męgit þínu holdi fara ok haldisk æ lík at liðum. 13. Þann gęlk þér átta, ef þik úti nemr nótt á niflvegi, at firr męgi þér til męins gęra kristin dauð kona. 14. Þann gęlk þér níunda ef við hinn naddgǫfga orðum skiptir jǫtun, máls ok manvits at mími svara sé þér gnógs of gefit. 15. Far þú nú æva, þars forað þykkir, standit þér męin fyr munum, á jarðfǫstum stęini stóðk innan dura, meðan þér galdra gólk. 16. Móður orð ber þú mǫgr heðan ok lát þér í brjósti búa, iðgnóga hęill skalt of aldr hafa, meðan þú mín orð of mant.