# Fáfnismál - **Verk:** Fáfnismál (verk:edda:fafnismal) - **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913) - **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Fáfnismǫ́l. heimskringla.no. - **Språk:** non - **Typ:** original - **Licens:** Public domain ## Fáfnismál (Finnur Jónsson 1932) Fáfnismǫ́l 12. Heim fór Sigurðr til Hjálpreks. þá eggjaði Reginn Sigurð til at vega Fáfni. Sigurðr ok Reginn fóru upp á Gnitaheiði ok hittu þar slóð Fáfnis, þá er hann skreið til vaz. Þar gerði Sigurðr grǫf mikla á veginum ok gekk Sigurðr þar í. En er Fáfnir skreið af gullinu, blés hann eitri, ok hraut þat fyrir ofan hǫfuð Sigurði. En er Fáfnir skreið yfir grǫfna, þá lagði Sigurðr hann með sverði til hjarta. Fáfnir hristi sik ok barði hǫfði ok sporði. Sigurðr hljóp or grǫfinni ok sá þá hvárr annan. Fáfnir kvað: 1. Svęinn ok svęinn, hvęrjum est svęinn of borinn, hvęrra ’st manna mǫgr?, es á Fáfni rautt þinn hinn frána mæki; stǫndumk til hjarta hjǫrr. 13. Sigurðr dulði nafn síns fyrir því, at þat var trúa þeira í forneskju, at orð feigs manns mætti mikit, ef hann bǫlvaði óvin sínum með nafni. Hann kvað: S. kv. 2. Gǫfugt dýr hęitik, ęn gęngit hęfk hinn móðurlausi mǫgr, fǫður ákka sęm fira synir; æ gęng ek ęinn saman. F. kv. 3. Vęizt ef fǫ́ður né áttat sęm fira synir — — — — hvęrju vast undri alinn? S. kv. 4. Ættęrni mitt kveðk þér ókunnigt vesa ok mik sjalfan hit sama; Sigurðr hęitik, Sigmundr hét minn faðir, es hęfk þik vǫ́pnum vegit. F. kv. 5. Hvęrr þik hvatti, hví hvętjask lézt mínu fjǫrvi at fara? hinn fránęygi svęinn, áttir fǫður bitran; † aburno sciór asceiþ. S. kv. 6. Hugr mik hvatti, hęndr mér fulltýðu ok minn hinn hvassi hjǫrr; fár es hvatr, es hrøðask tekr, ef í barnœsku es blauðr. F. kv. 7. Vęitk, ef vaxa næðir fyr vina brjósti, sæi maðr þik vręiðan vega; nú est haptr ok hęrnuminn; æ kveða bandingja bifask. S. kv. 8. Því bregðr mér, Fáfnir, at til fjarri séak mínum fęðrmunum, emka haptr, þótt værak hęrnumi, þú fant, at lauss lifik. F. kv. 9. Hęiptyrði ęin tęlr þú þér í hvívetna, ęn þér satt ęitt sęgik: hit gjalla goll ok hit glóðrauða fé, þér verða þęir baugar at bana. S. kv. 10. Féi ráða skal fyrða hvęrr æ til hins ęina dags; þvít ęinu sinni skal alda hvęrr fara til hęljar heðan. F. kv. 11. Norna dóm munt fyr nęsjum hafa ok ørlǫg ósvinns apa, í vatni druknar ef í vindi rœr, alt es fęigs forað. S. kv. 12. Sęg mér Fáfnir, alls þik fróðan kveða ok vęl mart vita: hvęrjar ro nornir, es nauðgǫnglar ro ok kjósa mœðr frá mǫgum. F. kv. 13. Sundrbornar mjǫk sęgik nornir vesa, ęigut þær ætt saman, sumar ro áskungar, sumar alfkungar, sumar dœtr Dvalins. S. kv. 14. Sęg mér þat Fáfnir, alls þik fróðan kveða ok vęl mart vita: hvé holmr hęitir, es blanda hjǫrlęgi Surtr ok æsir saman. F. kv. 15. Óskópnir hęitir, ęn þar ǫll skulu gęirum