# Fjǫlsvinnsmál - **Verk:** Fjǫlsvinnsmál (verk:edda:fjolsvinnsmal) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Fjǫlsvinnsmǫ́l. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Fjǫlsvinnsmál (Finnur Jónsson 1932) Fjǫlsvinnsmǫ́l 1. Útan garða hann sá upp of koma þursa þjóðar sjǫt. — — — — Fj. kv. 2. Hvat ’s þat flagða, es stęndr fyr forgǫrðum ok hvarfar of hættan loga? hvęrs þú lęitar * eða hvęrs á lęitum est, * hvat vilt, vinlauss, vita? * úrgar brautir árna aptr heðan, áttat hér, vęrndar vanr, veru. Sv. kv. 3. Hvat ’s flagða, es stęndr fyr forgarði ok býðrat líðǫndum lǫð? sœmðarorðalauss hęfir þú sęggr lifat, † ok halt hęim heðan. Fj. kv. 4. Fjǫlsviðr hęitik, ák fróðan seva, þęygi emk míns mildr matar; innan garða þú kemr hér aldrigi, ok dríf nú vargr at vegi. 5. Augna gamans fýsir aptr fáa, hvars getr svást at séa; garðar glóa þykkjumk of gollna sali; hér mundak eðli una. Fj. kv. 6. Sęg mér, hvęrjum est svęinn of borinn? hvęrra est manna mǫgr? Sv. kv. Vindkaldr hęitik, Várkaldr hét minn faðir, þess vas Fjǫlkaldr faðir. 7. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvęrr hér ræðr, ok ríki hęfr, ęign ok auðsǫlum. Fj. kv. 8. Męnglǫð hęitir, ęn hana móðir of gat við Svafrþorins syni, hón hér ræðr, ok ríki hęfr, ęign ok auðsǫlum. 9. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé grind hęitir, es með goðum sǫ́ut męnn hit męira forað. Fj. kv. 10. Þrymgǫll hęitir, ęn hana þrír gęrðu Sólblinda synir; fjǫturr fastr verðr við faranda hvęrn, es hana hęfr frá hliði. 11. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé garðr hęitir, es með goðum sǫ́ut męnn hit męira forað. Fj. kv. 12. Gastrópnir hęitir, ęn hann gǫrvan hęfk ór Lęirbrimis limum; svá hęfk studdan, at hann standa mun, æ meðan ǫld lifir. 13. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé garmar hęita, es gífrari hęfk ęnga fyrr í lǫndum litit. Fj. kv. 14. Gífr hęitir, ęn Geri annarr, ef þú vilt þat vita; varðir ęllifu of varða þęir, unz of rjúfask ręgin. 15. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt sé manna nǫkkut, þats męgi inn koma, meðan sókndjarfir sofa. Fj. kv. 16. Missvefni mikit vas þeim mjǫk of lagit, síðans þęim vas varzla vituð, annarr of nætr sefr ęn annarr of daga, ok kemsk þá vætr, ef þá kom. 17. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt sé matar nǫkkut, þats męnn hafi ok hlaupi inn meðan eta. Fj. kv. 18. Vængbráðir tvær liggja í Víðópnis liðum, ef þú vilt þat vita, þat eitt ’s svá matar, at þęim męnn of gefi ok hlaupi inn meðan eta. 19. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé barmr hęitir, es bręiðask umb lǫnd ǫll limar. Fj. kv. 20. Mímamęiðr hęitir, es mangi vęit, af hvęrjum rótum rinnr, við þat fęllr, es fæstan varir, flœrat hann ęld né járn. 21. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvat af móði verðr hins mæra viðar, es flœrat ęld né járn. Fj. kv. 22. Út af hans aldni skal á ęld bera fyr kelisjúkar konur; útar hverfa þess þær innar skyli, sá ’s hann með mǫnnum mjǫtuðr. 23. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé hani hęitir, es sitr í hóum viði, allr við goll glóar. Fj. kv. 24. Víðópnir hęitir, ęn hann stęndr veðrglasir á męiðs kvistum Mima; ęinum ękka þryngr ørófsaman Surtr Sinmǫru. 25. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt sé vápna nǫkkut, þats knegi Víðópnir fyrir hníga á hęljar sjǫt. Fj. kv. 26. Lævatęinn hęitir, es gęrði Loptr rúnum fyr nágrindr neðan, í segjárnskęri liggr hjá Sinmǫru, ok halda njarðlásar níu. 27. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt aptr kemr sás ęptir fęrr ok vill þann tęin taka. Fj. kv. 28. Aptr mun koma sás ęptir fęrr ok vill þann tęin taka, ef þat fœrir, es fáir ęigu, Ęiri ǫrglasis. 29. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt sé mæta nǫkkut, þats męnn hafi ok verðr því hin fǫlva gýgr fęgin. Fj. kv. 30. Ljósan léa skalt í lúðr bera, þanns liggr í Víðópnis vǫlum, Sinmǫru at sęlja, áðr sǫm tęlisk vápn til vígs at léa. 31. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé salr hęitir, es slunginn es vísum vafrloga. Fj. kv. 32. Hýrr hann hęitir, ęn hann lęngi mun á bjargs oddi bifask, auðranns þess munu of aldr hafa frétt ęina firar. 33. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvęrir þat gęrðu es fyr garð of sák innan ásmaga. Fj. kv. 34. Uni ok Íri, Óri ok Bári, Varr ok Vegdrasill, Dóri ok Úri, Dęllingr, Atvarðr, Líðskjalfr, Loki. 35. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé bjarg hęitir, es sék brúði á þjóðmæra þruma. Fj. kv. 36. Lyfjaberg hęitir, ęn þat hefr lęngi verit sjúkum ok sǫ́rum gaman, hęil verðr hvęr, þótt hafi hęljarsótt, ef þat klífr kona. 37. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvé męyjar hęita, es fyr Męnglaðar knéum sitja sáttar saman. Fj. kv. 38. Hlíf hęitir ęin, ǫnnur Hlífþrasa, þriðja Þjóðvara, Bjǫrt ok Blęik, Blíð, Fríðr . . . , Ęir ok Aurboða. 39. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt þær bjarga þęims blóta þær, ef gęrask þarfar þess. Fj. kv. 40. Bjarga svinnar, hvars blóta þær á stallhęlgum stað; svá hótt forað kemrat hǫlda sonum, hvęrn ór nauðum nema. 41. Sęg mér Fjǫlsviðr þats þik fregna munk ok ek vilja vita: hvárt sé manna nǫkkut, es knegi á Męnglaðar svǫ́sum armi sofa. Fj. kv. 42. Vætr ’s þat manna, es knegi á Męnglaðar svǫ́sum armi sofa, nema Svipdagr ęinn, hǫ́num vas hin sólbjarta brúðr at kvǫ́n of kveðin. 43. Hritt á hurðir, Iát hlið mér rúm, hér mátt Svipdag séa, ęn þó vita far, ef vilja myni Męnglǫð mitt gaman. Fj. kv. 44. Hęyr þú Męnglǫð, hér ’s maðr kominn, gakk á gęst séa, hundar fagna, hús hęfr upp lokizk, hygg at Svipdagr séi. M. kv. 45. Horskir hrafnar skulu þér á hóum galga slíta sjónir ór, ef þú þat lýgr, at hér sé langt kominn mǫgr til minna sala. 46. Hvaðan fórt, hvaðan fǫr gęrðir, hvé þik hétu hjú? at ætt ok nafni skalk jartegn vita, ef vask þér kvǫ́n of kveðin. Sv. kv. 47. Svipdagr hęitik, Sólbjartr hét minn faðir, þaðan rǫ́kumk vindkalda vega; Urðar orði kveðr ęngi maðr, þótt sé við lǫst lagit. M. kv. 48. Vęl þú nú kominn, hefk minn vilja beðit, fylgja skal kvęðju koss; forkunnar sýn mun flęstan glaða, hvars hęfr við annan ǫ́st. 49. Lęngi satk ljúfu bergi á, bęiðk þín dœgr ok daga. nú þat varð, es vætt of hęfk, at est kominn mǫgr til minna sala. 50. Þráar hafðar hęfk til þíns gamans, ęn þú til míns munar; nú ’s þat satt, es vit slíta skulum ævi ok aldr saman.