# Brot af Sigurðarkviðu

- **Verk:** Brot af Sigurðarkviðu (verk:edda:brot_af_sigurdarkvidu)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Sigurðarkviða hin meiri (Brot). heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Brot af Sigurðarkviðu (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:brot_af_sigurdarkvidu:non -->

1.
 Ęldr nam at œsask,
 ęn jǫrð at skjalfa
 ok hór logi
 við himin gnæfa,
 fár tręystisk þar
 fylkis rekka
 ęld at ríða
 né yfir stíga.
 2.
 Sigurðr Grana
 sverði kęyrði
 ęldr sloknaði
 fyr ǫðlingi,
 logi allr lægðisk
 fyr lofgjǫrnum,
 † bliku ręið,
 es Ręginn átti.
 * * * 
 3.
 Sigurðr vá at ormi,
 ęn þat síðan mun
 ęngum fyrnask,
 meðan ǫld lifir,
 ęn hlýri þinn
 hvárki þorði
 ęld at ríða
 né yfir stíga.
 * * * 
 4.
 Út gekk Sigurðr
 andspjalli frá,
 hollvinr lofða,
 ok hnipnaði,
 svát ganga nam
 gunnarfúsum
 sundr of síður
 sęrkr járnofinn.
 * * * 
 H. kv. 5.
 [Hvat hęfr Sigurðr
 til] saka unnit,
 es frœknan vill
 fjǫrvi næma?
 G. kv. 6.
 Mér hęfr Sigurðr
 sęlda ęiða,
 ęiða sęlda,
 alla logna,
 þá vélti hann mik,
 es vesa skyldi
 allra ęiða
 ęinn fulltrúi.
 H. kv. 7.
 Þik hęfr Brynhildr
 bǫl at gørva
 hęiptar hvattan
 harm at vinna;
 fyrman hón Goðrúnu
 góðra ráða,
 ęn síðan þér
 sín at njóta.
 8.
 Sumir ulf sviðu,
 sumir orm sniðu,
 sumir Gotþormi
 af gera dęildu,
 áðr þęir mætti
 męins of lystir
 á horskum hal
 hęndr of lęggja.
 9.
 Soltinn varð Sigurðr
 sunnan Rínar;
 hrafn at męiði
 hótt kallaði:
 ykr mun Atli
 ęggjar rjóða,
 munu vígskǫ́um
 of viða ęiðar.
 10.
 Úti stóð Goðrún
 Gjúka dóttir,
 ok hón þat orða
 alls fyrst of kvað:
 hvar ’s nú Sigurðr,
 sęggja dróttinn,
 es frændr mínir
 fyrri ríða.
 11.
 Ęinn því Hǫgni
 andsvǫr vęitti:
 sundr hǫfum Sigurð
 sverði hǫggvinn,
 gnapir æ grár jór
 of grami dauðum.
 12.
 Þá kvað Brynhildr
 Buðla dóttir:
 »vęl skuluð njóta
 vápna ok landa,
 ęinn myndi Sigurðr
 ǫllu ráða,
 ef hann lęngr lítlu
 lífi hęldi.
 13.
 Væria þat sœmt
 at sá réði
 Gjúka arfi
 ok Gota męngi,
 es hann fimm sonu
 at folkræði,
 gunnar fúsa,
 getna hafði.«
 14.
 Hló þá Brynhildr,
 bœr allr dunði,
 ęinu sinni
 af ǫllum hug:
 lęngi skuluð njóta
 landa ok þegna,
 es frœknan gram
 falla létuð.
 15.
 Þá kvað þat Goðrún
 Gjúka dóttir:
 mjǫk mælir þú
 miklar firnar;
 gramir hafi Gunnar
 gǫtvað Sigurðar,
 hęiptgjarns hugar
 hęfnt skal verða.
 16.
 Framm vas kvelda,
 fjǫlð vas drukkit,
 þá vas hvívetna
 vilmál talið,
 sofnuðu allir
 es í sæing kómu;
 ęinn lęngr Gunnarr
 ǫllum vakði.
 17.
 Fót namat hrœra,
 fjǫlð namat spjalla,
 hitt hęrglǫtuðr
 hyggja téði,
 hvat þęir í bǫrvi
 báðir sǫgðu
 hrafn ęy ok ǫrn,
 es hęim riðu.
 18.
 Vaknaði Brynhildr
 Buðla dóttir,
 dís skjǫldunga,
 fyr dag lítlu:
 hvętið mik eða lętið mik,
 harmr es unninn,
 sorg at sęgja
 eða svá láta.
 19.
 Þǫgðu allir
 við því orði,
 fár kunni þęim
 fljóða lǫ́tum,
 es hón grátandi
 gęrðisk at sęgja,
 þats hlæjandi
 hǫlða bęiddi:
 20.
 »Hugðak mér Gunnarr
 grimt í svefni,
 svalt alt í sal,
 ættak sæing kalda,
 ęn þú gramr riðir
 glaums andvani,
 fjǫtri fatlaðr,
 í fjanda lið.
 21.
 Svá mun ǫll yður
 ætt Niflunga
 afli gęngin;
 eruð ęiðrofa.
 22.
 Mantat Gunnarr
 til gǫrva þat,
 es blóði í spor
 báðir ręnduð,
 nú hęfr hǫnum þat alt
 illu launat,
 es fręmstan þik
 finna vildi.
 23.
 Þá ręyndi þat,
 es riðit hafði
 móðigr á vit
 mín at biðja,
 hvé hęrglǫtuðr
 hafði fyrri
 ęiðum haldit
 við hinn unga gram.
 24.
 Bęnvǫnd of lét,
 brugðinn golli,
 margdýrr konungr
 á meðal okkar;
 ęldi vǫ́ru ęggjar
 útan gǫrvar,
 ęn ęitrdropum
 innan fáðar.«