lęika goð, Bilrǫst brotnar, es á brú fara, ok svima í móðu marir. F. kv. 16. Œgishjalm bark of alda sonum, meðan of męnjum lák; ęinn rammari hugðumk ǫllum vesa, fanka svá marga mǫgu. S. kv. 17. Œgishjalmr bergr ęinungi hvars skulu vręiðir vega, þá þat finnr, es með flęirum kemr, at ęngi ’s ęinna hvatastr. F. kv. 18. ęitri fnœstak, es á arfi lák miklum mins fǫður. — — — — S. kv. 19. Hinn fráni ormr, gęrðir frœs mikla ok galzt harðan hug, hęipt at męiri verðr hǫlða sonum, at þann hjalm hafi. F. kv. 20. Ræðk þér nú Sigurðr, ęn þú ráð nemir, ok ríð hęim heðan; hit gjalla goll ok hit glóðrauða fé, þér verða þęir baugar at bana. S. kv. 21. Ráð ’s þér ráðit, ęn ek ríða mun til golls, es í lyngvi liggr, ęn þú, Fáfnir, ligg í fjǫrbrotum, þars þik hęl hafi. F. kv. 22. Ręginn mik réð, hann þik ráða mun, hann mun okr verða bǫ́ðum at bana. fjǫr sitt láta hygg at Fáfnir myni, þitt varð nú męira męgin. 14. Reginn var á brott horfinn, meðan Sigurðr vá Fáfni, ok kom þá aptr, er Sigurðr strauk blóð af sverðinu. Reginn kvað: 23. Hęill þú nú Sigurðr, nú hęfr þú sigr vegit ok Fáfni of farit, manna þęira, es mold troða, þik kveðk óblauðastan alinn. S. kv. 24. Þat ’s óvíst at vita, þás komum allir saman, hvęrr óblauðastr es alinn, margr es hvatr sás hjǫr né rýðr annars brjóstum í. R. kv. 25. Glaðr est nú Sigurðr ok gagni fęginn, es þęrrir Gram á grasi; bróður minn hęfr þú bęnjaðan ok vęldk þó sjalfr sumu. S. kv. 26. Þú því rétt, es ríða skyldak hélug fjǫll hinig; féi ok fjǫrvi réði sá hinn fráni ormr, nema þú frýðir mér hvats hugar. S. kv. 27. Fjarri gekt, meðan á Fáfni rauðk minn hinn hvassa hjǫr; afli mínu attak við orms męgin, meðan í lyngvi látt. R. kv. 28. Lęngi liggja létir lyngvi í þann hinn aldna jǫtun, ef sverðs né nytir, þess ’s sjalfr gęrðak, þíns hins hvassa hjǫrs. S. kv. 29. Hugr ’s bętri an sé hjǫrs męgin, hvars skulu vręiðir vega; hvatan mann sék harðla vega með slævu sverði sigr. 15. Þá gekk Reginn at Fáfni ok skar hjarta ór hánum með sverði, er Riðill heitir, ok þá drakk hann blóð ór undinni eptir. 30. Hvǫtum ’s bętra * an sé óhvǫtum * í hildilęik hafask, * glǫðum ’s bętra * an sé glúpnanda, * hvat sem at hęndi kemr. * R. kv. 31. Sit þú nú Sigurðr, ęn ek mun sofa ganga ok halt Fáfnis hjarta við funa, ęiskǫld vilk of etin láta ępt þenna dręyra drykk. 16. Sigurðr tók Fáfnis hjarta ok steikði á teini. Er hann hugði at fullsteikt væri ok freyddi sveitinn ór hjartanu, þá tók hann á fingri sínum ok skynjaði, hvárt fullsteikt væri. Hann brann ok brá fingrinum í munn sér. En er hjartblóð Fáfnis kom á tungu hánum, ok skilði hann fugls rǫdd. Hann heyrði, at igður klǫkuðu á hrísinu. Igðan kvað: I. 32. Þar sitr Sigurðr svęita stokkinn, Fáfnis hjarta við funa stęikir; spakr þœtti mér spillir bauga, ef fjǫrsega fránan æti. II. ig. kv. 33. Þar