# Alvíssmál

- **Verk:** Alvíssmál (verk:edda:alvissmal)
- **Källsamling:** Den poetiska Eddan (Finnur Jónsson 1932; Brate 1913)
- **Utgåva:** Finnur Jónsson (utg.), De gamle Eddadigte, København 1932: Alvíssmǫ́l. heimskringla.no.
- **Språk:** non
- **Typ:** original
- **Licens:** Public domain

## Alvíssmál (Finnur Jónsson 1932)

<!-- passage: edda:alvissmal:non -->

A. kv. 1.
 Bękki bręiða,
 nú skal brúðr með mér
 hęim í sinni snúask,
 hratat of mægi
 mun hvęrjum þykkja,
 hęima skal hvílð nema.
 Þ. kv. 2.
 Hvat ’s þat fira?
 hví ’st svá fǫlr of nasar?
 vast í nótt með ná?
 þursa líki
 þykki mér á þér vesa,
 estat til brúðar borinn.
 A. kv.3.
 Alvíss hęitik,
 býk fyr jǫrð neðan,
 ák und stęini stað,
 vagna vers
 emk á vit kominn,
 bregði ęngi fǫstu hęiti fira.
 4.
 Ek mun bregða,
 þvíat brúðar ák
 flęst of rǫ́ð sem faðir,
 vaska hęima,
 þás þér hęitit vas,
 † at sá einn er gjǫfir með goðum.
 A. kv. 5.
 Hvat ’s rekka,
 es í rǫ́ðum tęlsk
 fljóðs hins fagrglóa,
 fjarraflęina,
 — þik munu fáir kunna, —
 hvęrr hęfr þik baugum borit?
 6.
 Vingþórr hęitik,
 hęfk víða ratat,
 sonr emk Síðgrana;
 at ósǫ́tt minni
 skalt hit unga man
 hafa ok gjaforð geta.
 A. kv. 7.
 Sáttir þínar
 es vilk snimma hafa
 ok þat gjaforð geta,
 ęiga viljak,
 hęldr an án vesa,
 þat hit mjallhvíta man.
 8.
 Męyjar ǫ́stum
 muna þér verða
 vísi gęstr of varit,
 ef ór hęimi kant
 hvęrjum at sęgja
 alt þat ’s viljak vita.
 9.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sú jǫrð hęitir,
 es liggr fyr alda sonum
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 10.
 Jǫrð hęitir með mǫnnum,
 ęn með ǫlfum fold,
 kalla vega vanir,
 ígrœn jǫtnar,
 alfar gróandi,
 kalla aur uppręgin.
 11.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sá himinn heitir
 † erakendi,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 12.
 Himinn hęitir með mǫnnum,
 ęn hlýrnir með goðum,
 kalla vindófni vanir,
 upphęim jǫtnar,
 alfar fagraræfr,
 dvergar drjúpansal.
 13.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé máni hęitir,
 sás męnn séa,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 14.
 Máni hęitir með mǫnnum,
 ęn mylinn með goðum,
 kalla hverfanda hvél hęlju í,
 skyndi jǫtnar,
 ęn skin dvergar,
 kalla alfar ártala.
 15.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sú sól hęitir,
 es séa alda synir,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 16.
 Sól hęitir með mǫnnum,
 ęn sunna með goðum,
 kalla dvergar lęika Dvalins,
 ęygló jǫtnar,
 alfar fagrahvél,
 alskír ása synir.
 17.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé þau ský hęita,
 es skúrum blandask,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 18.
 Ský hęitir með mǫnnum,
 ęn skúrvǫ́n með goðum,
 kalla vindflot vanir,
 úrvǫ́n jǫtnar,
 alfar veðrmęgin,
 kalla í hęlju hjalm huliðs.
 19.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sá vindr hęitir,
 es víðast fęrr,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 20.
 Vindr hęitir með mǫnnum,
 ęn vǫ́fuðr með goðum,
 kalla gnęggjuð ginnręgin,
 œpi jǫtnar,
 alfar dynfara,
 kalla í hęlju hviðuð.
 21.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé þat logn hęitir,
 es liggja skal,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 22.
 Logn hęitir með mǫnnum,
 ęn lœgi með goðum,
 kalla vindslot vanir,
 ofhlý jǫtnar,
 alfar dagsefa,
 kalla dvergar dagsveru.
 23.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sá marr hęitir,
 es męnn róa,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 24.
 Sær hęitir með mǫnnum,
 ęn sílœgja með goðum,
 kalla vág vanir,
 álheim jǫtnar,
 alfar lagastaf,
 kalla dvergar djúpan mar.
 25.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sá ęldr hęitir,
 es brinnr fyr alda sonum,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 26.
 Ęldr hęitir með mǫnnum,
 ęn með ǫ́sum funi,
 kalla vág vanir,
 frekan jǫtnar,
 ęn forbręnni dvergar,
 kalla í hęlju hrǫðuð.
 27.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé viðr hęitir,
 es vęx fyr alda sonum,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 28.
 Viðr hęitir með mǫnnum,
 ęn vallarfax með goðum,
 kalla hlíðþang halir,
 ęldi jǫtnar,
 alfar fagrlima,
 kalla vǫnd vanir.
 29.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé sú nótt hęitir,
 hin Nǫrvi kęnda,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 30.
 Nótt hęitir með mǫnnum,
 ęn njól með goðum,
 kalla grímu ginnręgin,
 óljós jǫtnar,
 alfar svefngaman,
 kalla dvergar draumnjǫrun.
 31.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé þat sáð hęitir,
 es sáa alda synir,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 32.
 Bygg hęitir með mǫnnum,
 ęn barr með goðum,
 kalla vǫxt vanir,
 æti jǫtnar,
 alfar lagastaf,
 kalla í hęlju hnipinn.
 33.
 Sęg mér þat Alvíss,
 ǫll of rǫk fira
 vǫrumk dvergr at vitir,
 hvé þat ǫl hęitir,
 es drekka alda synir,
 hęimi hvęrjum í?
 A. kv. 34.
 Ǫl hęitir með mǫnnum,
 ęn með ǫ́sum bjórr,
 kalla vęig vanir,
 hręinalǫg jǫtnar,
 ęn í hęlju mjǫð,
 kalla sumbl Suttungs synir.
 35.
 Í ęinu brjósti
 sák aldrigi
 flęiri forna stafi,
 miklum tǫ́lum
 kveðk tælðan þik,
 uppi ’st dvergr of dagaðr.
 (nú skínn sól í sali).
At noget af de anvendte navne skulde høre til de gamles navnetabu forekommer ikke ret sandsynligt, selv om enkelte kunde have gjort det.
Rækkefølgen af spörsmålene og deres genstande er i det hele fuldt ud systematisk og logisk: jord, himmel, måne, sol, sky, vind, vindstille, sø, ild, træ, byg, øl. Et brud herpå er, at »nat« er indsat mellem træ og byg. Man fristes til at antage, at dette er galt. »Nat« vilde passe udmærket som det sidste; samtalen føres under natten og afbrydes ved dagens frembrud.