# Grípisspá - **Verk:** Grípisspá (verk:edda:gripisspa) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Grípisspǫ́. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Grípisspá (Finnur Jónsson 1932) Frá dauða Sinfjǫtla Grípisspǫ́ 1. Sigmundr Vǫlsungsson var konungr á Frakklandi. Sinfjǫtli var elztr hans sona, annarr Helgi, þriði Hámundr. Borghildr kona Sigmundar átti bróður, er hét . . . En Sinfjǫtli, stjúpson hennar, ok . . . báðu einnar konu báðir, ok fyrir þá sǫk drap Sinfjǫtli hann. En er hann kom heim, þá bað Borghildr hann fara á brott, en Sigmundr bauð henni fébœtr, ok þat varð hon at þiggja. En at erfinu bar Borghildr ǫl. Hon tók eitr mikit, horn fult, ok bar Sinfjǫtla. En er hann sá í hornit, skilði hann, at eitr var í, ok mælti til Sigmundar: »gjǫróttr er drykkrinn ái«. Sigmundr tók hornit ok drakk af. Svá er sagt at Sigmundr var harðgǫrr, at hvárki mátti hánum eitr granda útan né innan, en allir synir hans stóðusk eitr á hǫrund útan. Borghildr bar annat horn Sinfjǫtla ok bað drekka, ok fór alt sem fyrr. Ok enn et þriðja sinn bar hon hánum hornit ok þó ámælisorð með, ef hann drykki eigi af. Hann mælti enn sem fyrr við Sigmund. Hann sagði: »láttu grǫn sía þá, sonr«. Sinfjǫtli drakk ok varð þegar dauðr. Sigmundr bar hann langar leiðir í fangi sér ok kom at firði einum mjóvum ok lǫngum, ok var þar skip eitt lítit ok maðr einn á. Hann bauð Sigmundi far of fjǫrðinn. En er Sigmundr bar líkit út á skipit, þá var bátrinn hlaðinn. Karlinn mælti, at Sigmundr skyldi fara fyrir innan fjǫrðinn. Karl hratt út skipinu ok hvarf þegar. Sigmundr konungr dvalðisk lengi í Danmǫrk í ríki Borghildar, síðan er hann fekk hennar. Fór Sigmundr þá suðr í Frakkland til þess ríkis, er hann átti þar. Þá fekk hann Hjǫrdísar, dóttur Eylima konungs. Þeira son var Sigurðr. Sigmundr konungr fell í orrostu fyrir Hundingssonum, en Hjǫrdís giptisk þá Álfi, syni Hjálpreks konungs. Óx Sigurðr þar upp í barnœsku. Sigmundr ok allir synir hans váru langt um fram alla menn aðra um afl ok vǫxt ok hug ok alla atgørvi. Sigurðr var þó allra framastr, ok hann kalla allir menn í fornfrœðum um alla menn fram ok gǫfgastan herkonunga. Grípir hét sonr Eylima, bróðir Hjǫrdísar; hann réð lǫndum ok var allra manna vitrastr ok framvíss. Sigurðr reið einn saman ok kom til hallar Grípis. Sigurðr var auðkendr; hitti mann at máli uti fyrir hǫllinni, sá nefndisk Geitir. Þá kvaddi Sigurðr hann máls ok spyrr: 1. Hvęrr byggir hér borgir þessar? hvat þjóðkonung þegnar nęfna? G. kv. Grípir hęitir gumna stjóri sás fastri ræðr foldu ok þegnum. S. kv. 2. Es horskr konungr hęima í landi, mun sá gramr við mik ganga at mæla? máls es þarfi maðr ókunnigr, vilk fljótliga finna Grípi. G. kv. 3. Þess mun glaðr konungr Gęiti spyrja, hverr sá maðr sé, es máls kveðr Grípi. S. kv. Sigurðr ek hęiti borinn Sigmundi, ęn Hjǫrdís es hilmis móðir. 4. Þá gekk Gęitir Grípi at sęgja: Hér ’s maðr úti ókuðr kominn; hann ’s ítarligr at áliti, sá vill, fylkir, fund þinn hafa. 5. Gęngr ór skála skatna dróttinn ok hęilsar vęl hilmi komnum: »þigg hér Sigurðr, væri sœmra fyrr, ęn þú Gęitir tak við Grana sjǫlfum.