liggr Ręginn, ræðr umb við sik, vill tæla mǫg þanns trúir hǫ́num, berr af ręiði rǫng orð saman, vill bǫlva smiðr bróður hęfna. a. ig. kv. 34. Hǫfði skęmra láti hinn hára þul fara til hęljar heðan, ǫllu golli þá kná hann ęinn ráða, fjǫlð því ’s und Fáfni lá. III. ig. kv. 35. Horskr þœtti mér, ef hafa kynni ástráð mikit yðvar systra, hygði of sik ok hugin ględdi; þar ’s mér ulfs vǫ́n, es ęyru sék. I. ig. kv. 36. Esat svá horskr hildimęiðr sęm hęrs jaðar hyggja myndak, ef bróður lætr á brot komask, ęn ǫðrum hęfr aldrs of synjat. b, ig. kv. 37. Mjǫk ’s ósviðr, ef ęnn sparir fjanda hinn folkskáa, þars Ręginn liggr, es hann ráðinn hęfr, kannat við slíku séa. a, ig. kv. 38. Hǫfði skęmra láti hinn hrímkalda jǫtun ok af baugum búa, þá féar þess, es Fáfnir réð, mun hann ęinvaldi vesa. S. kv. 39. Verðat svá rík skǫp, at Ręginn skyli mitt banorð bera; báðir brœðr skulu bráðliga fara til hęljar heðan. 17. Sigurðr hjó hǫfuð af Regin ok þá át hann Fáfnis hjarta ok drakk blóð þeira beggja Regins ok Fáfnis. Þá heyrði Sigurðr, hvar igður mæltu: 40. Bitt þú Sigurðr bauga rauða, esa konungligt kvíða mǫrgu; męy vęitk ęina miklu fęgrsta, golli gœdda, ef geta mættir. 41. Liggja til Gjúka grœnar brautir framm vísa skǫp folklíðǫndum, þar hęfr dýrr konungr dóttur alna; þá munt þú Sigurðr mundi kaupa. 42. Salr ’s á hóu Hindarfjalli, allr es útan ęldi svęipinn, þann hafa horskir halir of gǫrvan ór odøkkum Ógnar ljóma. 43. Vęitk á fjalli folkvitr sofa ok lęikr yfir lindar váði; Yggr stakk þorni, aðra fęldi hǫr-gefn hali, an hafa vildi. 44. Knátt mǫgr séa męy und hjalmi, þás frá vígi Vingskorni ręið; máat Sigrdrífar svefni bregða, skjǫldunga niðr, fyr skǫpum norna. 18. Sigurðr reið eptir slóð Fáfnis til bœlis hans ok fann þat opit, ok hurðir af járni ok gætti; af járni váru ok allir timbrstokkar í húsinu, en grafit í jǫrð niðr. Þar fann Sigurðr stórmikit gull ok fyldi þar tvær kistur. Þar tók hann œgishjálm ok gullbrynju ok sverðit Hrotta ok marga dýrgripi ok klyfjaði þar með Grana, en hestrinn vildi eigi fram ganga, fyrr en Sigurðr steig á bak hánum. Sigurðr reið upp á Hindarfjall ok stefndi suðr til Fraklands. Á fjallinu sá hann ljós mikit, svá sem eldr brynni, ok ljómaði af til himins. En er hann kom at, þá stóð þar skjaldborg ok upp ór merki. Sigurðr gekk í skjaldborgina ok sá, at þar lá maðr ok svaf með ǫllum hervápnum. Hann tók fyrst hjálminn af hǫfði hánum. Þá sá hann at þat var kona. Brynjan var fǫst, sem hon væri holdgróin. Þá reist hann með Gram frá hǫfuðsmátt brynjuna í gǫgnum niðr ok svá út í gǫgnum báðar ermar. Þá tók hann brynju af henni, en hon vaknaði ok settisk hon upp ok sá Sigurð ok mælti: 45. Hvat bęit brynju? hví brák svefni? hvęrr fęldi af mér fǫlvar nauðir? S. kv. Sigmundar burr — slęit fyr skǫmmu hrafn hræs undir — hjǫrr Sigurðar.