« 6. Mæla nǫ́mu ok mart hjala þás ráðspakir rekkar fundusk. Sęg mér, ef vęizt, móðurbróðir, hvé mun Sigurði snúna ævi. Gr. kv. 7. Þú munt maðr vesa mæztr und sólu ok hæstr borinn hvęrjum jǫfri, gjǫfull af golli, ęn gløggr flugar, ítr áliti ok í orðum spakr. 8. Sęg gęgn konungr gørr an spyrjak snotr Sigurði, ef sjá þykkisk, hvat mun fyrst gęrask til farnaðar, þás ór garði emk gęnginn þínum? Gr. kv. 9. Fyrst munt fylkir fǫður of hęfna, ok ęylima alls harms reka, þú munt harða Hundings sonu snjalla fęlla, munt sigr hafa. 10. Sęg ítr konungr, ættingi, mér hęldr horskliga, es vit hugat mælum; sér þú Sigurðar snǫr brǫgð fyrir, þaus hæst fara und himinskautum? Gr. kv. 11. Munt ęinn vega orm hinn frána, þanns grǫ́ðugr liggr á Gnitahęiði, þú munt bǫ́ðum at bana verða Ręgin ok Fáfni; rétt sęgir Grípir. 12. Auðr mun œrinn, ef ęflik svá víg með virðum, sem víst sęgir; leið athuga ok lęngra sęg, hvat mun ęnn vesa ævi minnar? Gr. kv. 13. Þú munt finna Fáfnis bœli ok upp taka auð hinn fagra, golli hlœða á Grana bógu; ríðr þú til Gjúka gramr vígrisinn. 14. ęnn skalt hilmi í hugazrœðu, framlyndr jǫfurr, flęira sęgja; gęstr emk Gjúka ok ek gęng þaðan, hvat mun ęnn vesa ævi minnar? Gr. kv. 15. Sefr á fjalli fylkis dóttir bjǫrt í brynju ępt bana Hęlga; þú munt hǫggva hvǫssu sverði, brynju rísta með bana Fáfnis. 16. Brotin es brynja, brúðr mæla tękr, es vaknaði víf ór svefni, hvat mun snót at hęldr við Sigurð mæla þats at farnaði fylki verði? Gr. kv. 17. Hón mun ríkjum þér rúnar kęnna, allar þærs aldir ęignask vildu, ok á manns tungu mæla hvęrja, líf með lækning, lif hęill konungr. 18. Nú ’s því lokit, numin eru frœði ok em braut þaðan búinn at ríða, lęið athuga ok lęngra sęg, hvat mun męir vesa minnar ævi? Gr. kv. 19. Þú munt hitta Hęimis byggðir ok glaðr vesa gęstr þjóðkonungs; farit es Sigurðr þats fyrir vissak, skala fręmr an svá fregna Grípi. 20. Nú fær mér ekka orð þaz mæltir, þvít þú framm of sér fylkir lęngra, vęizt ofmikit angr Sigurði; því þú Grípir þat gęrra sęgja. Gr. kv. 21. Lá mér of œsku ævi þinnar ljósast fyrir líta ęptir, rétt emka ek ráðspakr taliðr né in hęldr framvíss, farit þats vissak. 22. Mann vęitk ęngi fyr mold ofan, þanns flęira sé framm an þú Grípir; skalattu lęyna, þótt ljót séi, eða męin gęrisk á mínum hag. Gr. kv. 23. Esa með lǫstum lǫgð ævi þér, lát hinn ítri þat ǫðlingr nemask; þvít uppi mun meðan ǫld lifir, naddéls boði, nafn þitt vesa. 24. Verst hyggjum því, verðr at skiljask Sigurðr við fylki at sógǫru; leið vísa þú, lagt ’s alt fyrir, mærr mér ef vęizt móðurbróðir. Gr. kv. 25. Nú skal Sigurði sęgja gǫrva, alls þęngill mik til þess nęyðir; munt víst vita at vætki lýg; dœgr ęitt es þér dauði ætlaðr. 26. Vilkat ręiði ríks þjóðkonungs, góð rǫ́ð at hęldr Grípis þiggja; nú vill vist vita, þótt vilkit sé, hvat á sýnt Sigurðr sér fyr hǫndum. Gr. kv. 27. Fljóð ’s at Hęimis fagrt álitum, hana Brynhildi bragnar nęfna, dóttir Buðla, ęn dýrr konungr harðugðigt man Hęimir fœðir. 28. Hvat ’s mik at því, þótt mær séi fǫgr áliti fœdd at Hęimis? Þat skalt Grípir gǫrva sęgja, þvít þú ǫll of sér ørlǫg fyrir. Gr. kv. 29. Hón firrir þik flęstu gamni, fǫgr áliti, fóstra Hęimis, svefn þú né sefr né of sakar dœmir, gára þú manna nema męy séir. 30. Hvat mun til líkna lagt Sigurði? sęg Grípir þat, ef sjá þykkisk; munk męy náa mundi kaupa, þá hina fǫgru fylkis dóttur? Gr. kv. 31. It munuð alla ęiða vinna fullfastliga, fá munuð halda; verit hęfr þú Gjúka gęstr ęina nótt mantattu horska Hęimis fóstru. 32. Hvárt ’s þá Grípir, get þess fyr mér, sér þú gęðlęysi í grams skapi, es skalk við męy þá mǫ́lum slíta, es alls hugar unna þóttumk. Gr. kv. 33. Þú verðr siklingr fyr svikum annars, munt Grímhildar gjalda ráða, mun bjóða þér bjarthaddat man dóttur sína, dręgr hón vél at gram. 34. Munk við þá Gunnar gęrva hlęyti ok Goðrúnu ganga at ęiga? fullkvæni þá fylkir væri, ef męintregar mér angraðit. Gr. kv. 35. þik mun Grímhildr gǫrva véla, mun hón Brynhildar biðja fýsa Gunnari til handa, Gotna drótni, hęitr þú fljótla fǫr fylkis móður. 36. Męin eru fyr hǫndum, mák líta þat; ratar gǫrliga ráð Sigurdar, ef skalk mærrar męyjar biðja ǫðrum til handa, es unnak vęl. Gr. kv. 37. Ér munuð allir ęiða vinna Gunnarr ok Hǫgni, ęn þú gramr þriði, þá litum víxlið, es á lęið eruð, Gunnar ok þú; Grípir lýgrat. 38. Hví gęgnir þat, hví skulum skipta litum ok lǫ́tum, es á lęið erum? þar mun fláræði fylgja annat atalt með ǫllu, ęnn sęg Grípir. Gr. kv. 39. Lit hęfr þú Gunnars ok læti hans, mælsku þína ok męginhyggjur; munt þú fastna þér framlundaða fóstru Hęimis, † sér vætr fyr því, 40. Verst hyggjum því, vándr munk hęitinn Sigurðr með sęggjum at sógǫru, vildak ęigi vélum bęita jǫfra brúði, es œzta vęitk. Gr. kv. 41. Þú munt hvíla, hęrs oddviti, mærr hjá męyju sęm þín móðir sé; því mun uppi, meðan ǫld lifir, þjóðar þęngill, þitt nafn vesa. 42. Mun góða kvǫ́n Gunnarr ęiga, mærr með mǫnnum, mér sęg Grípir, þótt hafi þrjár nætr þegns brúðr hjá mér snarlynd sofit? slíks erut dœmi. Gr. kv. 43. Saman munu brullup bæði drukkin Sigurðar ok Gunnars í sǫlum Gjúka; þá hǫmum víxlið, es it hęim komið; hęfr hvárr fyr því hyggju sína. 44. Hvé mun at ynði ęptir verða mægð með mǫnnum, mér sęg Grípir; mun Gunnari til gamans ráðit síðan verða eða sjǫlfum mér? Gr. kv. 45. Minnir þik ęiða, mátt þęgja þó, ant þú Goðrúnu góðra ráða, ęn Brynhildr þykkisk brúðr vargefin, snót fiðr vélar sér at hęfndum. 46. Hvat mun at bótum brúðr sú taka, es vélar vér vífi gęrðum?; hęfr snót af mér svarna ęiða ęnga ęfnda, ęn unað lítit. Gr. kv. 47. Mun hón Gunnari gǫrva sęgja, at ęigi vel ęiðum þyrmðir, þás ítr konungr af ǫllum hug, Gjúka arfi, á gram trúði. 48. Hvat ’s þá Grípir, get þess fyr mér, munk saðr vesa at sǫgu þęiri, eða lýgr á mik lofsæl kona ok á sjalfa sik? sęg Grípir þat. Gr. kv. 49. Mun fyr ręiði rík brúðr við þik né af oftrega allvęl skipa, viðr þú góðri grand aldrigi, þó ér víf konungs vélum bęittuð. 50. Mun horskr konungr at hvǫtun hennar Gotþormr ok Hǫgni ganga síðan?, munu synir Gjúka á sifjugum mér ęggjar rjóða? ęnn sęg Grípir. Gr. kv. 51. Þá ’s Goðrúnu grimt of hjarta, es brœðr hęnnar þér til bana ráða, ok at ęngu verðr ynði síðan vitru vífi; vęldr því Grímhildr. 52. Því skal hugga þik, hęrs oddviti, sú mun gipt lagið á grams ævi: munat mætri maðr á mold koma und sólar sjǫt, an þú Sigurðr þykkir. S. kv. 53. Skiljumk hęilir, munat skǫpum vinna, nú hęfr þú Grípir vęl gǫrt sęm bęiddak; fljótt myndir þú fríðri sęgja mína ævi, ef mættir þat.